[Ιστορίες] Ο Παράδεισος ήταν νεκροταφείο

Περίπου 30 Ιρανές έχουν ζητήσει να είναι υποψήφιες στις ιρανικές προεδρικές εκλογές στις 14 Ιουνίου. Οταν το Συμβούλιο των Φρουρών του Συντάγματος ανακοινώσει, αύριο, την τελική λίστα των υποψηφίων καμιά τους δεν θα είναι μέσα. Η Ζάχρα δεν δίνει δεκάρα. Δεν περίμενε καν την απάντηση του Συμβουλίου προτού αρχίσει την προεκλογική της εκστρατεία: «Μία ψήφος για τη Ζάχρα είναι μία ψήφος για ένα Ιράν στο οποίο λέμε “όχι” στους παλιάτσους, “όχι” στις εκτελέσεις, “όχι” στον φόβο και “όχι” στα ψέματα», διακήρυξε τις προάλλες στο πάρκο Λαλέχ της Τεχεράνης. «Ενα Ιράν στο οποίο ψηφίζουμε “ναι” στη ζωή, “ναι” στην αγάπη και “ναι” στο γέλιο».

Η Ζάχρα είναι 52 ετών, δασκάλα στην Τεχεράνη. Εχασε τον γιο της, τον 19χρονο ακτιβιστή Μεχντί, μέσα στο χάος που ακολούθησε τη νοθευμένη επανεκλογή του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ το 2009, στο χάος των διαδηλώσεων και της καταστολής. Τον έψαξε παντού, σε φυλακές, νοσοκομεία και νεκροτομεία, ενόσω ο άλλος της γιος, ο Χασάν, κατέγραφε την αγωνιώδη αναζήτηση στο μπλογκ του. Τελικά, η Ζάχρα ανακάλυψε πως ο Μεχντί ήταν νεκρός. Και ο Χασάν αναγκάστηκε να διαφύγει στην Τουρκία. «Το όνομά μου είναι Ζάχρα και ζητώ την ψήφο σας».

^«Ο Παράδεισος της Ζάχρα». Είναι, στα περσικά, το όνομα ενός μεγάλου νεκροταφείου νότια της Τεχεράνης. Είναι επίσης ο τίτλος ενός κόμικς με την υπογραφή ενός ιρανού συγγραφέα και ενός άραβα καλλιτέχνη, και οι δύο εξόριστοι. Αρχισε να δημοσιεύεται τον χειμώνα του 2010 σε συνέχειες στο Ιντερνετ, ως webcomic, έχει κυκλοφορήσει όμως και σε έντυπη μορφή, έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Θέλουν δεν θέλουν οι μουλάδες, η φωνή της Ζάχρα φτάνει στα πέρατα του κόσμου. Εστω και εικονική.