[Προεκτάσεις] Παιχνίδια

Στη Βουλή ο Αντώνης Σαμαράς και ο Βαγγέλης Βενιζέλος, με τον Γιάννη Στουρνάρα ανάμεσά τους, κατέφυγαν πάλι στους αριθμούς της δημοσιονομικής προσαρμογής για να θριαμβολογήσουν. Αν και τους επικαλούνται επιλεκτικά, η αλήθεια είναι ότι προσαρμογή υπάρχει. Oμως κανείς δεν τους επικρίνει γι’ αυτό – τουναντίον. Αυτό που τους καταλογίζεται είναι ότι αυτή η  προσαρμογή έχει επιτευχθεί κυρίως με μείωση μισθών και συντάξεων, συρρίκνωση των κοινωνικών παροχών και των δημόσιων επενδύσεων – και πάντως χωρίς ιδιαίτερο περιορισμό της κρατικής σπατάλης.  

Δηλαδή είναι προσαρμογή μονομερής και άδικη, έχει υψηλό κοινωνικό κόστος, παρέτεινε την ύφεση, αύξησε την ανεργία και διατήρησε το μεγάλο χρέος με νέο δανεισμό. Πρωτίστως όμως το είδος της προσαρμογής που επιτεύχθηκε ώς τώρα,  έχει ένα μειονέκτημα: δεν μπορεί να εγγυηθεί τη βιωσιμότητά του. Αυτή τη βιωσιμότητα υπονομεύει η κυβέρνηση όταν σπεύδει αβασάνιστα να διαβεβαιώσει, με λογιστικές τεχνικές, ότι σχεδόν έχει βγάλει την οικονομία από την κρίση.

Ακόμη χειρότερα όταν υπαινίσσεται, όταν δεν το λέει καθαρά, ότι είναι πλέον σε θέση να κάνει ακόμη και παροχές σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Υπόσχεται δηλαδή να μοιράσει κάτι που δεν έχει. Αυτό βολεύει τα κόμματα που τη συγκροτούν στην αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά δεν θα βολέψει καθόλου στην αντιπαράθεση με την πραγματικότητα. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι – έστω – οι αριθμοί θα συνεχίσουν να διαμορφώνονται ευνοϊκά, χωρίς νέα μέτρα.

Η κυβέρνηση υποτιμά ότι, παρά τη ρητορική της περί του αντιθέτου, το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της χώρας, μαζί με τη συνακόλουθη έξοδό της από την ευρωζώνη, δεν έχει εξαλειφθεί. Ανεξάρτητα από τις θεωρίες του τύπου «περάσαμε τον κάβο», «διανύσαμε τα τρία τέταρτα του δρόμου» κ.λπ., το «πρόγραμμα» είναι ακόμη στον αέρα. Πρέπει να διανυθεί μεγάλη διαδρομή ακόμη για πραγματική σταθεροποίηση και ακόμη μεγαλύτερη για ανάπτυξη. Το λιγότερο που σημαίνει αυτό, είναι ότι θα περάσουν χρόνια μέχρι να αρχίσει η επιστροφή  όσων αφαιρέθηκαν από τους εργαζομένους, αν επιστραφούν ποτέ.

Από όσα ακούστηκαν στη Βουλή το Σαββατοκύριακο προκύπτει ότι η κυβέρνηση παίζει με μια φωτιά την οποία δεν θα είναι σε θέση να σβήσει όταν ανάψει. Και δεν μπορεί ούτε να την εμποδίσει να ανάψει, όταν το μόνο που έχει να προσκομίσει ως επιχείρημα υπέρ των ισχυρισμών της για την καλή πορεία τής χώρας είναι η καλή πορεία των αριθμών. Γιατί απλούστατα, όπως λέγε ο αμερικανός οικονομολόγος Πολ Σάμουελσον, «ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με ΑΕΠ».