[Αγιογραφίες] Κόμπλες

ΑΧ, αυτή η σχέση του Αλέξη με τα τιμημένα γηρατειά! Η φράση είναι, βεβαίως, του Ανδρέα Παπανδρέου και ας μην το ξεχνάμε, ο Μανώλης Γλέζος έχει περάσει και από το ΠΑΣΟΚ. Και μάλιστα, στη φάση της ακμής του – ακριβώς αυτήν που προσπαθεί τώρα να μιμηθεί, τηρουμένων των αναλογιών, ο ΣΥΡΙΖΑ.

ΚΑΠΗ – άλλος πασοκικός νεολογισμός της ηρωικής εποχής – η πολιτική δεν έχει. Ο Γλέζος είναι η ζωντανή απόδειξη. Ο άνθρωπος που κατέβασε μαζί με τον Λάκη Σάντα τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη έφαγε εβδομήντα χρόνια μετά δακρυγόνα κατά πρόσωπο στις μεγάλες διαδηλώσεις κατά του Μνημονίου. Και ηγείται στη διεθνή διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων από τα χρόνια της Κατοχής. Συμφωνεί – διαφωνεί κανείς μαζί του, τον Γλέζο τον χαίρεται. Και τον σέβεται. Δεν είναι τυχαίο ότι τον «ανακάλυψαν» σχετικά γρήγορα μετά το 2010 όλοι οι ανταποκριτές των μεγάλων ξένων εφημερίδων στην Αθήνα – με πρώτο τον γαλλικό «Monde» και τελευταίες τις γερμανικές.

ΟΛΑ αυτά σημαίνουν ότι δεν μπορεί κανείς να υπολογίζει τον Γλέζο ως φασιανό κάποιας ηλικίας κλεισμένο σε κομματικό κλουβί. Αλλά ούτε και ως κέρινο ομοίωμα κάποιου αριστερού μουσείου της Μαντάμ Τισό που άγεται και φέρεται ανάλογα με τις βουλές της ηγεσίας. Ολα αυτά εξηγούν από τη μία πλευρά το πατατράκ του Σαββατοκύριακου στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί υπάρχει και η πλευρά των προεδρικών που περιστοιχίζουν τον Τσίπρα. Αυτοί έχουν την εντύπωση ότι όπως συμπεριφέρονται εκτός ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να συμπεριφέρονται και εντός.

ΕΞΩ από τον ΣΥΡΙΖΑ όποιος διαφωνεί ή ασκεί κριτική καταγγέλλεται, δυσφημείται και ενίοτε – άλλοτε αρμοδίως και τηλεφωνικώς και άλλοτε ανωνύμως και διαδικτυακώς από το left.gr – «νουθετείται». Μέσα όμως στον ΣΥΡΙΖΑ αυτό δεν μπορεί να γίνει. Διότι είναι όλοι σύντροφοι και ομοϊδεάτες, άρα η πολιτική λογική της προσωπικής ενοχοποίησης δεν μπορεί να λειτουργήσει. Και επειδή άλλη πολιτική οι προεδρικοί δεν ξέρουν, αυτό εξηγεί τη βαθιά αμηχανία ή τη μεγάλη ανατριχίλα ή την τεράστια κόμπλα του Σαββατοκύριακου. Οταν ο Γλέζος μαζί με τους άλλους αμφισβήτησε τη διάλυση των συνιστωσών με όρους προεδρικού «έτσι θέλω», τι θα έκαναν; Θα έβγαιναν να του πουν ότι είναι ενεργούμενο συμφερόντων;

Ο χειρισμός των εσωκομματικών ισορροπιών – ιδίως δε της αριστερής ουράς του ΣΥΡΙΖΑ – ήταν πάντα η αδυναμία του Τσίπρα και των ανθρώπων του. Κανείς όμως δεν φανταζόταν ότι όλο αυτό θα έσκαγε τόσο γρήγορα και τόσο – πώς να το πούμε; – πανηγυρικά. Πολιτική όμως δεν είναι να υπόσχεσαι στους πάντες τα πάντα και να κάνεις το κουνελάκι στον φακό. Είναι να πείθεις με πολιτικά επιχειρήματα. Στην πραγματικότητα, η εκστρατεία του Τσίπρα και των ανθρώπων του για την εξουσία θυμίζει τις σταυροφορίες. Οχι ακριβώς κάθε καρυδιάς καρύδι, αλλά ένα ετερόκλητο προσωπικό έχει στρατολογηθεί. Η διοίκησή του δεν ήταν ποτέ – για όποιον ήξερε πρόσωπα και πράγματα – απλή υπόθεση. Πόσω μάλλον όταν η αντίληψη των ανθρώπων του για τον Αλέξη είναι ότι αν χρειαστεί μπορεί να περπατήσει και επί των υδάτων. Οπως φάνηκε, δεν μπορεί να πατήσει καν τις συνιστώσες – αν και η υπόθεση θα έχει συνέχεια.