[Ιστορίες] Ενας αγώνας ποδοσφαίρου

Το ματς ήταν sold-out, φτάνοντας όμως έξω από το Στάδιο Κιμ Ιλ Σουνγκ ο βρετανός δημοσιογράφος Τιμ Χάρτλεϊ δεν είδε ψυχή. Δεν υπήρχαν ουρές, δεν υπήρχαν τουρνικέ, δεν υπήρχε ούτε ένας πλανόδιος πωλητής. Μόνον ο Αιώνιος Πρόεδρος και Μεγάλος Ηγέτης, Κιμ Ιλ Σουνγκ, καθώς και ο υιός του, ο Ανώτατος Ηγέτης Κιμ Γιονγκ Ιλ, παρατηρούσαν από ψηλά, μέσα από τα πελώρια πορτρέτα τους, τη μικρή ομάδα των ξένων επισκεπτών και τους συνοδούς που τους είχε – υποχρεωτικά – προσφέρει το καθεστώς.

Μέσα στο γήπεδο των 50.000 θέσεων, ωστόσο, η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική. Ολα τα καθίσματα ήταν κατειλημμένα από άνδρες με πανομοιότυπα σκούρα κοστούμια και κόκκινες γραβάτες και την ίδια κονκάρδα στο αριστερό πέτο – όχι της γηπεδούχου ομάδας, της Πιονγκγιάνγκ, αλλά του Μεγάλου Ηγέτη. Ο τεχνητός χλοοτάπητας έδειχνε άψογος κάτω από τον ανοιξιάτικο ήλιο. Η αρχή του παιχνιδιού ήταν προγραμματισμένη για τις 9.30 π.μ. Δεν ακούγονταν συνθήματα, δεν ανέμιζαν σημαίες ούτε κασκόλ. Οσοι οπαδοί μιλούσαν, το έκαναν χαμηλόφωνα, πολλοί ήταν στρατιώτες, κάποιοι διάβαζαν ήσυχα χαρτόδετα βιβλία και δεν έδειχναν το παραμικρό ενδιαφέρον για το ματς.

Στο πρώτο ημίχρονο, η φιλοξενούμενη Αμροκγκάνγκ φάνηκε να κυριαρχεί στο γήπεδο. Η Πιονγκγιάνγκ αντεπιτέθηκε, κέρδισε πέναλτι, το έχασε – οι κερκίδες παρέμειναν βυθισμένες στη σιωπή. Οι δυτικοί επισκέπτες, που είχαν πληρώσει 30 ευρώ έκαστος για να παρακολουθήσουν το ματς από το θεωρείο των VIP, θέλησαν να δώσουν λίγο παλμό, άρχισαν να φωνάζουν υπέρ της γηπεδούχου, οι ντόπιοι στράφηκαν και τους κοίταξαν ανέκφραστα. Οι φιλοξενούμενοι σκόραραν. Σιωπή. Η γηπεδούχος κέρδισε δεύτερο πέναλτι, ισοφάρισε. Σιωπή. Κανένας προπονητής δεν πετάχτηκε από τον πάγκο, κανένας ποδοσφαιριστής δεν σύρθηκε πανηγυρίζοντας στον χλοοτάπητα. Στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων, η Πιονγκγιάνγκ πέτυχε το γκολ της νίκης. Ο διαιτητής, αυτό ήταν σαφές, είχε εντολές να διασφαλίσει νίκη της ομάδας στην έδρα της, στο Στάδιο του Μεγάλου Ηγέτη. Ο Τιμ Χάρτλεϊ θα ήθελε να πιστέψει πως ο κόσμος επέστρεψε σπίτι χαρούμενος. Αλλά τα πρόσωπα των φιλάθλων παρέμειναν απολύτως ανέκφραστα καθώς εγκατέλειπαν σιωπηλά το γήπεδο.

Ευτυχώς που εδώ είναι Ελλάδα και το ποδόσφαιρο είναι γιορτή και οι φίλαθλοι το απολαμβάνουν και οι διαιτητές κάνουν τη δουλειά τους και ο καλύτερος κερδίζει και ο κόσμος τιμά τον νικητή και όλοι επιστρέφουν σπίτι τόσο, μα τόσο χαρούμενοι.