[Εμπιστευτικά] Δάσκαλε τι δίδασκες!..
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Σύμφωνα με μια εφημερίδα που υποστηρίζει κάθε λογιών αγωνιστές επί παντός του επιστητού, ένας συνδικαλιστής της ΕΛΜΕ Λέσβου δήλωσε προχθές αναφερόμενος στην επίδοση του φύλλου επίταξης:
– Μου θύμισε όταν ήρθαν να πάρουν τον πατέρα μου για τη Μακρόνησο!
Προφανώς οι αναμνήσεις του καθενός αποτελούν ιδιοκτησία του. Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση δεν κρίνονται οι αναμνήσεις. Κρίνεται ο συσχετισμός.
Να το πιάσουμε λοιπόν από την αρχή.
Υπάρχει ένας εκπαιδευτικός στη Λέσβο ο οποίος αμείβεται από την Ελληνική Δημοκρατία (δηλαδή, από τον έλληνα φορολογούμενο…) να μαθαίνει γράμματα στα παιδιά μας.
Και ο οποίος εμφανίζεται:
Πρώτον, να μπερδεύει τον Εμφύλιο με μια σύγκρουση μεταξύ συνδικαλιστών και κυβερνήσεως σε συνθήκες δημοκρατίας.
Δεύτερον, να μπερδεύει τη Μακρόνησο με τις Πανελλαδικές Εξετάσεις – διότι ο συγκεκριμένος συνδικαλιστής, έστω και επιτασσόμενος, δεν προορίζεται για κάποιον τόπο εξορίας αλλά για μια σχολική αίθουσα όπου θα επιτηρεί διαγωνιζόμενους μαθητές…
Τρίτον, να μπερδεύει αυτούς που «ήρθαν να πάρουν» τον πατέρα του για την εξορία με όσους ήρθαν να του επιδώσουν κατά τον νόμο το έγγραφο μιας επίταξης.
Ερώτηση κρίσεως. Τι σόι γράμματα θα διδάξει τα παιδιά μας ένας δάσκαλος που δεν ξέρει τι λέει;
Διότι η άλλη εξήγηση είναι ότι ο εν λόγω εκπαιδευτικός έχει τα πράγματα απολύτως ξεκάθαρα στο μυαλό του.
Οτι γνωρίζει τη διαφορά ενός εμφυλίου από μια δημοκρατία και ενός τόπου εξορίας και βασανιστηρίων από μια σχολική αίθουσα.
Και ότι απλώς κατασκευάζει απαράδεκτους και αβάσιμους συσχετισμούς για να υποστηρίξει πολιτικά τα (όποια) συνδικαλιστικά αιτήματά του.
Με άλλα λόγια, ο εν λόγω εκπαιδευτικός δεν είναι παρά ένας επιτήδειος.
Δεύτερη ερώτηση κρίσεως, λοιπόν. Τι σόι γράμματα θα διδάξει τα παιδιά μας ένας επιτήδειος που είναι ικανός να κατασκευάζει πάσης φύσεως παραμύθια για να προωθήσει κυνικά τις επιδιώξεις του;
Απαντήσεις δεν περιμένω – τις θεωρώ δεδομένες…
Διότι το ζητούμενο πλέον δεν είναι το διάταγμα, ούτε η απεργία ούτε η επιστράτευση. Το ζητούμενο είναι τι δημόσιο σχολείο μπορεί να υπάρξει με τέτοια μυαλά.
Οι εκπαιδευτικοί, βλέπετε, έχουν ένα μεγάλο δίκιο: τις απαράδεκτα χαμηλές αποδοχές τους.
Και ένα μεγάλο άδικο: την προσπάθεια να διαιωνίσουν ένα προνομιακό συντεχνιακό καθεστώς.
Στο δίκιο τους θα βρουν πολλούς συμπαραστάτες. Αλλά θα εντοπίσουν ελάχιστους υποστηρικτές στην απαίτησή τους να μην αξιολογούνται ή να μη μετατίθενται.
Και προφανώς θα συναντήσουν μόνο θυμηδία σε τέτοιου τύπου ανιστόρητους και βλακώδεις συσχετισμούς.
Με κάτι τέτοια όμως κατάφεραν μέσα σε ελάχιστες ημέρες να πνίξουν το δίκιο τους μέσα στο άδικο.
Δυστυχώς. Και κρίμα.
Google news
