Οσοι έχουμε γεννηθεί τη δεκαετία του '40 - ανεξάρτητα αν αυτό έχει συμβεί προς το μέσον ή προς το τέλος της - έχουμε ακριβώς πενήντα χρόνια που παρακολουθούμε συνειδητά ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Δεν εννοούμε τη γειτονιά μας, εννοούμε τον τόπο μας. Είτε πρόκειται για το φευγιό του Κωνσταντίνου Καραμανλή στο Παρίσι είτε για την «Επιστροφή της γηραιάς κυρίας» στο Εθνικό Θέατρο με την Κατίνα Παξινού. Αλλά και γεγονότα λιγότερο γνωστά, που χρειάζεται σήμερα να προσπαθήσεις για να τα θυμηθεί ακόμη και κάποιος που τα έχει ζήσει.
Για να μην αναφέρει ο καθένας μας (που γεννήθηκε τη δεκαετία του '40) γεγονότα της προσωπικής του «κιβωτού», όπως ο ημίτυφλος λούστρος στην αρχή της οδού Μακρυγιάννη με τη γυναίκα του διαρκώς στο πλάι του και η Ζοζεφίνα Μπέικερ να τρώει στα «Μπακαλιαράκια» της Πλάκας. Δεν μας ξεφεύγει τίποτα και δεν μπορεί κανένας να μας ξεγελάσει.
ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ, πολιτικά, κοινωνικά, καλλιτεχνικά ή ιδιωτικής φύσεως γεγονότα έχουν μεταλλαχτεί σε αλήθειες που έχουν χαραχτεί όχι μόνο στη μνήμη μας αλλά και στο πετσί μας. Είμαστε εμείς οι ίδιοι το καθετί και φτάνει να ακούσουμε τη λέξη Φαλκονέρα για να ανατριχιάσουμε στην ανάμνηση του πολύνεκρου ναυαγίου, ή να συγκινηθούμε με τις περγαμηνές που κουβάλησε ο Κάρολος Κουν από το εξωτερικό. Με μια τέτοια «προίκα» εμείς, τα παιδιά της δεκαετίας του '40, και ωστόσο παραμένουμε άφωνοι όταν ακούμε πολιτικούς, καλλιτέχνες και γενικότερα πρόσωπα της δημόσιας ζωής να εξωραΐζουν ή να πλουτίζουν τη σημασία της παρουσίας τους ή της δουλειάς τους.
Επειδή έτυχε να φωτογραφιστούν με πραγματικά σπουδαίους ανθρώπους στο πλάι τους, τους επικαλούνται σήμερα ως φίλους τους και επιπλέον ως ανθρώπους που θα είχαν να πουν για τους ίδιους τα θερμότερα λόγια, έστω και αν δεν είπαν ποτέ τίποτε, έστω και αν δεν υπάρχει μια γραμμένη λέξη που να το πιστοποιεί. Μεταμφιέζοντας όμως το δικό τους παρελθόν, για να κορδώνονται σήμερα ως μεγάλοι - έστω και αν παρατηρώντας τη διαδρομή τους δεν διακρίνεις ούτε ψίχουλα - μεταμφιέζουν στην πραγματικότητα το παρελθόν ενός ολόκληρου τόπου.
ΚΑΤΟΡΘΩΝΟΥΝ με μια πολύ δύσκολο να εντοπιστεί λαθροχειρία να μεταβάλλουν αυτό που οι ίδιοι θεωρούν ως παρελθόν τους, ή μάλλον θέλουν να φαντάζονται ως παρελθόν τους, σε «πραγματικό» παρελθόν και για πράγματα διαφορετικά που υπήρξαν εξίσου σαθρά και ύποπτα με τη διαφημιζόμενη από τους ίδιους προσφορά τους. «Μα γιατί δεν μιλάτε;», θα ρωτήσει κάποιος. Γιατί όταν ένα ψέμα καθολικοποιείται, δημιουργείται μια αλλόκοτη αποθάρρυνση καθώς αισθάνεσαι όλη την ιστορία να παραπαίει και δεν σου μένει άλλη καταφυγή, παρά ο θάνατος που θα εξαφανίσει και το ψέμα και την αλήθεια.
Σε μια εποχή απόλυτης φαινομενικά ελευθερίας, αισθάνεται κανείς σαν ορισμένους παλαιούς κομμουνιστές που ενώ ήξεραν τι ακριβώς συμβαίνει, δεν μπορούσαν να μιλήσουν. Ηξεραν την αλήθεια και έβλεπαν να θριαμβεύει το ψέμα. Ενα παρελθόν όμως που μεταμφιέζεται είτε σε προσωπικό είτε σε συλλογικό επίπεδο, είναι μια κληρονομιά που θα ήταν καλύτερο να μην υπάρξει. Διαφορετικά πριονίζει κάθε έννοια αντικειμενικότητας ή αλήθειας, ή μάλλον κάνει κάτι πολύ χειρότερο: μαθαίνει τους ανθρώπους να ζούνε μέσα στο ψέμα, ή να το κατασκευάζουν και να το εμφανίζουν, χωρίς τύψεις, ως αλήθεια.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από