Ψάχνοντας ένα γκολ

«GAME changer». Ελληνιστί, το είδος της φάσης που αλλάζει τη ροή του αγώνα!

Με αυτή την έκφραση παρομοιάζει αμερικανοτραφής που μετείχε στο Συνέδριο του «Economist» τη συγκυρία των τελευταίων πέντε ημερών, με τριπλή κορύφωση τη συμφωνία με την τρόικα, την εκταμίευση της δόσης και τα καλά λόγια του Πολ Τόμσεν. Ολα αυτά ενώ η γαλλική «Φιγκαρό» είχε προχθές στις οικονομικές της σελίδες ρεπορτάζ από την Αθήνα με μεγάλη φωτογραφία του Αντώνη Σαμαρά, το οποίο ανέφερε ότι για πρώτη φορά στα χρονικά της τελευταίας τετραετίας λένε οι τροϊκανοί καλά λόγια για την Ελλάδα. Είναι το είδος της αρθρογραφίας που δεν περνάει απαρατήρητο στις επενδυτικές τράπεζες και στις μεγάλες επιχειρήσεις του Παρισιού, που παρακολουθούν προσεκτικά όσα συμβαίνουν στη χώρα μας.

Μετά τον χειμώνα της λιτότητας θα ζήσουμε το καλοκαίρι της ελπίδας; Οι κυβερνητικές προγνώσεις είναι για ρεκόρ επισκεπτών στον τουρισμό. Και η ανησυχία της Αθήνας είναι μην τυχόν και γίνει κανένα «μπραφ» στο Ιράν – ή καταρρεύσει απότομα το καθεστώς Ασαντ στη Συρία – και χαλάσει το κλίμα. Αλλά υπάρχει ελπίδα ότι οι θερινοί μήνες θα βοηθήσουν στο θέμα της ρευστότητας. Ολα αυτά ενώ αναμένεται να τακτοποιηθεί η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, μια εκκρεμότητα που κρατάει πάνω από χρόνο και ταλαιπωρεί την αγορά. Τράπεζα Πειραιώς και Alpha βρίσκουν, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, τα αναγκαία χρήματα για την αύξηση κεφαλαίου με τα warrants – τα χρεόγραφα που δίνουν μελλοντικά δικαιώματα – της δεύτερης να μοσχοπουλιούνται στο Λονδίνο. Το καλοκαίρι του 2011, όπως έλεγαν προ ημερών αναλυτές κορυφαίου αμερικανικού fund που επισκέπτονταν την Αθήνα, «η Ελλάδα ήταν ένα play επάνω στην πολιτική σταθερότητα». Τώρα όλοι κοιτούν να μη χάσουν το τρένο της ανάκαμψης. Αλλωστε, με το Χρηματιστήριο τόσο χαμηλά, τι έχουν να ρισκάρουν;

Κάπως έτσι ζούμε αν όχι μια παράλογη ευφορία, σίγουρα μια απροσδόκητη κατάσταση. Η κυβέρνηση επιχειρεί να υλοποιήσει το δόγμα «η οικονομία είναι κλίμα», ψάχνοντας για ψήγματα αισιοδοξίας μέσα στη μαυρίλα της ύφεσης και της ανεργίας. Η ανεργία, σύμφωνα με την ανάλυση του Μαξίμου, είναι βασικός τροφοδότης της Χρυσής Αυγής αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ και, γενικώς, των άκρων. Πολιτικός με δεκάδες χιλιάδες ώρες πτήσης, που ξεκινούν στο μεταπολιτευτικό κλίμα του 1977, ο Αντώνης Σαμαράς δεν πιστεύει στον εκφυλισμό του πολιτικού κριτηρίου των Ελλήνων. Αλλά αποδίδει στην ύφεση την ιδεολογική αποσάθρωση της κοινωνίας.

Το κλίμα λοιπόν πάει να γυρίσει. Η πολιτική σταθεροποίηση έχει επιτευχθεί και το πρώτο – και πολύ μεγάλο – στοίχημα της κυβέρνησης των τριών έχει κερδηθεί. Μένει τώρα ο καταλύτης. Το γεγονός που θα αποκρυσταλλώσει την αλλαγή. Αυτό θα μπορούσε να είναι το ξεκίνημα των ιδιωτικοποιήσεων. Ή η έλευση ενός σημαντικού επενδυτή. Ηδη υπάρχει κινητικότητα, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση τη Third Point του Νταν Λομπ, που μετά τις επενδύσεις σε ομόλογα συνέστησε και fund για να επενδύσει σε ελληνικά πάγια. Οπως η Εθνική Ελλάδος το 2004, λοιπόν, η χώρα ψάχνει το γκολ που θα επικυρώσει την αλλαγή ατμόσφαιρας και θα είναι η αφορμή για ένα θετικό οικονομικό αφήγημα. Είναι κάτι που πρέπει να γίνει την άνοιξη.