[Ενστάσεις] Σόδομα και Γόμορρα

Πρέπει να εξάρω τη χθεσινή παρέμβαση του μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ Μεντζελοπούλου, διότι ανακαλύπτοντας τα αίσχη του Δία προσγειώνει την ελληνική κοινωνία στον δρόμο του Θεού, από τον οποίο ως γνωστόν κινδυνεύει να την αποπλανήσει ο παγανισμός του τρισχιλιετούς κλέους, που ως γνωστόν είναι συστατικό της εθνικής ιδεολογίας. Και πρέπει να εξάρω διπλά την ηθική εγρήγορση του ιεράρχου, ο οποίος ακόμη και με ανθρώπους με τους οποίους είχε συνυπογράψει την καταδίκη ενός θεατρικού έργου δεν διστάζει να τα βάλει, όταν καταλαβαίνει ότι και αυτοί, κατά βάθος, είναι παγανισταί και αποκρυφισταί.

Είναι σαφές ότι έχει δίκιο να κοκκινίζει από ντροπή όταν αντιλαμβάνεται ότι ο κώδικας των χριστιανικών αξιών δεν ξεμπερδεύει μια και καλή με τον βασιλέα των δώδεκα θεών, αυτόν τον «αίσχιστο κακούργο παιδεραστή που μεταμορφώνεται σε αετό για να αρπάξει τον νεανία Γανυμήδη και να ασελγήσει μαζί του»!

Δεν ήτο ο μόνος. Στον Ολυμπο και στα πέριξ γίνονταν Σόδομα και Γόμορρα, που θα ‘λεγε και η Σαπφώ Νοταρά. Πρώτα απ’ όλα, η Αφροδίτη. Γεννημένη στη θάλασσα ανοιχτά των Κυθήρων, από τα γεννητικά όργανα του Ουρανού τα οποία του είχε κόψει ο Κρόνος, δεν γούσταρε καθόλου που την είχαν υποχρεώσει οι θεοί να ζει με τον αγριάνθρωπο χειρώνακτα Ηφαιστο, γι’ αυτό και τον απατούσε κατά σύστημα με τον θεό του πολέμου, τον Αρη, με τον οποίο έκανε τρία παιδιά. Εξώγαμο είχε και με τον Διόνυσο, που τον γνώρισε με «προξενιό» της Ηρας, με τον οποίο γέννησε τον Πρίαπο (ο οποίος έζησε δοξασμένη ζωή προτού καταντήσει δημοφιλής αναπαράσταση για τουρίστες). Αλλά και με τον Ερμή είχε σχέση, με τον οποίο γέννησε άλλο περίεργο πλάσμα, που έκτοτε στοίχειωσε τις φαντασιώσεις εκατομμυρίων γηίνων.

Αλλά και η Ηρα, παρότι προστάτις του γάμου, κάποιες φορές πλήρωσε τον άπιστο Δία (ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν και αδελφός της) με το ίδιο νόμισμα. Μέχρι και με άγρια μαρούλια έμεινε έγκυος στην Ηβη – εντάξει, πρέπει να συνέβαλε σε αυτό και ο Απόλλωνας, που της έκανε το τραπέζι.

Ολα τα παραπάνω, ένα μυθολογικό σύμπαν που δεν έκρυβε τη σχέση των ανθρώπων με την επιθυμία τους, χάθηκε οριστικά με την ήττα του Ιουλιανού του Παραβάτη, στον ελληνικό Μεσαίωνα. Εκεί τα σώματα σκεπάστηκαν από την μπούρκα του πουριτανισμού και της ενοχοποίησης της επιθυμίας. «Χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά…».

Από την μπούρκα μάς γλίτωσαν, αιώνες μετά, αρχικά η εκκοσμίκευση και, αργότερα, ο κοσμοπολιτισμός.

Στην επικράτεια των ιδεών του μητροπολίτη Πειραιώς, και η εκκοσμίκευση και ο κοσμοπολιτισμός είναι ένας άγνωστος κόσμος. Αγνωστος κόσμος είναι και για εκείνους με τους οποίους αντιπαρατίθεται. Οπως άλλωστε και η ειρωνεία και το χιούμορ. Αίσχος! Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας;