[Διαστάσεις] Η απόκρουση της βαρβαρότητας

«Αν η Αριστερά δεν χαράξει πολύ γρήγορα μια καινούργια προοπτική, σε τέσσερα χρόνια θα αναλάβει την εξουσία η Ακροδεξιά». Η ανατριχιαστική αυτή εκτίμηση αφορά τη Γαλλία και διατυπώθηκε πριν από λίγες ημέρες από τον φιλόσοφο Μπερνάρ Στιγκλέρ. Η άνοδος του κόμματος της Μαρίν Λεπέν έχει ανησυχήσει τους Γάλλους και αυτή την εβδομάδα χαρακτηρίστηκε σε πρωτοσέλιδο της «Λιμπερασιόν» «εθνική απειλή». Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που θεωρούν ότι τέτοιες εκτιμήσεις είναι υπερβολικές και ότι η υπερπροβολή των δραστηριοτήτων της Ακροδεξιάς τής κάνει καλό. Τρεις χιλιάδες άνθρωποι ήταν στην πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση της Λεπέν στο Παρίσι, δεν βούλιαξε δα και η πόλη.

Το βέβαιο είναι ότι στο στρατόπεδο της Κεντροαριστεράς υπάρχουν δύο στρατηγικές για την αντιμετώπιση του Εθνικού Μετώπου. Η μια, που προτιμούν οι Σοσιαλιστές, στηρίζεται στην επιχειρηματολογία και προσπαθεί να αποφύγει τη δαιμονοποίηση. «Αλλοτε ξεκινούσαμε τη συζήτηση λέγοντας ότι οι ακροδεξιοί είναι ξενόφοβοι και ρατσιστές. Σήμερα αυτή είναι η κατάληξη της συζήτησης», επισημαίνει ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Νεολαίας Τιερί Μαρσάλ-Μπεκ. Το Μέτωπο της Αριστεράς ακολουθεί μια άλλη στρατηγική. Κατά την άποψη του Ζαν-Λικ Μελανσόν και των συντρόφων του, το Εθνικό Μέτωπο τροφοδοτείται από το πολιτικό κενό και την απελπισία του κόσμου και ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπιστεί είναι να καταδειχθεί ότι υπάρχει μια «άλλη», πέραν των Σοσιαλιστών, Αριστερά.

Η συζήτηση αυτή απουσιάζει στην Ελλάδα. Ισως η εξήγηση να βρίσκεται στο γεγονός ότι η νεοναζιστική απειλή είναι σχετικά πρόσφατο φαινόμενο (στο κάτω κάτω, το κόμμα που θεωρούνταν ότι εκπροσωπούσε την ελληνική Ακροδεξιά έφτασε να στηρίξει την κυβέρνηση!). Τα χθεσινά γεγονότα με τη Χρυσή Αυγή, όμως, έφεραν με εκρηκτικό τρόπο το θέμα στο προσκήνιο. Μπροστά στην προοπτική να λάβει χώρα μια πράξη ρατσιστικού χαρακτήρα στο κέντρο της Αθήνας, ο δήμαρχος έκανε το χρέος του, εξέφρασε την κατηγορηματική του αντίθεση και ζήτησε από την Αστυνομία να τηρήσει τη δημοκρατική νομιμότητα. Οι δυνάμεις της τάξης ανταποκρίθηκαν υπεύθυνα και αποτελεσματικά. Οι νεοναζί έδειξαν το αποκρουστικό τους πρόσωπο. Και η αξιωματική αντιπολίτευση, μονίμως σε σύγχυση διατελούσα, απέφυγε να πάρει συγκεκριμένη θέση, υποστηρίζοντας ότι «αποσπασματικές ενέργειες επικοινωνιακού χαρακτήρα δεν μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα»…

Μπορεί να μην υπάρχει στην Ελλάδα – προς το παρόν τουλάχιστον! – ο κίνδυνος που περιγράφει ο Μπερνάρ Στιγκλέρ. Υπάρχουν όμως δύο άλλοι κίνδυνοι, εξίσου σημαντικοί. Ο ένας προέρχεται από τη διαρκή παραβίαση της νομιμότητας, είτε γίνεται στο όνομα της καταπολέμησης της αδικίας είτε στο όνομα της καθαρότητας της φυλής. Ο Γιώργος Καμίνης έδειξε χθες ότι οι θεσμοί μπορούν και πρέπει να απαντήσουν. Ο άλλος κίνδυνος είναι η διάβρωση του κοινωνικού ιστού από την ελληνική εκδοχή της «κοινοτοπίας του κακού». Για την αντιμετώπιση αυτού του κινδύνου δεν αρκούν τα αστυνομικά μέτρα, πρέπει να γίνει δουλειά σε βάθος, έχουν ευθύνη οι γονείς, οι καθηγητές, τα μέσα ενημέρωσης, τα κόμματα. Το ζητούμενο είναι σαφές και δεν είναι τίποτε άλλο από την απόκρουση της βαρβαρότητας.