[Ενστάσεις] Σπίτι, κρεβάτι και ολομέλεια

Μετά την ηρωική γενιά της Ρούλας Κουκούλου και της Μίνας Γιάννου είναι πλέον βέβαιο ότι η ανάληψη της ηγεμονίας στο ΚΚΕ από τον Δημήτρη Κουτσούμπα έφερε στα πράγματα τις γυναίκες που είχαν γαλουχηθεί από το ηθικοπλαστικό ευαγγέλιο που απηύθυνε, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Γρηγόρης Φαράκος προς τους κνίτες και τις κνίτισσες της εποχής («για μια ταξική, πατριωτική, ηθική διαπαιδαγώγηση της νεολαίας»). Οταν μεγάλωναν, εκείνες οι κνίτισσες εντάσσονταν κατευθείαν στην ΟΓΕ (Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας), στις διακηρύξεις της οποίας δεν συγκαταλεγόταν η γυναικεία χειραφέτηση.

Η ΟΓΕ διεκήρυσσε ότι την ισοτιμία των γυναικών δεν την έβλεπε «σε αντιπαράθεση με τους άνδρες. Δεν έβλεπε και δεν βλέπει την ισοτιμία να πραγματώνεται όσο κυριαρχεί η εξουσία του κεφαλαίου, όσο τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής μένουν στην ιδιοκτησία των κεφαλαιοκρατών…».

Και ώσπου να καταρρεύσει το κεφάλαιο; Ολο σπίτι, κρεβάτι και ολομέλεια – για να παραφράσω τον Ντάριο Φο;

Δεν μπορεί να ξέρει κανείς το ποσοστό των γυναικών που συμμετέχουν στις ολομέλειες του κόμματος. Εκείνο που είναι σίγουρο, πάντως, είναι ότι στο ΠΑΜΕ, τον συνδικαλιστικό βραχίονα του ΚΚΕ, οι γυναίκες είναι μειοψηφία. Εχει, και από αυτή την άποψη, ενδιαφέρον η χθεσινή ανακοίνωση του ΠΑΜΕ, με αφορμή το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον για την Αντζελίνα Ζολί και την εγχείρηση στην οποία υποβλήθηκε προκειμένου να προλάβει το αυξημένο ενδεχόμενο να νοσήσει από καρκίνο του μαστού.

«Εχουμε να […] δείξουμε εκατοντάδες εργάτριες, άλλες λαϊκές γυναίκες που εξακολουθούν, παρά την αρρώστια, να δίνουν τη μάχη του μεροκάματου, τη μάχη του μεγαλώματος και της ανατροφής των παιδιών χωρίς νταντάδες, τη μάχη συμμετοχής στους καθημερινούς κοινωνικούς αγώνες», γράφει στην ανακοίνωσή του το ΠΑΜΕ. Ευνόητο, επιχειρεί να αντιστρέψει τη γωνία από την οποία κοιτάζουμε τα προβλήματα…

Είναι μια θεμιτή οπτική. Αλλά εξαιρετικά αδύνατη. Τα πρότυπα του ΚΚΕ δεν έχουν καταφέρει να γίνουν ελκυστικά στην κοινωνία – και σε αυτό ευθύνεται, πρωτίστως, η ιδεολογία και η πολιτική του, η δογματική καθήλωση σε βεβαιότητες παρωχημένες. Το σταρ σίστεμ που επηρεάζει τον κόσμο, δημιουργεί πρότυπα, υποκινεί συμπεριφορές, καθορίζεται στο Χόλιγουντ και όχι στον Περισσό, στα πλατό και στις παγκόσμιες πρεμιέρες και όχι στην ολομέλεια της ΚΟΒ Πετραλώνων. Και την Τατιάνα Σαμοΐλοβα, που είχε λάμψει στο σοβιετικό μελόδραμα «Οταν περνούν οι γερανοί», όλοι πια την έχουν ξεχάσει.

Θέλω να πω δηλαδή ότι η εικόνα της Αντζελίνα Ζολί βλέπεται και η φωνή της ακούγεται από τις γυναίκες όλου του κόσμου. Η συντρόφισσα Μαίρη Παναγιωταρά (εργαζόμενη, καλή νοικοκυρά) ακούγεται μόνο στα ελληνικά ραδιόφωνα όταν την τραγουδάει η Αφροδίτη Μάνου.

Δεν έχω αντίρρηση να γίνει πρότυπο προς μίμηση η συντρόφισσα Μαίρη Παναγιωταρά. Αλλά οι γυναίκες έχουν προβλήματα – σεξ, σχέσεων, υγείας, με τον άντρα τους, με τους άλλους άντρες – και δεν είναι φρόνιμο να περιμένουν πότε θα ηττηθεί ο καπιταλισμός για να αρχίσουν να τα συζητούν.