[Αγιογραφίες] Βελονάκι

«ΑΥΤΟΙ θα φύγουν – δεν υπάρχει άλλη λύση». Το έλεγε κατ’ ιδίαν άνθρωπος του Τσίπρα πολλούς μήνες πριν τελικά ο Φώτης Κουβέλης και οι «Ανανεωτές» αναχωρήσουν πεζή εν μέσω Συνεδρίου τον Ιούνιο του 2010. Εκτοτε πέρασαν τρία χρόνια. ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ έχουν εξελιχθεί με ασύμμετρο τρόπο. Οχι μόνο γιατί η Κουμουνδούρου μετράει τεσσερισήμισι φορές την εκλογική δύναμη της Αγίου Κωνσταντίνου. Αλλά γιατί το πολιτικό στυλ εκατέρωθεν είναι τόσο διαφορετικό που να αντιλαμβάνεται κανείς εκ των υστέρων ότι στον ΣΥΝ συγκατοικούσαν δύο εντελώς διαφορετικά κόμματα. Κάτι που δικαιώνει και την αρχική πρόβλεψη.

ΑΝ κάπου φαίνεται αυτό είναι στο διαφορετικό ύφος των εκπροσώπων εκατέρωθεν. Πάνος Σκουρλέτης και Ανδρέας Παπαδόπουλος δεν μοιάζουν σε τίποτε. Κι ας ανήκουν, grosso modo, στην ίδια γενιά της ελληνικής Αριστεράς, έχοντας βγει από παρόμοιο καλούπι. Μάλιστα η σύγκριση δείχνει τη διαφορά πολύ περισσότερο από το κοντράστ Κουβέλη – Τσίπρα όπου αναπόφευκτα την αντιπαραβολή εμποδίζει το χάσμα γενεών – πόσω μάλλον το γεγονός ότι ο πρόεδρος Φώτης ανήκει στη μεγάλη του πολιτικού γένους σχολή των νομικών, ενώ ο πρόεδρος Αλέξης έχει τον ακτιβισμό των μαθητικών καταλήψεων.

Ο Σκουρλέτης είναι συγκρουσιακός. Ο Παπαδόπουλος σαφώς πιο βελούδινος. Ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ τρέφεται από την οξύτητα, την οποία συντηρεί. Ο εκπρόσωπος της ΔΗΜΑΡ καλλιεργεί ως επιμελής κηπουρός τη διαφοροποίηση του κόμματός του από κεντρικές πολιτικές της κυβέρνησης – ιδίως στα εργασιακά και τα οικονομικά. Η δουλειά του δεύτερου είναι σαφώς πιο απαιτητική από τη δουλειά του πρώτου. Πιο εύκολα τα σπας, παρά ράβεις σχήμα αντίστασης σε βελονάκι. Ολα αυτά φάνηκαν όταν είχαμε παράλληλο διάλογο ανάμεσα στους δύο εκπροσώπους. Η αλήθεια είναι πως στην Αριστερά ξέρουν να αλληλοκαρφώνονται με γούστο. Σε τέσσερις λέξεις, Σκουρλέτης και Παπαδόπουλος έβγαλαν πολύ περισσότερο επικοινωνιακό χρώμα από ό,τι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου σε τέσσερις μήνες επικών καβγάδων με την Κουμουνδούρου.

ΓΙΑ «ψεκασμένη Αριστερά» έκανε λόγο ο Παπαδόπουλος. Ειρωνικό και μοντέρνο, συνδυάζει το «μας ψεκάζουν» και το έξαλλο ύφος πολλών στελεχών, κυρίως της νεότερης γενιάς, της Κουμουνδούρου. Με όρους επικοινωνιακής σημειολογίας, η μπηχτή είναι επιτυχημένη γιατί μετέρχεται ενός νεανικού κώδικα για να χτυπήσει ένα βασικά νεανικό κόμμα όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Για «τρανσέξουαλ Αριστερά» μίλησε ο Σκουρλέτης, υποπίπτοντας αμέσως σε αντιαθλητικό μαρκάρισμα. Η ατάκα είναι φάουλ γιατί είναι φουλ σεξιστική, όπως επισημάνθηκε ήδη αρμοδίως.

ΤΟ συμπέρασμα επιβεβαιώνει κάτι που ξέραμε ήδη. Η καλύτερη αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα γίνεται από αριστερά. Από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη εντός τειχών. Και από τον Αλέκο Αλαβάνο εκτός τειχών. Σε κεντρικό επίπεδο, πάντως, μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ υπάρχει μάλλον καταλλαγή. Κάτι που κάνει αρκετούς να υποπτεύονται ότι αμφότερες οι ηγεσίες θέλουν να κατεβάσουν κάπως τους τόνους ώστε να μη δυσκολέψουν μια μελλοντική κυβερνητική συμπόρευση. Αλλά, βέβαια, κάποια μικροατυχήματα προκύπτουν στην πορεία. Πόσω μάλλον που η πολιτική προϊστορία των διαφόρων «-άντα» στον ΣΥΝ – πριν από το σχίσμα που δημιούργησε τη ΔΗΜΑΡ – έχει αφήσει κάποια κατάλοιπα ξινίλας από κόντρες, αντιζηλίες, μικροδιαψεύσεις και μικροπροδοσίες. Ούτως ή άλλως, ο προσανατολισμός των δύο κομμάτων διαφέρει. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μετωπικά απέναντι στην κυβέρνηση των τριών. Η πολιτική πυξίδα της ΔΗΜΑΡ έχει ένα τρέμολο αυτή την περίοδο…