[Προεκτάσεις] Ιδέες

Το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο εξελίσσεται σε πεδίο ενδοκυβερνητικών τριβών και – ενίοτε γραφικών – αντιπαραθέσεων στον δημόσιο χώρο, τείνοντας να καταλήξει σε αυτοπυροβολισμό του πολιτικού συστήματος. Χρειάζεται να προσπαθήσει κάποιος πολύ για να καταφέρει να τους μπερδέψει όλους τόσο, για κάτι τόσο απλό. Και αυτό συνέβη γιατί το συγκεκριμένο νομοσχέδιο εκλαμβάνεται, από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, ως κάτι που δεν είναι: ως μέτρο κατά της εγχώριας ναζιστικής Ακροδεξιάς – εναντίον ενός κόμματος δηλαδή.

Στην πραγματικότητα το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο είναι η αναγκαστική προσαρμογή του ελληνικού νομικού συστήματος στο Κοινοτικό Δίκαιο. Είναι δηλαδή υποχρέωση της χώρας έναντι της Ευρωπαϊκής Ενωσης – προγενέστερη της εισόδου του νεοναζιστικού κόμματος στη Βουλή – να θεσπίσει διατάξεις προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων, όπως ισχύουν σε όλες τις χώρες-μέλη. Δεν έχουν σχέση με ιδεολογίες οποιασδήποτε μορφής ούτε ποινικοποιούν τη διατύπωση γνώμης, την έκφραση διά της τέχνης κ.λπ. Τιμωρούν πράξεις και δράσεις, όχι πρόσωπα και απόψεις.

Με εντελώς ερασιτεχνικό τρόπο τα κόμματα του λεγόμενου συνταγματικού τόξου το προέβαλαν ως πρωτοβουλία τους κατά της Χρυσής Αυγής. Από αμηχανία να βρουν κάτι πιο αποτελεσματικό μετέτρεψαν ένα ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο σε προϊόν της πολιτικής τους βούλησης να αντιμετωπιστούν οι ακρότητες της συγκεκριμένης νεοναζιστικής οργάνωσης. Και προσπαθώντας να το πιστωθούν ως τέτοιο παίζουν παιχνίδια εντυπώσεων μεταξύ τους.

Το αρχικό κείμενο του νομοσχεδίου συνέταξε το φθινόπωρο του 2011 ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Μιλτιάδης Παπαϊωάννου – με κυβέρνηση Παπανδρέου ακόμη. Η αλλαγή προτεραιοτήτων από την κυβέρνηση Παπαδήμου – συν οι παρεμβάσεις του Καρατζαφέρη στον τότε πρωθυπουργό – το άφησαν μακριά από την Ολομέλεια της Βουλής

Οταν προέκυψε η ανάγκη να αναχαιτιστούν οι χρυσαυγίτες άρχισε ο καθένας να καταθέτει όποια ιδέα του κατέβαινε. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καταψηφίσει το νομοσχέδιο στην Επιτροπή της Βουλής, αλλά τώρα το θέλει. Τα δύο από τα τρία κυβερνητικά κόμματα, συν το ΚΚΕ, απροετοίμαστα καθώς ήταν, πλειοδοτούν σε προτάσεις «καταστολής». Και η ΝΔ προσπαθεί απλώς να μην αγριέψει τους ακραίους στη βάση της. Επί του ιδίου του νομοσχεδίου προσετέθησαν κάποιες ιδέες του Βενιζέλου που παραπέμπουν σε ιδιώνυμο και ο Ρουπακιώτης παλεύει να το περάσει από το Μέγαρο Μάξιμου.

Το ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ, αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ, επειδή δεν κατανοούν πώς βρέθηκαν οι «εγέρθητοι» του Μιχαλολιάκου δίπλα τους στη Βουλή, προβάλλουν ότι καθαρίζουν δίνοντας τέτοια χαρακτηριστικά στον νόμο. Επειδή δεν είχαν τίποτε καλύτερο, θεωρούν μια κοινοτική οδηγία επαρκές πλαίσιο αντιμετώπισης της Χρυσής Αυγής. Οπως θα έλεγε ο Ντισραέλι, «είχαν μόνο μία ιδέα και αυτή ήταν λάθος».