[Διαστάσεις] Ευαισθησία α λα καρτ

Αν κρίνουμε από την ιστοσελίδα της Ενωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ), δύο πράγματα πρέπει να γίνονται στον χώρο των ελλήνων δημοσιογράφων. Το ένα είναι απεργίες. Απεργία σε ιδιωτικά κανάλια επειδή δεν τηρούν την παράδοση της Εργατικής Πρωτομαγιάς (!), απεργία στην ΕΡΤ για την «απαξίωση και την αδιαφάνεια που μεθοδεύει η διοίκησή της» (;), απεργία στη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης επειδή δεν πληρώνονται τα δεδουλευμένα. Το άλλο είναι αναγγελίες θανάτων – και τα ποσοστά σ’ αυτό το επάγγελμα είναι δυστυχώς υψηλά. Ή θα απεργούμε ή θα πεθαίνουμε. Για την ουσία της δουλειάς μας δεν διαβάζουμε τίποτα. Για την πτώση των κυκλοφοριών και της διαφήμισης, για τον ρόλο του Διαδικτύου, για τους κανόνες λειτουργίας των μπλογκ, δεν βρίσκουμε λέξη. Προτάσεις δεν υπάρχουν, μόνο καταγγελίες.

Αν κρίνουμε από την ίδια ιστοσελίδα, απολύσεις γίνονται μόνο στα μέσα ενημέρωσης του κατεστημένου / κεφαλαίου / πλουτοκρατίας. Και στις απολύσεις αυτές η αντίδραση είναι συνήθως «άμεση και αποφασιστική» – όπως είναι βέβαια συνήθως και αναποτελεσματική. Λογικό: όταν δεν γίνεται διάλογος, όταν δεν υπάρχουν διαπραγματεύσεις και αμοιβαίες υποχωρήσεις, επικρατεί το δίκαιο του ισχυροτέρου, και ο ισχυρότερος δεν είναι ασφαλώς ο εργαζόμενος. Αυτό που δεν είναι λογικό είναι ότι αποκρύπτονται κάποιες άλλες απολύσεις, αυτές που κάνει η Εφημερίδα του Λαού για το συμφέρον – προφανώς – του Λαού, οι αριστερές απολύσεις από τα αριστερά αφεντικά, που προφανώς είναι πιο δίκαιες και λιγότερο οδυνηρές από τις άλλες.

Να είμαστε σαφείς: ο «Ριζοσπάστης», όπως κάθε προβληματική επιχείρηση που προσπαθεί να εξυγιανθεί, δικαιούται να κάνει απολύσεις (17 μέχρι σήμερα), ακόμη και την παραμονή της Πρωτομαγιάς, που ως γνωστόν δεν είναι αργία αλλά απεργία, αν και για τους τρεις που απολύθηκαν τη Δευτέρα θα είναι προφανώς η αρχή μιας μόνιμης αργίας. Δικαιούται να τις κάνει ακόμη και με το επιχείρημα ότι ο εργαζόμενος δεν ακολουθεί την κομματική γραμμή – έτσι εννοούσε πάντα τη δημοσιογραφία αυτό το έντυπο, αυτοί ήταν οι κανόνες του παιχνιδιού. Αυτό που δεν δικαιούται η συγκεκριμένη εφημερίδα – και το κόμμα που την εκδίδει – είναι να καταγγέλλει τα «αστικά ΜΜΕ» ότι επιφυλάσσουν στους εργαζομένους «τη ζωή του σκλάβου του 21ου αιώνα», όταν τους δικούς της εργαζομένους τους έχει απλήρωτους για μήνες.  

Κι αυτό που δεν δικαιούται η ΕΣΗΕΑ είναι να δείχνει επιλεκτική ευαισθησία, να χωρίζει τους εργαζομένους σε δύο κατηγορίες, να κινητοποιείται μόνο στα κακά «μαγαζιά» (τι άθλια λέξη!) και να αντιμετωπίζει με αδιαφορία τα όσα συμβαίνουν στα υπόλοιπα. Η κρίση του Τύπου είναι παγκόσμια, σχετίζεται εν μέρει με τη χρηματοπιστωτική κρίση που ζούμε αλλά είχε ξεκινήσει πριν από αυτήν, απαιτεί νέα εργαλεία για την αντιμετώπισή της, όπως τόλμη και φαντασία, κι αυτό που δεν θέλει καθόλου, μα καθόλου, είναι υποκρισία.