[Διαστάσεις] Συλλογική τύφλωση

Στον τομέα της οικονομίας δεν έχουν αμφιβολίες: μία είναι η συνταγή, η αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία. Οταν όμως έρχονται αντιμέτωποι με το φαινόμενο της Ακροδεξιάς, οι Γερμανοί αρχίζουν να παρουσιάζουν κενά. Κάπως έτσι έφτασαν σε «μια συλλογική τύφλωση, στη μεγαλύτερη αποτυχία της χώρας μετά τον πόλεμο».

Η δήλωση ανήκει στον Σεμπάστιαν Εντάτι, τον σοσιαλδημοκράτη πρόεδρο της κοινοβουλευτικής επιτροπής που ανέλαβε να ερευνήσει την υπόθεση του νεοναζιστικού πυρήνα της Θουριγγίας. Ο πυρήνας ιδρύθηκε το 1998 από τρεις νεοναζί που την περίοδο 2000-2007 σκότωσαν δέκα ανθρώπους (οκτώ Τούρκους, έναν Ελληνα και μία Γερμανίδα). Οι δύο από τους δράστες αυτοκτόνησαν στις 4 Νοεμβρίου 2011 όταν περικυκλώθηκαν από την Αστυνομία. Και η δίκη της τρίτης – της Μπεάτε Τσέπε που παραδόθηκε μετά τις αυτοκτονίες – επρόκειτο να αρχίσει αύριο αλλά αναβλήθηκε για τις 6 Μαΐου καθώς δεν είχε λάβει διαπίστευση κανένας τούρκος δημοσιογράφος για να την καλύψει.

Το φιάσκο, βέβαια, δεν βρίσκεται εδώ. Το περιγράφει η κόρη του πρώτου θύματος, του ανθοπώλη Ενβέρ Σιμσέκ, σε ένα βιβλίο της που μόλις κυκλοφόρησε στη Γερμανία με τίτλο «Οδυνηρή πατρίδα». Η Αστυνομία ήταν από την αρχή δύσπιστη και ήθελε να αποδείξει ότι κάτι ύποπτο συνέβαινε. Σίγουρα για λουλούδια πήγαινε κάθε εβδομάδα στο Ρότερνταμ ο ανθοπώλης; Μήπως κουβαλούσε ναρκωτικά; Μήπως είχε διπλή ζωή; Μια ερωμένη ίσως; «Ηθελαν σώνει και καλά να αποδείξουν ότι οι δολοφόνοι ήταν Τούρκοι» γράφει η Σεμίγια Σιμσέκ. Και όταν ακολούθησαν νέοι φόνοι, πάντα με το ίδιο όπλο, οι Αρχές ήταν πλέον σίγουρες: επρόκειτο για ξεκαθάρισμα λογαριασμών στην τουρκική κοινότητα. «Είναι χαρακτηριστικό της νοοτροπίας των Τούρκων να μη λένε την αλήθεια στη γερμανική Αστυνομία» θα σημείωνε ένας ανακριτής…

Στον ρατσισμό των δολοφόνων προστέθηκε έτσι και ο ρατσισμός των Αρχών. Το αποτέλεσμα ήταν οι νεοναζί να συνεχίσουν να δρουν ανενόχλητοι. Υπάρχει όμως ακόμη ένας λόγος για τον οποίο η νεοναζιστική βία υποβαθμίστηκε συνειδητά ήδη από τη δεκαετία του ’90. Οπως εξηγεί στο περιοδικό «L’Express» ο Μπερντ Βάγκνερ, πρώην αστυνομικός που ερευνούσε για χρόνια αυτόν τον χώρο, η Γερμανία είχε μόλις ενοποιηθεί και ήθελε να δώσει προς τα έξω μια εικόνα ειδυλλιακή. Η απειλή της Ακροδεξιάς δεν χωρούσε σε αυτήν την εικόνα. «Το ότι οι τύποι αυτοί προσπαθούν να σχεδιάσουν αγκυλωτούς σταυρούς κατουρώντας στο χιόνι δεν σημαίνει πως είναι επικίνδυνοι» έλεγαν οι υπεύθυνοι. Και όλοι τούς πίστευαν, οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, ακόμη και οι πανεπιστημιακοί που εργάζονταν πάνω σε αυτό το φαινόμενο. Συλλογική τύφλωση.

Το καλό με τους Γερμανούς είναι ότι διδάσκονται από τα λάθη τους. Οταν συνειδητοποίησαν, έτσι, ότι δεν μπορούν να απαγορεύσουν το ακροδεξιό κόμμα (NPD), βρήκαν τρόπο να κόψουν τη χρηματοδότησή του. Μήπως πάρουμε κι εμείς μερικά μαθήματα;