[Εναλλακτικά] Πίσω από το μικρόφωνο

Ο Ρούζβελτ εμψύχωνε τους Αμερικανούς μιλώντας τους από το ραδιόφωνο. Ο Μπλερ έδινε μία συνέντευξη Τύπου τον μήνα κατά τον Πόλεμο του Ιράκ. Οι γάλλοι πρόεδροι – ο Σιράκ, ο Σαρκοζί ή ο Ολάντ – βγαίνουν στην τηλεόραση όταν δουν τα σκούρα. Και στα καθ’ ημάς ο Κώστας Καραμανλής και ο Γιώργος Παπανδρέου έκαναν κάτι παγωμένα διαγγέλματα σε φάσεις πολιτικού αδιεξόδου. Ο πρώτος, εμφανώς αμήχανος, για να προκηρύξει πρόωρες εκλογές στις 4 Οκτωβρίου 2009. Ο δεύτερος για να επισημάνει κάθε τρεις και λίγο τον κίνδυνο της χρεοκοπίας ώσπου χρεοκοπήσαμε, κάτι που το μάθαμε από τον τότε πρωθυπουργό με φόντο το φωτεινό λιμανάκι του Καστελλόριζου.

Και ο Σαμαράς; Ο Σαμαράς έκανε οικονομία στις πρωθυπουργικές του εμφανίσεις, χωρίς όμως και να τις αποφεύγει. Ή να τις σκριπτάρει. Το «διάγγελμα» της περασμένης εβδομάδας ήταν άλλωστε εντόνως σαμαρικό για όσους ξέρουν το στυλ εκφοράς του Πρωθυπουργού στις κατ’ ιδίαν κουβέντες. Αρα ήταν αυθεντικό, με τα γνωστά στοιχεία πολιτικού παρορμητισμού του Μεσσήνιου. Ο Πρωθυπουργός βγήκε στο ξέφωτο γιατί αισθάνεται πως είναι η ώρα. Και γιατί ήθελε να δώσει ένα καθαρό δικό του μήνυμα – έξω από το πλαίσιο των συναντήσεων των τριών στο Μαξίμου. Εκεί αφήνει το πεδίο στον Κουβέλη και στον Βενιζέλο σε μια κίνηση που είναι μείγμα προσωπικού τακτ και πολιτικών ισορροπιών, και η οποία έχει ώς τώρα αποδειχθεί λειτουργική. Η αλήθεια είναι ότι ο Πρωθυπουργός δούλεψε πολύ – ας μην πούμε: κουράστηκε – για να εναρμονιστεί η κυβέρνηση των τριών στο θέμα πρώτα του ΕΕΤΗΔΕ και ύστερα του Δημοσίου.

Συνεπάγεται το διάγγελμα το ξεκίνημα μιας περιόδου πρωθυπουργικής εξωστρέφειας; Η αλήθεια είναι ότι ο Σαμαράς βγαίνει μπροστά. Η αερομεταφορά του νεαρού ασθενούς από την Πάτρα – με πρωτοβουλία Μαξίμου. Η απεμπλοκή της εκταμίευσης χρημάτων για να επαναλειτουργήσει το Ναυπηγείο Ελευσίνας – πάλι με κινητοποίηση του Πρωθυπουργού. Και ενδιαμέσως η ομιλία στον «Economist» – όπου η διαπίστωση ότι οι Κασσάνδρες διαψεύστηκαν δεν θα είχε νόημα αν δεν ήταν τόσο αναπάντεχα θετικός ο Τόμσεν. Κάτι που δεν ήρθε μόνο του.

Συμπέρασμα που εικονογραφεί η περίπτωση Σαμαρά: επικοινωνία κάνεις όταν παραλλήλως κάνεις και πολιτική. Διαφορετικά η έξοδος του Πρωθυπουργού στο μικρόφωνο φέρνει φθορά. Δεν χτίζει υπεραξίες. Αυτό ακριβώς έπαθε ο Γιώργος Παπανδρέου το 2009-2011. Μιλούσε στο κενό. Η παρουσία του υπερ-χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνησή του που ήταν διαρκώς σε μαραθώνιες συσκέψεις αλλά δεν έφερνε αποτέλεσμα. Οπότε ο Παπανδρέου πέτυχε το εντελώς απρόβλεπτο. Να υπερ-αναλώσει το κεφάλαιό του. Με αντιστρόφως ανάλογο τρόπο η απόσταση του Κώστα Καραμανλή από το προσκήνιο δεν τον προστάτευσε διότι η κυβέρνησή δεν έκανε τίποτε και η χώρα κύλησε στο χείλος της αβύσσου.