ΕΧΕΙ άγνοια κινδύνου. Και είναι από χαρακτήρα άνθρωπος θετικός. Αυτά είναι τα δύο βασικά γνωρίσματα του Γιάννη Στουρνάρα όπως τα αντιλαμβάνεται ο Πρωθυπουργός. Αμφότερα είναι όχι απλώς απαραίτητα, αλλά πλήρως απαιτητά στην παρούσα συγκυρία.
Ο Στουρνάρας πήγε στο Οικονομικών σε μια φάση που πολλοί, ιδίως στο εξωτερικό, την αντιλαμβάνονταν ως «το καλοκαίρι της δραχμής». Οκτώ μήνες - κι έναν χειμώνα - αργότερα είμαστε ακόμα ζωντανοί. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι έχουμε σιγά σιγά απεγκλωβιστεί από τη θανάσιμη ακινησία που κυρίευσε την κυβέρνηση Παπανδρέου από την άνοιξη του 2011 και μετά. Με εξαίρεση το PSI, η ίδια στατικότητα χαρακτήρισε και την ολιγόμηνη διακυβέρνηση Παπαδήμου, παρά τις προσδοκίες.
ΓΙΑΤΙ ακινησία; Διότι ήταν πολύ μεγάλες οι αντιστάσεις. Οχι τόσο από την κοινωνία. Ο κόσμος είναι στην πλειονότητά του στωικός και, όπως φαίνεται από την ψυχραιμία στα γκισέ των τραπεζών, σοβαρός και υπεύθυνος. Οσο από τους πολιτικούς και το σύστημα εξουσίας. Εκεί φρέναρε το πράγμα. Γι' αυτό η μεγάλη πρόκληση για τον Στουρνάρα δεν είναι να τα βγάλει πέρα με τη Λαγκάρντ, τον Σόιμπλε ή τον Τόμσεν. Αυτά τα έχει φάει με το κουτάλι προ εικοσαετίας έχοντας απέναντι τον τότε επικεφαλής του ΔΝΤ Καμντεσί, τον ανθέλληνα επίτροπο Κριστόφερσεν και τον γερμανό υπουργό Οικονομικών Τέο Βάιγκελ. Οπως ξέρουν και οι ποδοσφαιρόφιλοι, ακόμη και στα εκτός έδρας ματς μπορείς να σταθείς αν πιστεύεις στον εαυτό σου, έχεις σχέδιο και, φυσικά, ξέρεις μπάλα.
ΟΧΙ, το στοίχημα του Στουρνάρα δεν ήταν να εξασφαλίσει από το πολιτικό σύστημα ούτε την εντολή ούτε την κάλυψη - ας μην κοροϊδευόμαστε - αλλά τη δυνατότητα να διαπραγματευθεί με την τρόικα. Είναι αυτό που έχει αρχίσει να πετυχαίνει - και γι' αυτό σιγά σιγά αρχίζει και βγαίνει το πράγμα. Μόνο που ο Στουρνάρας παίρνει τη διαπραγμάτευση στα χέρια του για ένα προς ένα τα θέματα. Η επιμονή του ότι πρέπει οι αρχηγοί να συμφωνήσουν με τον Σαμαρά για το ΕΕΤΗΔΕ πριν κάτσει εκείνος στο τραπέζι με την τρόικα είναι χαρακτηριστική. Και επειδή επήλθε συμφωνία στο Μαξίμου, καθάρισε το Οικονομικών το θέμα. Αυτό πρέπει να γίνει και για άλλα θέματα - όπως φάνηκε και με το θέμα του Δημοσίου. Εδώ η αντιπαράθεση με τον Μανιτάκη δεν είναι μόνο για την ουσία αλλά και για το ποιος θα χειριστεί το θέμα με την τρόικα. Εξού και η σαββατιάτικη διαρροή από το Διοικητικής Μεταρρύθμισης για το ποιος θα βάλει την υπογραφή του.
Ο εργασιομανής Σαμαράς θεωρεί ακούραστο τον Στουρνάρα. Αλλά αν ο Στουρνάρας έχει κουραστεί δεν είναι από τη μάχη των αριθμών με τους ξένους. Αλλά με το παιχνίδι των λέξεων με το ελληνικό πολιτικό προσωπικό. Ο υπουργός Οικονομικών, παρότι δεν τον ενδιαφέρει η πολιτική, έχει ξεσπάσει αρκετές φορές κατά της αντιπολίτευσης στη Βουλή. Ισως γιατί το θετικό του πνεύμα εξαντλείται. Στην κυβέρνηση, ο Στουρνάρας έχει όλο και λιγότερη δυσκολία με τον Βενιζέλο - που όμως θέλει ρόλο, ζητώντας να βλέπει και αυτός την τρόικα και να του αναγνωρίζεται η διαμόρφωση λύσεων. Κάτι που δεν είναι πρόβλημα. Ωστόσο, η ΔΗΜΑΡ επιμένει να τετραγωνίζει όχι τον κύκλο αλλά τη μαύρη τρύπα που είναι τα εγχώρια δημοσιονομικά.
ΕΚΕΙ βρισκόμαστε. Ή μάλλον είναι τη σχέση Στουρνάρα - ΔΗΜΑΡ που παρακολουθεί ο Σαμαράς όπως δεν χάνει κανείς από το μάτι του το μπρίκι με το γάλα πάνω στο μάτι.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από