[Εμπιστευτικά] Ξένη χώρα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Φυτείες, επιστάτες, έγχρωμοι εργάτες, καραμπίνες, απανθρωπιά, αίμα… Ολα αυτά θα παρέπεμπαν κανονικά στον βαθύ αμερικανικό Νότο και μάλιστα κάποια εποχή πριν από τον Εμφύλιο.
Δυστυχώς, συμβαίνουν δίπλα μας. Στη Νέα Μανωλάδα.
Περισσότερο και από οργισμένος, έχω μείνει άναυδος με πράγματα τα οποία ουδείς θα μπορούσε να διανοηθεί ότι συμβαίνουν σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα.
Πού ξανακούστηκε να τουφεκάνε ανθρώπους επειδή ζήτησαν το μεροκάματό τους;
Πού ξανακούστηκε να επιστρέφουμε σε σύγχρονες εκδοχές δουλείας, όπου οι εργασιακές σχέσεις ρυθμίζονται από τραμπούκους με καραμπίνες;
Αλλά, δυστυχώς, έτσι συνέβη. Το 2013. Στη Δυτική Πελοπόννησο.
Δυστυχισμένες ψυχές που κατέληξαν εδώ από τη μακρινή πατρίδα τους, που δουλεύουν σε συνθήκες απάνθρωπες και καταλήγουν να πληρώνονται με σκάγια.
Ειλικρινά, κάτι τέτοιες στιγμές θέλω να νομίζω ότι η Ελλάδα είναι μια ξένη χώρα. Αλλά και πάλι προσγειώνομαι γρήγορα στην αποκρουστική πραγματικότητα: η χώρα στην οποία συμβαίνουν αυτά είναι η δική μου.
Αλλά για ποια χώρα μιλάμε ακριβώς;
Αυτή που συμβιώνει απαθής με μια αδιατάρακτη αλληλουχία επεισοδίων ωμής βίας. Που εκδηλώνονται για κάθε λόγο και με κάθε αφορμή.
Ρατσιστικής βίας. Κοινωνικής βίας. Ενοπλης βίας. Φραστικής βίας. Ψυχολογικής βίας.
Το ένα επεισόδιο διαδέχεται το άλλο σε μια συλλογική συνείδηση που δείχνει σταδιακά να εξοικειώνεται με τη λογική πως οι διαφορές λύνονται (και) με τις καραμπίνες.
Καραμπίνες στη Νέα Μανωλάδα. Καραμπίνες στην Πάτρα. Καραμπίνες στις Σκουριές.
Διαφορετικά μέρη. Διαφορετικές αιτίες. Διαφορετικά κίνητρα. Ισως.
Αλλά η ίδια πάντα μέθοδος: η καταφυγή στη βία. Η καταφυγή στη δική μου βία εναντίον κάποιας (πραγματικής ή υποτιθέμενης) βίας κάποιου άλλου.
Από εκεί και πέρα θέλω να το πω καθαρά. Η ντροπή πλέον δεν αρκεί. Η καταδίκη δεν είναι αρκετή. Η φρίκη περισσεύει.
Μόνο η συντεταγμένη δημοκρατική πολιτεία μπορεί να ανασυνταχθεί, να πάρει βαθιά ανάσα και να αντισταθεί στην αμφισβήτησή της.
Με κάθε κόστος. Αλλά με μια απλή και ουσιαστική αρχή.
Οτι ο νόμος δεν βρίσκεται στα χέρια κανενός, εκτός από τα χέρια εκείνων που έχουν τη συνταγματική αρμοδιότητα να τον εφαρμόζουν.
Αν ξεφύγουμε από αυτό, χαθήκαμε. Για όποιο δίκιο και με όποια δικαιολογία.
Και πριν να είναι αργά. Διότι το δηλητήριο της ανομίας, της αυτοδικίας και της βίας διαχέεται μεθοδικά ανάμεσά μας.
Με χιλιάδες αφορμές, σοβαρές και λιγότερο σοβαρές. Με απροσδιόριστες επιπτώσεις, επικίνδυνες και λιγότερο επικίνδυνες.
Αλλά αν μείνει κι άλλο αναπάντητο κι ανεμπόδιστο, αν αφεθεί ελεύθερο να ενσωματωθεί στην κυρίαρχη συλλογική συνείδηση, τότε ένα πράγμα είναι βέβαιο: η Ελλάδα θα μετατραπεί πολύ σύντομα σε πραγματικά ξένη χώρα.
Google news
