[Ενστάσεις] Τ’ αρνιού οι λόρδοι

Είναι δυο Ελληνες. Σε μονοκατοικία με κήπο. Σκυμμένοι πάνω απ’ τ’ αρνί, βάζουν πιπέρια και λαδολέμονα. Τριχωτοί σαν τρισχιλιετείς απόγονοι ευκλεών προγόνων. Με φανελάκι και κοιλίτσα, με την ανεμελιά του οικογενειακού βολέματος. Ξάφνου πανηγυρίζουν σαν να έβαλε η ΑΕΚ γκολ στην Εθνική Ισπανίας. Ποια είναι κείνη που κατεβαίνει κοκκινοντυμένη;

Είναι η νονά, και τα πιτσιρίκια τρέχουν χαρούμενα να την υποδεχτούν. Είναι στρουμπουλά και τα θέλουν όλα. Εκείνη κουβαλάει δυο σακούλες γεμάτες παιχνίδια από το γνωστό φτηνό παιχνιδάδικο. Φοράει ένα κόκκινο φόρεμα με ουρά, τόσο ψεύτικο που θα μπορούσε να είναι χάρτινο. Και φυσικά τραγουδάει το γνωστό τραγούδι, που ακούγεται παντού. Το ρεφρέν του οποίου λέει ότι χωρίς το μαγαζί που διαφημίζεται η τραγουδίστρια δεν μπορεί ούτε ώρα – για να προσθέσει: «Η ζωή μου θα μοιάζει σαν τ’ αρνιού καλή ώρα».

Στο μεταξύ, έχουν καθήσει στο τραπέζι, στις πλαστικές καρέκλες «του γύφτου» (συγγνώμη, του χωρίς μόνιμη κατοικία Ρομά), έχουν αρχίσει να πίνουν κρασί χύμα και να τσακίζουν το αρνί.

Ολο το παραπάνω είναι το πιο πετυχημένο διαφημιστικό σποτ των ημερών. Εχει ενοχλήσει πολλούς – αλλά κι έτσι, διά της ενοχλήσεως, ένα σποτ θεωρείται πετυχημένο. Οσοι ενοχλούνται θεωρούν ότι προσβάλλει. Δεν είναι αυτό η Ελλάδα, λένε.

Οτι δεν είναι αυτό όλη η Ελλάδα, ναι, έχουν δίκιο. Γιατί όμως μας ενοχλεί η σκηνογραφία, του (έστω μεγεθυσμένου) εαυτού μας;

Διαβάζω και δεν πιστεύω την κριτική. Είναι, λέει, κομμάτι ατόφια κακού γούστου. Και εκτός των άλλων, προπαγανδίζει το φτηνιάρικο τραγούδι. Απίστευτο; Η χώρα στην οποία η μόνη μη επιδοτούμενη μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης είναι το λαϊκό τραγούδι σε όλη την γκάμα, απ’ την καψούρα στην κλαψούρα, γκρινιάζει επειδή σκίζει μια διαφήμιση στην οποία κυριαρχούν μια λαϊκή τραγουδίστρια και ένας ρυθμός απ’ αυτούς που κάνουν σουξέ.

Τελικά, το πρόβλημα της χώρας πρέπει να είναι αυτό. Ζούμε, χρόνια τώρα, τη μεγάλη παραίσθηση. Είμαστε στην πίστα αλλά παριστάνουμε ότι θαυμάζουμε την όπερα. Είμαστε περήφανοι για τον Καβάφη ή τον Σεφέρη αλλά, μακριά από μας, συγκινούμαστε με τα στιχάκια του Κιάμου. Πιστεύουμε ότι η ΕΡΤ είναι ποιότητα. Εχουμε πολιτικούς που παριστάνουν τους σωτήρες αλλά ακούμε αυτόν που λέει ότι θα μας σώσει να χαρακτηρίζει, μιλώντας στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο, την συνάντηση με το ακροατήριο «de profundis» (;!). Ακούμε μια μπλόγκερ που πιστεύει ότι εκπροσωπεί τη ζωηρή, νουνεχή, εγγράμματη νεολαία να ρωτάει τον Μητσοτάκη τη γνώμη του για την «κυρία Θάτσερ» (τη «μακαρίτισσα την κυρία Θάτσερ», όπως είχε πει παλαιότερα ο ίδιος πολιτικός).

Ζούμε τη μεγάλη παραίσθηση. Πιστεύουμε ότι είμαστε κάτι άλλο. Είμαστε από χωριό αλλά, επειδή βρεθήκαμε με δανεική ευμάρεια, νομίσαμε ότι είμαστε λόρδοι. Γι’ αυτό μας ενοχλεί η εικόνα μας στη διαφήμιση με τη Στανίση. Είμαστε εμείς εκεί, αλλά δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι εμείς είμαστε την ίδια στιγμή η παρωδία μας.