[Κιόσκι] Το κεφάλι μας στην γκιλοτίνα

Είναι ίσως η μοναδική χώρα στον κόσμο της οποίας οι σύγχρονοι ηγέτες παρουσιάζονται περίπου ως μετενσαρκώσεις μοναρχών που βασίλεψαν πριν από αιώνες, με λαμπρά ή καταστροφικά αποτελέσματα. Δεν είναι η πλούσια Ιστορία της χώρας που οδηγεί σε αυτές τις συγκρίσεις. Κανείς δεν σκέφτηκε στην Ιταλία να συγκρίνει τον Μπερλουσκόνι με κάποιον ρωμαίο αυτοκράτορα που ήταν ιδιαίτερα επιρρεπής στην ακολασία «μπούνγκα μπούνγκα» ή τον Τζούλιο Αντρεότι με κάποιον σκοτεινό δολοπλόκο. Συγκρίσεις του είδους δεν γίνονται ούτε στην παρελθοντολάγνα Ελλάδα – ενδεχομένως επειδή θα κρινόταν ανίερη οποιαδήποτε συσχέτιση ανάμεσα στο σύγχρονο άλγος και στο αρχαίο κλέος από εκείνους που έχουν μείνει στη σχολική αφήγηση τις Ιστορίας. Μόνο ένας αρχηγός κόμματος, που ρωτήθηκε σχετικά σε πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη, απέφυγε σοφά να βουτήξει στα βάθη του κλασικού κόσμου ή στα ρηχά της βυζαντινής εποχής, επιλέγοντας να ταυτιστεί με δυο-τρεις που βρήκε πρόχειρους από την σύγχρονη Ιστορία, μεταξύ των οποίων ο Ιωάννης Καποδίστριας και ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

ΟΙ ΓΑΛΛΟΙ ΗΓΕΤΕΣ, όμως, δεν έχουν την πολυτέλεια της επιλογής. Πριν από περίπου δύο χρόνια ο Economist εικονογράφησε το εξώφυλλό του με έναν Σαρκοζί σε μέγεθος μινιατούρας ντυμένο Ναπολέοντα. Σε μια άλλη περίπτωση, ο πρώην πρόεδρος παρουσιάστηκε σαν νάνος, με το τεράστιο καπέλο του αυτοκράτορα να του φτάνει στα γόνατα, ενώ προπορευόταν, πανύψηλη και καλλίγραμμη, η Κάρλα Μπρούνι. Καμία σχέση με τον Σαρλ ντε Γκολ, που στα μάτια των Γάλλων είχε ανεβεί στο ύψος ενός Βασιλιά Ηλιου. Αν και ο Ζορζ Πομπιντού που τον διαδέχθηκε δεν κέρδισε τίποτε καλύτερο από μια σύγκριση με τον Φίλιππο της Ορλεάνης, νεότερο αδελφό του Ηλιου που δεν έγινε τίποτε περισσότερο από Κύριος της Αυλής. Ελαφρώς καλύτερη τύχη από τον Πομπιντού είχε ο Ζισκάρ ντ’ Εστέν.  Στους συμπατριώτες του θύμισε τον Λουδοβικό ΙΕ’, έναν μονάρχη που διακρίθηκε για την αναποφασιστικότητά του.

ΕΚΕΙΝΟΝ, όμως, που φαίνεται να χτυπά αλύπητα η μοίρα είναι τον Φρανσουά Ολάντ. Σε μια κάπως ατυχή στιγμή, η Libèration ενημέρωσε το αναγνωστικό της κοινό ότι εάν είχε γεννηθεί φρούτο ο γάλλος Πρόεδρος δεν θα ήταν χαμοκέρασο, αλλά ροδάκινο ή βερίκοκο, δηλαδή μαλακός με σκληρό κουκούτσι. Το μεγαλύτερο χτύπημα, πάντως, για τον Πρόεδρο της Γαλλίας είναι η σύγκριση με τον Λουδοβίκο ΙΣΤ’, τον μονάρχη που μολονότι είχε μια σχετική συναίσθηση της σοβαρότητας της κατάστασης, η αβουλία του τον οδήγησε στην γκιλοτίνα. Τη σχέση ανάμεσα στον τελευταίο βασιλιά της Γαλλίας και στον σημερινό Πρόεδρό της διέκρινε ο πολιτικός επιστήμονας και συγγραφέας Ντομινίκ Μοϊζί στους προχθεσινούς Financial Times. Στην ίδια σκέψη είχε οδηγηθεί πριν από έναν χρόνο ο οικονομολόγος Αλέν Φαμπρ. Στον γάλλο Πρόεδρο δεν έχει απομείνει και πολύ πολιτικό κεφάλαιο. Εχει χρόνο, όμως, για να αποδείξει ότι είναι και Μιτεράν και Καρλομάγνος και όποιος άλλος Λουδοβίκος νομίζει. Για το καλό όλων μας.