[Εμπιστευτικά] Δύο βάρκες
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Το Σαββατοκύριακο, ο ΣΥΡΙΖΑ περιέφερε για άλλη μία φορά την αμφιθυμία του, την αμηχανία του και την αμφιβολία του σε κάποια συνεδρίαση κομματικού οργάνου.
Και θα συνεχίσει να το κάνει μέχρι καταστροφής όσο αποφεύγει να απαντήσει με σαφήνεια και καθαρότητα στο μοναδικό πραγματικό ερώτημα που του έχει τεθεί:
Μετέχει Ή δεν μετέχει στο αστικό δημοκρατικό σύστημα της χώρας και σε όσα αυτό προϋποθέτει ή συνεπάγεται;
Αν μετέχει, τότε γιατί κατηγορεί, διαβάλλει ή εχθρεύεται όσους άλλους μετέχουν σε αυτό;
Αν δεν μετέχει, τότε γιατί ενοχλείται όταν του το επισημαίνουν;
Ολα τα άλλα για τις συνιστώσες κ.λπ. δεν είναι παρά «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε».
Τα οποία συντηρούνται και αναπαράγονται από την κεντρική αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να ξεκαθαρίσει το παραπάνω ζήτημα.
Και η οποία τον οδηγεί να διεκδικεί ταυτοχρόνως δύο αντίθετους ρόλους.
Από τη μια πλευρά έναν ρόλο καταγγελίας, αμφισβήτησης και ανατροπής του αστικού δημοκρατικού συστήματος και από την άλλη, έναν ρόλο υπεύθυνης εναλλακτικής λύσης στα πλαίσια του ίδιου αστικού δημοκρατικού συστήματος.
Γίνεται; Λυπάμαι αλλά δεν γίνεται. Η αντίφαση είναι εγγενής και προφανής – μόνο ο δυστυχής Δασκαλόπουλος δεν την έχει ακόμη καταλάβει…
Διότι στο αστικό δημοκρατικό σύστημα είτε μετέχεις, είτε δεν μετέχεις. Ούτε μετέχεις λίγο, ούτε μετέχεις α λα καρτ, ούτε μετέχεις με τους δικούς σου όρους.
Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, η αντίφαση αυτή αναδεικνύεται με κάθε αφορμή και σε κάθε ευκαιρία, από την απεργία των εκπαιδευτικών έως το ευρώ ή τις ιδιωτικοποιήσεις.
Με τα γνωστά αποτελέσματα (και) στις δημοσκοπήσεις.
Σε κάθε ερώτημα που προκύπτει, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται να έχει περισσότερες από μία απαντήσεις και αν δεν απατώμαι ήταν ο Αβραάμ Λίνκολν που έλεγε ότι στην πολιτική η κοροϊδία (ακόμη και η εξ ανάγκης…) έχει όρια.
Δεν μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για πολύ – και ας εκνευρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ με όσους δεν του αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην ασάφεια και την αμφισημία.
Πολύ φοβούμαι, λοιπόν, ότι αυτό είναι σήμερα το ουσιαστικό πρόβλημα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ούτε η κυβέρνηση, ούτε τα μίντια, ούτε ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός.
Αν μάλιστα δώσω βάση σε όσα ειπώθηκαν το Σαββατοκύριακο ή γράφονται στον ευρύτερο κομματικό Τύπο, οι απόψεις είναι τόσο διαμετρικά αντίθετες ώστε πολύ δύσκολα θα προκύψουν συγκλίσεις και συνθέσεις.
Οσο όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν λύνει την αντίφασή του είτε προς τη μία είτε προς την άλλη κατεύθυνση κινδυνεύει να χάνει και στα δύο ταμπλό.
Και στο ταμπλό της αμφισβήτησης και στο ταμπλό της υπευθυνότητας.
Με πιθανότερη κατάληξη εκείνη που περιμένει όσους προσπαθούν να ισορροπήσουν πατώντας ταυτοχρόνως σε δύο βάρκες.
Google news
