[Ιστορίες] Γυναίκα κανενός

Εκείνη, γνωστή δημοσιογράφος της τηλεόρασης. Εκείνος, βουλευτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος, λαλίστατος εκπρόσωπος της πιο αριστερής του πτέρυγας. Η σχέση τους αποκαλύπτεται στις αρχές του 2010. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, ο Αρνό Μοντμπούρ ανακοινώνει πως θα διεκδικήσει το σοσιαλιστικό χρίσμα του υποψηφίου για τη γαλλική Προεδρία. Λίγες ημέρες αργότερα, το ειδησεογραφικό τηλεοπτικό δίκτυο i>Tele αποφασίζει πως για λόγους δεοντολογίας η Οντρέ Πουλβάρ δεν μπορεί πλέον να παρουσιάζει τη δίωρη καθημερινή εκπομπή της.

Ο Μοντμπούρ – άλλως γνωστός τότε ως «Κος Αποπαγκοσμιοποίηση» – χάνει το χρίσμα, στηρίζει τον Φρανσουά Ολάντ, διορίζεται τον Μάιο του 2012 υπουργός Βιομηχανικής Ανάκαμψης. Λίγο αργότερα, η σύντροφός του σταματά την καθημερινή της εκπομπή στον ραδιοφωνικό σταθμό France Inter. Τον Ιούλιο αναλαμβάνει διευθύντρια σύνταξης στο περιοδικό «Les Inrockuptibles» – παραιτείται τον Δεκέμβριο. Ηδη από τον Οκτώβριο, όμως, συμπαρουσιάζει εκπομπή στο κανάλι D8. Από αυτό το πλατό θα πλέξει μια ημέρα το εγκώμιο του υπουργού Βιομηχανικής Ανάκαμψης. Το κοινό δεν γνωρίζει πως έχουν ήδη χωρίσει, θα το αποκαλύψει η ίδια με SMS στο Γαλλικό Πρακτορείο μέσα Νοεμβρίου. Γιατί δεν είπε κάτι νωρίτερα; «Κατ’ αρχήν γιατί πίστευα πως ο Αρνό θα επέστρεφε». Κι έπειτα, γιατί δεν άντεχε πλέον «να υφίσταμαι χτυπήματα ως “γυναίκα” του Μοντμπούρ».

Ο καιρός περνάει, ο Ολάντ κλείνει εν μέσω κρίσης έναν χρόνο στην Προεδρία, η δημοτικότητά του βρίσκεται στο ναδίρ, έχει μεσολαβήσει και το σκάνδαλο Καουζάκ, αρκετοί άλλοι υπουργοί, προεξάρχοντος ίσως του Μοντμπούρ, κατηγορούνται για απανωτά φάλτσα. Η Οντρέ Πουλβάρ είναι προσκεκλημένη μαζί με αρκετούς ακόμα δημοσιογράφους – αναλυτές σε πολιτική εκπομπή. Συναινούν όλοι πως απαιτείται ανασχηματισμός. Ο οικοδεσπότης ρωτάει ποιον υπουργό θα ήθελαν εκτός κυβέρνησης. Η Πουλβάρ κατονομάζει τον πρώην σύντροφό της. Ξεσπάει σάλος. «Η Σου Ελεν εκδικείται τον Τζέι Αρ», σχολιάζει ένας αναλυτής στο NouvelObs ενθυμούμενος το «Ντάλας» – κι αυτό ήταν ένα από τα κομψότερα σχόλια.

Η Πουλβάρ απαντά με ολοσέλιδο σχόλιο στη «Λιμπερασιόν». Τίτλος: «Γυναίκα κανενός». «Οταν παρεμβαίνω σε ένα τηλεοπτικό πλατό, στο ραδιόφωνο ή τον Τύπο ως δημοσιογράφος, αρθρογράφος ή αναλύτρια, είναι πολύ να ζητάω να με κρίνουν αποκλειστικά ως τέτοια και όχι ως θηλυκό υπό το κράτος εκδικητικών παθών;» ρωτάει δηκτικά. Υπάρχει, λοιπόν, ο φεμινισμός. Υπάρχει, όμως, και η κοινή λογική. Το τσαλαπάτημα της δεύτερης ουδέποτε έκανε καλό στον πρώτο.