[Τάσεις] Υστερα ήρθαν οι μέλισσες

Ο Ε. Χ. Γονατάς στην «Κρύπτη» του γράφει για εκείνη που έβαζε λουλούδια στο ανοιχτό στόμα των μπρούντζινων λιονταριών στις άκρες του κρεβατιού της για να έρχονται οι μέλισσες και να ακούει το βουητό τους. Η Σάρα Μπάρτον, σχεδιάστρια του οίκου Αλεξάντερ ΜακΚουίν, δεν είχε διαβάσει τον έλληνα συγγραφέα του παραδόξου, αλλά σκεφτόταν μια ανάλογη σκηνή όταν δημιουργούσε την ανοιξιάτικη συλλογή της. Μόνο που η δική της συλλογή δεν είχε στίχους αλλά δαντέλες πλεγμένες σαν κηρήθρες· καπέλα που έμοιαζαν με τα δίχτυα των μελισσοκόμων· κρινολίνα-κλουβιά που πάνω τους στερέωσε χρυσοκίτρινα λουλούδια. Επίσης, σακάκια που η χρυσή κλωστή της ύφανσής τους θύμιζε κυψέλη φορτωμένη μέλι.

Ο κόσμος των μελισσών βρίσκεται στα πρόθυρα της μόδας, του ντιζάιν και της τέχνης. Ως υπενθύμιση της ανάγκης μας να μην απομακρυνθούμε από τη φύση.

Το αρχέτυπο της γονιμότητας, της μητριαρχικής κοινωνίας, της αγροτικής οικονομίας και της αγόγγυστης εργασίας περνά στο γεωμετρικό σχήμα του εξαγώνου, στη συμμετρία των πολλαπλών κελιών της κυψέλης. Αυτής της ρυθμισμένης κοινωνίας του φτερωτού μικρόκοσμου στον οποίο πρωταγωνιστούν οι μέλισσες.

Η γραμμή της συλλογής Αλεξάντερ ΜακΚουίν με την τονισμένη μέση αναπαράγει τη φόρμα της μέλισσας ως πρωταρχικό σχήμα θηλυκότητας. Ο σχεδιαστής Αζεντίν Αλαϊά, επίσης δημιουργός που υποβάλλει τα σέβη του στις γυναικείες καμπύλες, χρησιμοποιεί την πλέξη της κηρήθρας (honeycomb knitting) στα φθινοπωρινά μεσάτα φορέματά του.

Το εργοστάσιο παραγωγής που στήνουν τα σμήνη από μέλισσες,  συλλέγοντας γύρη, πεταρίζοντας στον αέρα, ανταλλάσσοντας πληροφορίες και γενετικό υλικό, ενέπνευσε και τον γάλλο καλλιτέχνη Πιερ Ιγκ στην περυσινή διοργάνωση τέχνης Ντοκουμέντα στο Κάσελ.

Στο πάρκο της περιοχής εγκατέστησε το μαρμάρινο γυμνό σώμα μιας γυναίκας και τοποθέτησε στο κεφάλι του γλυπτού ένα σμήνος με αληθινές μέλισσες για να περιγράψει ηχητικά το βουητό των ιδεών που τριγυρίζουν στο μυαλό σε στιγμές στοχασμού.

Και στην γκαλερί Γουάιτ Μποξ του Λονδίνου ο βέλγος καλλιτέχνης Κρις Μάρτιν δείχνει αυτό το διάστημα τη δουλειά του «Lostwax XII»: τα  έργα του από χαλκό είναι πλάκες τεχνητής κυψέλης χτισμένης με κηρήθρα. Ο δημιουργός τους βλέπει στη δομή της «την τυχαία μεταβολή της ύλης και του χρόνου».