[Αγιογραφίες] Ωσμωση

ΕΙΝΑΙ από τους υπουργούς που εκτιμά περισσότερο ο Πρωθυπουργός και αυτό δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι τραβάει πολύ μεγάλα ζόρια. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι από τις Σκουριές έως την Πλατεία Συντάγματος και από τους Πυρήνες έως τη Χρυσή Αυγή, ο Νίκος Δένδιας χειρίζεται ένα ευρύ και ποικίλο πολιτικό πεδίο, όπου οι κίνδυνοι διαρκώς μεταμορφώνονται.

ΑΣ αφήσουμε όλα τα άλλα προς στιγμήν και ας ασχοληθούμε μόνο με το πασχαλινό συσσίτιο της Χρυσής Αυγής που την έφερε σε μετωπική κόντρα με τον Γιώργο Καμίνη. Πριν χαθούμε στην περιπτωσιολογία, πρέπει να πούμε ότι ένα από τα προβλήματα που βρήκε ο κερκυραίος πολιτικός στην Κατεχάκη όταν ανέλαβε ήταν το κόμμα του Νίκου Μιχαλολιάκου. Οι λόγοι ήταν δύο – ή μάλλον τρεις.

ΠΡΩΤΟΣ λόγος: οι επίμονες πληροφορίες για «ώσμωση» μεταξύ Χρυσής Αυγής και Ελληνικής Αστυνομίας στο πεζοδρόμιο, δηλαδή στη βάση. Η μείωση αποδοχών και οι διαρκείς συγκρούσεις με αντιεξουσιαστές και πολίτες στις διαδηλώσεις που ακολούθησαν το Μνημόνιο αφύπνισαν πολιτικά ανακλαστικά περασμένων δεκαετιών στην Αστυνομία. Υπήρχαν μάλιστα στοιχεία ότι μεταξύ των αστυνομικών ήταν πολλοί οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής – με δεδομένη την επιχειρησιακή έκθεση της Αστυνομίας και στο Μεταναστευτικό. Η κατάσταση αυτή ήταν λογικό να προκαλεί μεγάλη ανησυχία, αλλά να έχει και δύσκολη αντιμετώπιση.

ΔΕΥΤΕΡΟΣ λόγος: σε πολλές περιπτώσεις, το κόμμα του Μιχαλολιάκου εκινείτο στα όρια της τυπικής νομιμότητας. Αυτό έθετε ζήτημα επέμβασης ή μη της Αστυνομίας. Πώς όμως θα μπορούσε να γίνει αυτό όταν οι τύποι με τα μαύρα μπλουζάκια λειτουργούσαν συχνά ως πολιτοφυλακή που «καθάριζε» κυρίως στο Μεταναστευτικό εκεί όπου το νομικό πλαίσιο εμπόδιζε την Αστυνομία να παρέμβει όπως γίνεται στις ταινίες; Τα πράγματα περιπλέκονται από την ώσμωση Αστυνομίας – Χρυσής Αυγής που δημιουργούσε ιδιότυπες «συνενοχές» στο τερέν.

ΤΡΙΤΟΣ λόγος – αυτός καθαρά πολιτικός: η ΝΔ άργησε να ξεκαθαρίσει τη θέση της απέναντι στη Χρυσή Αυγή. Εκεί που ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ επέλεξαν τη γραμμή της απευθείας σύγκρουσης – με την Ιπποκράτους να υιοθετεί τη γραμμή ότι δεν πρόκειται για κόμμα αλλά για οργάνωση εκτός νόμου – η ΝΔ, άρα σε ένα βαθμό και η κυβέρνηση, δίστασε. Γιατί; Διότι αναζητούσαν έναν τρόπο να επαναπατρίσουν ψηφοφόρους από την άκρα Δεξιά και δεν ήταν σίγουροι πως η μετωπική αντιπαράθεση – που πάντα συσπειρώνει αυτόν που δέχεται επίθεση – ήταν ο καλύτερος τρόπος.

ΟΠΩΣ πάντα, βέβαια, τα θέματα λύθηκαν από τη ζωή. Η Χρυσή Αυγή εξελίσσεται σε σημαντικό πρόβλημα για τη διεθνή εικόνα της χώρας, ενώ το άνοιγμα προς το Ισραήλ δεν μπορεί να συνυπάρξει με μεταναζιστικές εξάρσεις κομμάτων που είναι στο Κοινοβούλιο. Ο ίδιος ο Δένδιας, ως μετριοπαθής συντηρητικός πολιτικός, ήταν επίσης το είδος του υπουργού Δημόσιας Τάξης που η εδραίωσή του στο χαρτοφυλάκιό του – κάτι που όλοι αναγνωρίζουν – δεν θα μπορούσε παρά να συμπέσει με ένα ξεκαθάρισμα με τη Χρυσή Αυγή. Κάπως έτσι η Αστυνομία μπήκε στο θέμα των συσσιτίων μόνο για Ελληνες, όπως είχε μπει και στις αιμοδοσίες μόνο για Ελληνες και μια νέα φάση ξεκίνησε. Η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Η έκβασή της όμως δεν θα κριθεί μόνο από σπρωξίματα και δακρυγόνα, αλλά από το αν οι διωκτικές Αρχές θα ελέγξουν συνολικά τις δραστηριότητες του κόμματος του Μιχαλολιάκου και το ποιόν των βουλευτών του.