[Αγιογραφίες] Νοικοκυρές

ΓΙΑ κάποιοΝ παράξενο λόγο, όταν οι προσωπικές στιγμές γίνονται πολιτικά σκάνδαλα που καταλήγουν στην ποινική Δικαιοσύνη, η λύση βρίσκεται τελικά στη γλώσσα. Ας πούμε, όταν το 1999 ο Μπιλ Κλίντον έμπλεξε με τη Μόνικα Λιουίνσκι και βρέθηκε να έχει ψευδορκήσει, ο τότε αμερικανός πρόεδρος το έριξε στους ορισμούς. Οταν λέμε σεξ, τι ακριβώς εννοούμε; Αν εννοούμε μόνο ολοκληρωμένη συνεύρεση – και όχι προχωρημένες χρήσεις πούρων -, τότε η οργισμένη φράση του Κλίντον «δεν έχω κάνει σεξ με αυτή τη γυναίκα, τη δεσποινίδα Λιουίνσκι» δεν ήταν ψέμα. Με ανάλογο τρόπο απεγκλωβίστηκαν έπειτα από επτά χρόνια όλοι οι ενεχόμενοι στην πολυσυζητημένη υπόθεση Ζαχόπουλου. Το δικαστήριο αθώωσε χθες τους πάντες, διότι το περιβόητο ροζ DVD με τις προσωπικές στιγμές του πρώην γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού και της συνεργάτιδάς του Εύης Τσέκου δεν ήταν προσωπικό αρχείο με την έννοια που θέλει ο νόμος.

ΦΥΣΙΚΑ, δεν έχουν όλες αυτές οι υποθέσεις ευτυχή κατάληξη. Ο Κλίντον ολοκλήρωσε την προεδρική του θητεία και δεν χώρισε με τη Χίλαρι, η οποία το 2008 διεκδίκησε το χρίσμα των Δημοκρατικών, για να γίνει τελικά υπουργός Εξωτερικών του Ομπάμα. Η κυρία Κλίντον δεν αποκλείεται να επιχειρήσει ξανά να εξασφαλίσει την υποψηφιότητα το 2016. Αντιθέτως, η ιστορία που συγκλόνισε το μέγα πανελλήνιον στο τέλος του 2007, με το άλμα του Ζαχόπουλου στον ακάλυπτο μιας πολυκατοικίας του Κολωνακίου, άλλαξε τις ζωές όλων των πρωταγωνιστών. Σε αναπηρικό καροτσάκι πήγε ο Ζαχόπουλος στη δίκη, ενώ οι άλλοι έκαναν φυλακή και ένιωσαν στο πετσί τους το, κατά Φίλιπ Ροθ, «ανθρώπινο στίγμα», δηλαδή υπέστησαν κοινωνική δυσφήμηση.

ΟΥΤΩΣ  Ή άλλως, πρόκειται για μοναδική στα δικαστικά χρονικά υπόθεση. Και αποτελεί την απόλυτη αντιστροφή της περίφημης δίκης του Παντείου. Στην περίπτωση του Παντείου η δικαστική κρίση για ατασθαλίες των πανεπιστημιακών Αρχών ήρθε και αυτή πολύ καθυστερημένα. Ενώ όμως οι κατηγορούμενοι δεν περίμεναν να πέσει στο κεφάλι τους ο πέλεκυς της Δικαιοσύνης για μια ιστορία διαχείρισης χρήματος που την πήραν μάλλον ελαφρά, οι ποινές υπήρξαν από εξουθενωτικές έως – κυριολεκτικά – εξοντωτικές. Στην υπόθεση Ζαχόπουλου έχουμε ένα είδος λύτρωσης εκ των υστέρων.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ του συστήματος Καραμανλή, που δεν ξεχνάει τους ανθρώπους του, ήταν ο Θεσσαλονικιός Ζαχόπουλος. Η πτώση του – πραγματική, ηθική και, σίγουρα, τραγική – θρυμμάτισε τη συνοχή της συντηρητικής σιωπηλής πλειοψηφίας που είχε αγκαλιάσει τη ΝΔ την περίοδο εκείνη. Εγγράφεται σε μια εποχή δημόσιας ασωτίας, που περιλαμβάνει πολλούς και πολλά: την Εκκλησία του Χριστόδουλου, το γαλάζιο καθεστώς στα κρατικά ΜΜΕ, τα σκάνδαλα Παυλίδη και Siemens και, βεβαίως, το Βατοπέδιο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο, κατ’ έκφρασιν κορυφαίου τότε υπουργού, «ηθικός βιασμός της κοινωνίας» σε συνδυασμό με την υπόκωφη ακόμη εκδήλωση της οικονομικής κρίσης θρυμμάτισε την καραμανλική πολιτική επικυριαρχία.

ΚΑΙ τώρα; Τώρα, με κάθε σεβασμό στη δικαστική κρίση, δεν μπορεί εύκολα κανείς να αποφύγει τον πειρασμό να σκεφθεί ότι το σύστημα Καραμανλή – αόρατο, ενεργό και νομικά ισχυρό – επιχειρεί με κάθε τρόπο να προστατεύσει και να αποκαταστήσει τους ανθρώπους του άλλοτε πρωθυπουργού, καθώς και να απαλείψει κάθε κηλίδα επάνω στη διακυβέρνησή του. Λίγο σαν καλή νοικοκυρά, η οποία κάνει ό,τι μπορεί για να φύγουν οι λεκέδες στον καναπέ από το έξαλλο πάρτι που έκαναν τα παιδιά της την προηγουμένη!