Ο Γκονθάλο Φουέντες είναι υπεύθυνος τουρισμού και εμπορίου στο συνδικάτο Comisiones Obreras (Εργατικές Επιτροπές) της Ανδαλουσίας. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, το 20% με 30% της οικονομίας στον τομέα των ξενοδοχείων και της εστίασης αντιστοιχεί σε «μαύρη» εργασία. Το πιο συνηθισμένο κόλπο, λέει στη «Μοντ», είναι οι μεικτές συμβάσεις: ο εργαζόμενος υπογράφει σύμβαση μερικής απασχόλησης, αλλά καλύπτει όλες τις ανάγκες. Το ίδιο συμβαίνει και σε πολλούς ακόμη τομείς της οικονομίας. Αν δεν υπήρχε η παραοικονομία, λέει ο Φουέντες, «θα είχε ήδη ξεσπάσει επανάσταση στην Ισπανία».
Αυτή η επανάσταση έχει προαναγγελθεί πολλές φορές και σε πολλούς τόπους τα τελευταία χρόνια. Μόλις προχθές ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε από τη Λισαβώνα για τη Μεσογειακή Ανοιξη, εννοώντας  προφανώς ότι η οργή των λαών του Νότου με την «ευρωπαϊκή δικτατορία» (όπως είπε) θα οδηγήσει σε ανάλογη εξέγερση με εκείνη των Αράβων κατά των δυναστών τους. Η τελευταία φορά που θυμάμαι να έχει επιχειρηθεί μια τέτοια σύγκριση ήταν τον Φεβρουάριο του 2011, όταν ο Αλέκος Αλαβάνος είχε ζητήσει να γίνει το Σύνταγμα μια νέα Πλατεία Ταχρίρ. Η ευχή του, ευτυχώς, δεν εισακούστηκε και οι έλληνες Αγανακτισμένοι πήγαν σπίτια τους, όπως θα ανέμενε άλλωστε κανείς κρίνοντας από τη σύνθεσή τους. Το ίδιο έγινε όμως και με το κίνημα Occupy στον υπόλοιπο κόσμο. Είτε ο στόχος ήταν οι κυβερνήσεις είτε η Γουόλ Στριτ, η επανάσταση έμεινε από ιδέες, έχασε τον δρόμο της, ξεφούσκωσε.
Τη δική του επανάσταση ευαγγελιζόταν και ο Μπέπε Γκρίλο στην Ιταλία. Πολλοί μάλιστα, εντός και εκτός Ιταλίας, τον πίστεψαν: το Κίνημα των Πέντε Αστέρων έκανε πριν από δύο μήνες θριαμβευτική εισβολή στην ιταλική πολιτική σκηνή, ήλθε δεύτερο με διαφορά μόλις μερικών χιλιάδων ψήφων από το πρώτο και έδειξε ότι θα παίξει ρυθμιστικό ρόλο στις εξελίξεις. Μεθυσμένος από την επιτυχία, ο αρχηγός του αρνήθηκε να συνεργαστεί με οποιαδήποτε άλλη δύναμη, χάλασε την υπάρχουσα σύμπραξη με τους Δημοκρατικούς στη Σικελία και υποσχέθηκε ότι θα συνεχίσει τον αγώνα μέχρι να πάρει μαζί του το 100% του εκλογικού σώματος! Κι ύστερα ήρθαν οι τοπικές εκλογές της περασμένης Κυριακής στην περιφέρεια Φριούλι Βενέτσια Τζούλια της Βορειοανατολικής Ιταλίας. Η υποψήφια των Δημοκρατικών ήλθε πρώτη, λαμβάνοντας περισσότερες ψήφους απ' όσες είχε λάβει το κόμμα της στις βουλευτικές εκλογές, μόλο που η συμμετοχή ήταν πολύ μικρότερη. Και ο υποψήφιος του Γκρίλο δεν πήρε ούτε τις μισές ψήφους. Μπορεί να μην έσκασε ακόμη η φούσκα, μπορεί να μη σκάσει και ποτέ, άρχισε όμως σίγουρα να ζαρώνει.
Ολα αυτά δεν σημαίνουν ότι οι αντιδράσεις στην κυρίαρχη πολιτική είναι άδικες ή άχρηστες. Τουναντίον, είναι απαραίτητες, καθώς φέρνουν σε επαφή τους πολιτικούς ηγέτες με την πραγματικότητα. Ομως οι ψηφοφόροι δεν είναι ανόητοι, δεν είναι διατεθειμένοι να εναποθέσουν τις τύχες τους σε λαϊκιστές ή ερασιτέχνες ούτε να παίξουν κορόνα - γράμματα το μέλλον των παιδιών τους. Με άλλα λόγια, είναι πολύ πιο έξυπνοι απ' όσο νομίζουν οι επίδοξοι επαναστάτες.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από