[Αγιογραφίες] Παγίδα

ΔΕΝ είναι όλες οι συγκρούσεις ίδιες. Σε μια από τις κλειστές διασκέψεις των «μεγάλων» χωρών για το θέμα της Συρίας, λέγεται πως ο βρετανός υπουργός Εξωτερικών Γουίλιαμ Χέιγκ είπε: «Θα βάλουμε μια κόκκινη γραμμή κι αν ο Ασαντ την περάσει… ε, θα τη μετακινήσουμε λίγο».

ΟΧΙ πως στο ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα περισσεύει ο κοσμοπολιτισμός. Είναι όμως πιθανόν τα στελέχη της ΟΛΜΕ να είχαν ανάλογη αντίληψη για την κόντρα με την κυβέρνηση. Να μπήκαν δηλαδή σε μια ακραία λογική – όπως είναι το να εκβιάσουν με απεργία μέσα στις Πανελλαδικές Εξετάσεις – υπολογίζοντας ότι το υπουργείο Παιδείας, και πίσω του το Μαξίμου, δεν θα θελήσει να πολεμήσει. Θα αναζητήσει δηλαδή έναν τρόπο να μετακινήσει την κόκκινη γραμμή. Ωστόσο, ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος το εννοούσε όταν μιλούσε για επιστράτευση. Και ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι Κώστας Καραμανλής – με την έννοια ότι δεν είναι ένας πρωθυπουργός των ημίμετρων και των συμβιβασμών. Κάπως έτσι η κυβέρνηση είχε τυπώσει χθες το απόγευμα πάνω από 85.000 φύλλα πορείας και τα προωθούσε στην Αστυνομία για να τα διανείμει. Οσο για τον γαλάζιο πρόεδρο της ΟΛΜΕ Νίκο Παπαχρήστο – ε, αυτός μετακινήθηκε λιγάκι εκτός ΔΑΚΕ. Δηλαδή τον διέγραψαν.

ΦΥΣΙΚΑ, η επιστράτευση είναι χαρτί που καμία κυβέρνηση δεν  τραβάει εύκολα. Δεν πήγε τον Αύγουστο του 2010 η κυβέρνηση Παπανδρέου να επιστρατεύσει τους φορτηγατζήδες κι έμπλεξαν μεταξύ τους τέσσερις υπουργοί; Αλλά με τους εκπαιδευτικούς που υπηρετούν σε σχολεία – άρα ξέρεις πού να τους βρεις – και είναι να πάνε σε εξεταστικά κέντρα, τα πράγματα είναι, από επιχειρησιακή άποψη, πιο εύκολα. Ομολογουμένως, είναι λίγο σαν τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας ή τους ναυτεργάτες. Πέρα όμως από τα επιχειρησιακά, ο Παπαχρήστος συμβολίζει τη διπλή σύγχυση που ταλανίζει πολλούς της γενιάς του στο συνδικαλιστικό κίνημα.

ΣΥΓΧΥΣΗ πρώτη: δεν υπάρχει καμία κομματική κάλυψη. Οι της ΠΑΣΚΕ, πιο ξύπνιοι, έχουν ξεκόψει από την Ιπποκράτους και το παίζουν τρόπον τινά ανεξάρτητοι. Οι της ΔΑΚΕ όμως έχουν αποδειχθεί πιο αργόστροφοι. Δεν έχουν καταλάβει ούτε τον Σαμαρά, ούτε την αλλεργία Μαξίμου – Συγγρού για το γαλάζιο συνδικαλιστικό που ήταν μονίμως οφ σάιντ από το 2009 και μετά. Μια με την Ντόρα, μια ως αυτόνομη λαϊκή Δεξιά –  ακόμη και ως δούρειος ίππος του Καμμένου στον οποίο όμως ο Γιάννης Μανώλης πήγε και ξανάφυγε.  

ΣΥΓΧΥΣΗ δεύτερη: μια κυβέρνηση που ξέρει ότι έχει πιέσει όσο δεν πάει την κοινωνία στα οικονομικά, δεν καταλαβαίνει Χριστό στα άλλα θέματα. Οπως είναι η Παιδεία. Ιδίως αν έχει τελειώσει η κανονική περίοδος, είμαστε στα πλέι οφς – δηλαδή στις Πανελλήνιες – και δεν θέλουμε με τίποτε να παίζουμε με τα ήδη κουρασμένα νεύρα των υποψηφίων και των οικογενειών τους.

Ο Αρβανιτόπουλος απέφυγε να πολωθεί δημόσια και επιμένει σε ήπιους τόνους. Αλλά είναι αυτό που λέμε σιδερένια γροθιά σε βελούδινο γάντι. Στην κυβέρνηση επιμένουν ότι δύο ώρες παραπάνω ζητάνε από τους εκπαιδευτικούς και πως οι μεταθέσεις δεν είναι τόσο κακή λύση αν σκεφτεί κανείς ότι η τρόικα ζητούσε απολύσεις που αποφεύχθηκαν. Κάπως έτσι αντί να παγιδεύσουν την κυβέρνηση, οι συνδικαλιστές της εκπαίδευσης παγιδεύτηκαν οι ίδιοι στις Πανελλαδικές Εξετάσεις.