Μαύρο μελάνι σε λευκό μαντίλι

Αλλη μια εβδομάδα, άλλο ένα δημοσίευμα στον διεθνή Τύπο για τη Χρυσή Αυγή. Και αυτή τη φορά στον βρετανικό «Guardian» – μια εφημερίδα που έχει σταθερά εδώ και δεκαετίες ανταποκριτή στην Αθήνα τη Χέλενα Σμιθ. Πολύ μελάνι έχει χυθεί για το κόμμα του Νίκου Μιχαλολιάκου, ακόμη και στην αμερικανική έκδοση του ανδρικού περιοδικού «GQ».

Γιατί τόση προσοχή; Διότι οι ξένοι έχουν δουλέψει τις ιστορικές αναλογίες της κρίσης στην ευρωζώνη με τη δεκαετία του ’30 και βλέπουν το φάντασμα μιας Βαϊμάρης στον Σαρωνικό. Σε μια τέτοια περίπτωση, η άνοδος της άκρας Δεξιάς αποτελεί ιστορικά αυτοεπιβεβαιούμενη προφητεία. Μάλιστα, οι ξένοι αναλυτές – είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του ιστορικού Μαρκ Μαζάουερ που ξέρει καλά την Ελλάδα – επιμένουν να βλέπουν στη Χρυσή Αυγή ένα φαινόμενο πιο επικίνδυνο από την άνοδο μιας νεοκομμουνιστικής Αριστεράς με συχνά ακραίες πολιτικές αντιλήψεις.

Η αλήθεια είναι ότι η Χρυσή Αυγή επεκτείνεται σαν τη μαύρη κηλίδα του μελανιού στο λευκό μαντίλι. Στους παιδικούς σταθμούς, στα σχολεία, στα γήπεδα και, κυρίως, στα μικροαστικά στρώματα. Το διψήφιο νούμερο είναι πλέον κατοχυρωμένο. Και η εκλογική του αποτύπωση αρχίζει σιγά σιγά να προεξοφλείται. Το κόμμα Μιχαλολιάκου έκανε την πρώτη του πολιτική συμμαχία στη Βουλή με τους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου για τη λίστα Λαγκάρντ. Την ίδια ώρα, ώσμωση δεν επισημαίνεται μόνο στην Αστυνομία. Καλά πληροφορημένες κυβερνητικές πηγές μιλάνε «για τραπέζια σε σπίτια στην Κηφισιά» όπου παράγοντες της Χρυσής Αυγής γνωρίζονται καλύτερα με δικαστές. Ολα αυτά δεν είναι εντελώς άσχετα με υποθέσεις που δικάστηκαν και υποθέσεις που είναι να δικαστούν, οι οποίες ενδιαφέρουν το κόμμα Μιχαλολιάκου, που αρχίζει να αποκτά το δικό του συστημικό αποτύπωμα.

Λένε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει οργανωμένους οπαδούς, αλλά ψηφοφόρους. Αυτό σημαίνει ότι η εκτίναξη σε ποσοστό της τάξεως του 28%-30% δεν συνοδεύεται από τη ραχοκοκαλιά του μεγάλου κόμματος, όπως αυτή που είχε το ΠΑΣΟΚ ή διατηρεί ακόμη έστω και με ραγισματιές η ΝΔ. Με διαφορετικούς όρους παρομοίωσης, πρόκειται για αφρό. Αντιθέτως, η Χρυσή Αυγή εξαπλώνεται στη βάση της κοινωνίας και δημιουργεί πυρήνες. Ποιο είναι το κρίσιμο σημείο σε αυτή τη διαδικασία; Ο Ιούνιος του 2014. Τότε έχουμε ευρωεκλογές και, αν τηρηθεί η επιταγή του νόμου Ραγκούση, και αυτοδιοικητικές κάλπες. Αν δεν γίνουν μαζί, υπάρχει ο κίνδυνος να έχουμε φαινόμενα χαλαρής ψήφου. Κι αυτά ευνοούν κόμματα όπως αυτό του Νίκου Μιχαλολιάκου που θα έχει την πρώτη του ευκαιρία να εξαγάγει πολιτικό προσωπικό στις Βρυξέλλες.

Ακόμη πιο ενδιαφέρον όμως έχουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές. Είναι στις  υποβαθμισμένες γειτονιές της Αθήνας που έκανε πρώτα την εμφάνισή της η Χρυσή Αυγή. Είναι στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας που κατεγράφη για πρώτη φορά η πολιτική παρουσία του Νίκου Μιχαλολιάκου και ανέβηκαν οι τόνοι – πολύ πριν αρχίσουν να εμφανίζονται οι τύποι με τα μαύρα μπλουζάκια. Τώρα πρόσωπα που ξέρουν καλά τον Δήμο εκφράζουν τη βεβαιότητα ότι η Χρυσή Αυγή θα κατεβάσει δικό της υποψήφιο για την Αθήνα το 2014 επιχειρώντας να δοκιμάσει τη δυναμική του ρεύματός της στην πρωτεύουσα.

Μια τέτοια προοπτική δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητη. Κι αυτό γιατί το πολιτικό τοπίο – δεξιά κι αριστερά – στην Αθήνα είναι πολυδιασπασμένο και οι υποψηφιότητες θα είναι περισσότερες και ισοϋψείς. Αυτό σημαίνει ότι η μάχη της Αθήνας θα είναι μάχη για το ποιος θα μπει στον δεύτερο γύρο. Οι κίνδυνοι – σε περίπτωση κατακερματισμού – είναι προφανείς.