Διάβασα ότι κάποιοι πρώην (και ορισμένοι νυν…) βουλευτές της ΝΔ εγκαλούν τον Στουρνάρα (αλλά εμμέσως τη σημερινή ΝΔ) επειδή, λέει, παραδέχεται ότι η κυβέρνηση Καραμανλή παρέδωσε το 2009 διψήφιο έλλειμμα.
Με άλλα λόγια, ζητούν από τον Στουρνάρα να τα βάλει με τους αριθμούς.
Και να εξαγγείλει ότι το δημόσιο έλλειμμα του Οκτωβρίου 2009 που κυμαινόταν στο 9-10% ήταν ένα απολύτως ελεγχόμενο έλλειμμα, το οποίο η επόμενη κυβέρνηση εξακόντισε στο ύψη μέσα σε ένα τρίμηνο.
Ελα, όμως, που το ίδιο διάστημα μαζεύτηκαν σε ένα ξενοδοχείο και κάτι επιζήσαντες παλαιοπασόκοι.
Με την ίδια περίπου λογική ζήτησαν από το σημερινό ΠΑΣΟΚ να μην επιτρέπει στην κυβέρνηση Σαμαρά να φορτώνει την καταστροφή της χώρας στον Γιώργο Παπανδρέου.
Λες και τη διετία 2010-2011 όταν διαλύθηκε η Ελλάδα δεν κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ, ούτε ο Γιώργος με τους «κηπουρούς», αλλά κάποιοι εξωγήινοι που είχαν προσγειωθεί στο Μαξίμου υπό τον Νταρθ Βέιντερ.
Και οι οποίοι έχουν την ευθύνη για όσα συνέβησαν!
Κάποιοι θα μιλούσαν για σκοπιμότητες και ιδιοτέλειες – ούτως ή άλλως, οι ημέρες προσφέρονται σε «Αναστάσεις νεκρών»…
Κάποιοι άλλοι για απίστευτη ανοησία – λες και ένας ολόκληρος λαός δεν έχει αρκετή ωριμότητα και κρίση να αξιολογήσει τις κυβερνήσεις που τον κυβέρνησαν…
Προσωπικά πιστεύω ότι η βασική εξήγηση είναι οι στρουθοκάμηλοι!
Που κρύβουν το κεφάλι στη γη για να μη δουν πραγματικά όσα συνέβησαν, όσα άλλαξαν σε αυτόν τον τόπο, ακόμη και στους ίδιους. Και οι οποίοι κάνουν σαν να μη συνέβη τίποτα.
Αντιλαμβάνομαι ότι η αυτογνωσία στην πολιτική δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Οτι ο καθένας μπορεί να χειροκροτεί την κυβέρνηση του Καραμανλή ή του Γιώργου, κυρίως όταν είχε προσωπική εμπλοκή στη μία ή στην άλλη.
Και ότι ο καθένας μπορεί το 2013 να ονειρεύεται το παρόν και το μέλλον με αναφορές στον Ανδρέα Παπανδρέου ή τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Δικαίωμά τους.
Μόνο που η άσκηση ενός τέτοιου δικαιώματος υποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο τον λόγο για τον οποίο τους απέρριψε τόσο απερίφραστα ο ελληνικός λαός.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι στρουθοκάμηλοι δεν έχουν βγει ούτε καν βουλευτές!
Τότε ποιον ενδιαφέρει αυτή η συζήτηση; ίσως με ρωτήσετε.
Ειλικρινά δεν ξέρω. Τα πράγματα – ούτως ή άλλως – έχουν κριθεί. Οι ετυμηγορίες έχουν εκδοθεί. Ο λαός έχει ψηφίσει από τότε δύο και τρεις φορές.
Αλλά και μόνο ότι συνεχίζουν μια συζήτηση που δεν ενδιαφέρει πλέον κανέναν δείχνει απολύτως τι ενδιαφέρει τους ίδιους.
Και το οποίο (ευτυχώς για τον τόπο…) μάλλον δεν ενδιαφέρει κανέναν άλλο!..