[Ιστορίες] Μανωλάδα – Φρανκφούρτη, δυο βήματα

Προτού φύγει να ζήσει το γερμανικό του όνειρο, ο Μπίζερ Ρούσεφ δούλευε ως βοσκός στα χωράφια του Βέτοβο, στη Βορειοανατολική Βουλγαρία. Ηταν καλός στη δουλειά του. Οι ζωέμποροι ήταν ευχαριστημένοι. Τον πλήρωναν με λικέρ γλυκάνισου, πατάτες και ψωμί, ελάχιστοι όμως έδιναν μετρητά.

Μετά το 2007 και την ένταξη της Βουλγαρίας στην ΕΕ, πολλοί κάτοικοι του Βέτοβο έφυγαν για τη Δύση, οι περισσότεροι για Γερμανία. Οταν επέστρεφαν, οδηγούσαν γερμανικά αυτοκίνητα και φορούσαν χρυσαφικά. «Πολλά χρυσαφικά». Ο Ρούσεφ γοητεύτηκε από αυτή τη μακρινή χώρα όπου «τα λεφτά φυτρώνουν σε δένδρα». Ηταν τέλη καλοκαιριού του 2011.

Σήμερα, 18 μήνες αργότερα, ο Ρούσεφ κείτεται σε ένα παροπλισμένο κρεβάτι νοσοκομείου, στο δωμάτιο 35 ενός ξενώνα αστέγων στη Φρανκφούρτη. Το κορμί του είναι ισχνό. Ενα πλαστικό σωληνάκι είναι κολλημένο με ταινία πάνω στο στομάχι του. Η μία άκρη καταλήγει σε έναν καθετήρα στο πέος του, η άλλη σε μια πάπια. Η πληγή του έχει μολυνθεί. Από εκείνο το βράδυ της 28ης Ιανουαρίου που έπεσε από σκάλα και υπέστη ρήξη ουρήθρας, πονάει συνεχώς.

Δούλευε όταν τραυματίστηκε· σε ένα εργοστάσιο χημικών της Φρανκφούρτης. Επισήμως όμως είναι αυτοαπασχολούμενος «εργάτης στον κατασκευαστικό τομέα», ένας από τους 10.000 ψευδο-αυτοαπασχολούμενους εργάτες από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία που υπάρχουν μόνο στη Φρανκφούρτη. Για τους πολίτες των χωρών αυτών η Γερμανία προβλέπει «περιορισμένη ελευθερία κινήσεων»· αν θέλουν να παραμείνουν εκεί περισσότερο από τρεις μήνες πρέπει να δηλώσουν «ανεξάρτητοι επαγγελματίες». Ο Ρούσεφ δεν έχει ασφάλεια υγείας. Κανένας από τους εργολάβους, υπεργολάβους και υπο-υπεργολάβους μέσω των οποίων έφτασε στο χημικό εργοστάσιο δεν αναλαμβάνει τα ιατρικά του έξοδα. Οι γιατροί στα επείγοντα του είχαν συστήσει επέμβαση «εντός τεσσάρων έως έξι εβδομάδων». Εχουν περάσει δέκα εβδομάδες.

Ανάλογο διάστημα έχει περάσει και από τότε που αποκαλύφθηκε ότι η Amazon της Γερμανίας είχε προσλάβει νεοναζί ειδικούς φρουρούς για να εκφοβίζουν τους αλλοδαπούς εργάτες της. Φαινόμενα σύγχρονης δουλείας, το καθένα με τη δική του δόση βίας και ρατσισμού, όλα με τη μέγιστη δόση ασυδοσίας, υπάρχουν σε κάθε γωνιά της σύγχρονης, πολιτισμένης Ευρώπης. Αλήθεια, πόσο διαφέρει ο 36χρονος Μπίζερ Ρούσεφ από τη Βουλγαρία που κείτεται με ρήξη ουρήθρας στη Φρανκφούρτη από τον 58χρονο Μοχάμεντ από το Μπανγκλαντές που κόντεψε να πεθάνει στη Μανωλάδα;