[Ενστάσεις] Ο ήρωας-φάντασμα

Στο ιδρυτικό συνέδριο του κόμματός του, ο Πάνος Καμμένος δεν έχασε την ευκαιρία να προβάλει το ιδεολογικό οπλοστάσιο της εθνικοφροσύνης. Μίλησε για το γένος, διεκδίκησε το έθνος-κράτος, επέκρινε τους «Τσολάκογλου» που κυβερνούν, θυμήθηκε τον Ακάθιστο Υμνο. Επίσης, κατήγγειλε την κυβέρνηση (όχι πολύ φωναχτά), η οποία για να πάει ο Ολυμπιακός που νίκησε κάτι Τούρκους στο Λονδίνο (αυτό με τους Τούρκους δεν το είπε) του στέρησε τη δυνατότητα να κάνει το συνέδριο στις 27 Απριλίου, που γι’ αυτόν είναι ημέρα υψηλού συμβολισμού.

Τι συμβολίζει, αλήθεια, για τον διά βοής πρόεδρο η 27η Απριλίου; Την ημέρα που μπήκαν οι Ναζί στην Αθήνα. Αλλά, κυρίως, την ημέρα που «ο Κωνσταντίνος Κουκίδης τυλιγόταν με μια ελληνική σημαία στον βράχο της Ακρόπολης μη δεχόμενος να σηκώσει τη σβάστικα και πηδώντας στο κενό…».

Φοβερός ο συμβολισμός, μόνο που ο Κουκίδης είναι κάτι σαν την ανύπαρκτη δήλωση Κίσινγκερ, σύμφωνα με την οποία ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ υποτίθεται ότι θέλει να αφανίσει την Ελλάδα. Ανύπαρκτος κι αυτός. Στηρίχθηκε σε ένα δημοσίευμα της «Daily Mail» (9/6/1941) γεμάτο ελεγχόμενες ανακρίβειες και, ενδεχομένως, στην επιθυμία των Ελλήνων να μην είχε υψωθεί η σημαία με τη σβάστικα στην Ακρόπολη – η οποία, πάντως, σύμφωνα με τη χρονικογραφία, υψώθηκε πλάι στη γαλανόλευκη η οποία δεν υπεστάλη (Δ. Γατόπουλος, «Ιστορία της Κατοχής», Αθήναι 1946).

Ο διά βοής πρόεδρος δεν είναι ο πρώτος που έκανε χρήση των συμβολισμών του Κουκίδη. Τον Οκτώβριο του 2000, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, ως δήμαρχος Αθηναίων, κατά την προσφιλή του τακτική, είχε θεμελιώσει τιμητική πλάκα αφιερωμένη στον «ήρωα». Για την περίπτωση του οποίου, βεβαίως, ο κ. Αβραμόπουλος έλεγε στο λόγο που εκφώνησε: «Ξεκινήσαμε πριν από τέσσερα χρόνια μια έρευνα που έφερε στην επιφάνεια κάποια στοιχεία, αλλά τίποτα που να επιβεβαιώνεται, που να αποτελεί μαρτυρία ιστορική. Δεν έχει όμως σημασία αυτό. […] Σημασία δεν έχει αν υπήρξε ο στρατιώτης Κουκίδης. Σημασία έχει αν εμείς – οι σημερινοί Ελληνες – θέλουμε να υπάρχουν τέτοιοι θρύλοι. Υπό αυτή την έννοια έχει τη δική του ηθική και εθνική χρησιμότητα αυτό που πράττουμε σήμερα».

Κάπως έτσι, ένας ανύπαρκτος δήθεν αυτόχειρ μπήκε στο πάνθεον των ηρώων για να δίνει νόημα στα ιδεολογικά επιχειρήματα των υπερασπιστών του εθνοκεντρισμού. Με έναν τέτοιον ανύπαρκτο ήρωα, με έναν μύθο «τεκμηριώνει» και ο Πάνος ο Καμμένος την ιδεολογία της θυσίας που διακινεί.

Τελικά, όλες οι τελεολογίες χρειάζονται μύθους. Στο εξαιρετικό μυθιστόρημα του Αρη Αλεξάνδρου «Το κιβώτιο» περιγράφεται η πίστη του αριστερού στον μηχανισμό, όταν ο ήρωας με αυτοθυσία (και  απώλεια των συνεργατών του) οδηγεί στο στρατηγείο ένα κιβώτιο το οποίο, αντί για στρατηγικά μυστικά, αποδεικνύεται άδειο. Ο Κουκίδης, αντιστοίχως, είναι το άδειο κιβώτιο της εθνικοφροσύνης.