[Επιφυλλίδα] Το μονοπώλιο της Εκκλησίας

Οσο κι αν προσπαθεί η Εκκλησία ή, μάλλον, η ηγεσία της να μας κάνει αντίχριστους, δεν θα τα καταφέρει. Δεν είναι γιατί έχει το μονοπώλιο όσον αφορά το είδος της «πραμάτειας» της, αλλά γιατί το αίσθημα του θείου προϋπάρχει της ίδιας μέσα στον άνθρωπο. Αν τώρα η Εκκλησία, προορισμένη να χειραγωγεί το αίσθημα αυτό, μπορεί ταυτόχρονα να το καταστρέψει, είναι άλλης τάξεως θέμα.

Τι ήταν όμως αυτή η υποδοχή του Αγίου Φωτός «με τιμές αρχηγού κράτους» τις ημέρες του Πάσχα; Ποιος διανοήθηκε και υλοποίησε αυτή την ανατριχιαστική σύζευξη (αν και μαθαίνουμε ότι συμβαίνει εδώ και μερικά χρόνια) χωρίς αυτόματα η κοινή συνείδηση να τον λιθοβολήσει; Για σκεφτείτε για μια μόνο στιγμή τη φράση «το Αγιο Φως με τιμές αρχηγού κράτους». Το Αγιος Φως δηλαδή, που από μόνο του είναι κάτι το απόλυτο, να χρειάζεται να ενισχυθεί η αξία του με τις τιμές που αποδίδονται σε έναν αρχηγό κράτους.

Σάμπως να μην έχουν υπάρξει αρχηγοί κρατών άρπαγες, δωσίλογοι, οντάρια, εγκληματίες, που τους απέδωσαν τιμές χωρίς βεβαίως κανείς να τις ανακαλέσει όταν αποκαλύφθηκε ποιοι πραγματικά είναι. Ενώ όσοι είχαν εμπνευστεί την απονομή των τιμών ή είχαν στο μεταξύ λουφάξει ή είχαν κάνει – κατά το κοινώς λεγόμενο – την «μπάζα» τους και είχαν εξαφανιστεί.

Πώς γίνεται όμως μια ολόκληρη κοινωνία να δέχεται αδιαμαρτύρητα το οξύμωρο, να δείχνουν ότι θέλουν να τιμήσουν το Αγιο Φως, στην ουσία όμως να το κατασπιλώνουν ως κάτι υποδεέστερο. Ή μάλλον ως κάτι αμφίβολο και ύποπτο που κάποια στιγμή μάλιστα θα αποδειχθεί (ποιος; Το Αγιο Φως) ότι εξαπάτησε όπως ακριβώς ένας αρχηγός κράτους. Φαίνεται να το παρατραβάμε, αλλά αν η κοινωνία αντιδρούσε στην αντιμετώπιση του Αγίου Φωτός ως αρχηγού κράτους, είχε δηλαδή τη στοιχειώδη ευαισθησία να μη δέχεται παθητικά τη διαστρέβλωση, αυτόματα θα ριχνόταν φως και στη λίστα Λαγκάρντ, χωρίς να μπορεί να φτουρήσει η οποιαδήποτε συσκότιση.

Χαρακτηριστικό βεβαίως της Εκκλησίας είναι να αναπαράγει μια μεσαιωνική νοοτροπία, ενώ εμείς οι δύστυχοι θρησκευόμενοι θεωρούμε ότι τα σκοτάδια του Μεσαίωνα είναι πια παρελθόν. Ο Χριστός να έχει έρθει «επί πώλου όνου» και η Εκκλησία του να τον ταπεινώνει ή, μάλλον, να τον ακυρώνει θεωρώντας πως για να έχει αξία οτιδήποτε, χρειάζεται να του αποδίδεται μια εγκόσμια τιμή. Ακριβώς σαν να λέει πως είσαι ανύπαρκτος όταν δεν σε τιμούν.

Οποιοσδήποτε μαγαζάτορας, υφασματέμπορος, εστιάτορας, παπουτσής, ανθοπώλης φροντίζει να γίνεται όσο μπορεί καλύτερος, διαφορετικά κινδυνεύει να χάσει την πελατεία του. Η Εκκλησία με το να έχει το μονοπώλιο της απάντησης στην υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου για τη μετά θάνατον ζωή – για τους πιστούς της τουλάχιστον – δεν θα έπρεπε να συμπεριφέρεται με έναν τρόπο που είναι περίπου σαν να λέει «ακόμα κι αν σας δηλητηριάσω ή σας πεθάνω, δεν έχετε άλλη επιλογή παρά μόνο εμένα».

Ακριβώς για να γίνεται αποδεκτή ακόμη κι από τους αντιπάλους της, θα έπρεπε να συμπεριφέρεται σαν να έχει ο καθένας μας δέκα τουλάχιστον διαφορετικές επιλογές, αλλά η ίδια να αγωνίζεται για να μη μας χάσει.