[Εμπιστευτικά] Επιτέλους!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Πληροφορούμαι ότι το ΣτΕ ετοιμάζεται να κηρύξει αντισυνταγματική την κατάργηση της μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία που επιβάλλει το Μνημόνιο 2 – αλλά ενσωματώνει στη συνέχεια και το Μνημόνιο 3…
Επιτέλους! Τόσον καιρό αναρωτιόμουν πότε η ελληνική έννομη τάξη θα αντιδράσει σε πρωτοφανείς και προφανείς παραβιάσεις της.
Σε αυτές δηλαδή που η τρόικα επιβάλλει αφειδώς διά της ισχύος ή του εκβιασμού στις εκάστοτε κυβερνήσεις με τις οποίες διαπραγματεύεται.
Η ουσιαστική κατάργηση της μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία δεν είναι παρά μία από αυτές.
Αλλά είναι ίσως η πιο προκλητική. Και αυτό επειδή αποτελεί κυνική και απροκάλυπτη εκδούλευση της τρόικας στην εργοδοσία, αφού στερεί τη δυνατότητα των εργαζομένων και των σωματείων τους να προσφεύγουν στη διαιτησία αν η εργοδοσία δεν συναινέσει προηγουμένως στην προσφυγή.
Ουσιαστικά δηλαδή, με τη νέα ρύθμιση η εργοδοσία αποκτά δικαίωμα βέτο σε κάθε προσφυγή κατά της εργοδοσίας – πράγμα αδιανόητο σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία!..
Για αρχή λοιπόν, καλά είναι να κηρυχθεί αντισυνταγματική η κατάργηση της μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία.
Αλλά θέλω να ελπίζω ότι το ΣτΕ και τα υπόλοιπα δικαστήρια δεν θα σταματήσουν εκεί και ότι δεν θα περιοριστούν στα προφανή και στα πρωτοφανή.
Οτι θα αντιληφθούν δηλαδή και θα ασκήσουν πλήρως τον ρόλο τους ως προασπιστές της έννομης τάξης μιας κυρίαρχης χώρας – είτε αυτό αρέσει είτε δεν αρέσει…
Εξ όσων αντιλαμβάνομαι οι ευκαιρίες που θα έχουν είναι πολλές.
Ηδη εξελίσσεται ενώπιον του ΣτΕ η υπόθεση του υποχρεωτικού κουρέματος των ομολόγων του Δημοσίου στο πλαίσιο του PSI, ενώ αναμφισβήτητα θα ακολουθήσουν και οι προσφυγές κατά των εργασιακών ρυθμίσεων που επιβάλλει το Μνημόνιο 3.
Σε όλα αυτά τα ζητήματα ο ρόλος της συντεταγμένης Δικαιοσύνης είναι θεμελιώδης. Οχι μόνο για την προστασία της έννομης τάξης απέναντι σε κάθε προσπάθεια κατάργησης ή διαστρέβλωσής της.
Αλλά και για την εμπέδωση της αίσθησης δικαίου που έχει σοβαρά κλονιστεί στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.
Ο συλλογισμός μου είναι απλός. Μόνο η συντεταγμένη Δικαιοσύνη μπορεί να πείσει τον ελληνικό λαό ότι ο νόμος, ο δικαστής και τα δικαστήρια αρκούν για να προστατευθεί το σωστό και το δίκιο.
Και ότι δεν χρειάζονται ούτε βιαιότητες, ούτε αυτοδικίες, ούτε αγριότητες στις οποίες να αναζητεί ο μέσος έλληνας πολίτης την υπεράσπισή του.
Με άλλα λόγια, μόνο η Δικαιοσύνη μπορεί να αποδείξει ότι δίκιο είναι εκείνο που ο νόμος προβλέπει – και όχι εκείνο που αρέσει στον εργάτη, στην τρόικα, στη Χρυσή Αυγή, στο αρμόδιο σωματείο ή στις «τοπικές κοινωνίες»…
Google news
