[Κιόσκι] Το βρώμικο πρόσωπο του συντηρητισμού

Οταν τελείωσε η προβολή της ταινίας και άναψαν τα φώτα η νεαρή ηθοποιός γύρισε και κοίταξε τον πατέρα της. Εκείνος την ενθάρρυνε υψώνοντας τον αντίχειρά του. Αλλά το κοινό είχε εξαγριωθεί, τα σφυρίγματα εναλλάσσονταν με αποδοκιμασίες. «Μας κάνετε να ντρεπόμαστε που είμαστε Γάλλοι!», φώναξαν κάποιοι. Η ίδια, οι συμπρωταγωνιστές της και ο σκηνοθέτης της ταινίας βγήκαν από την κινηματογραφική αίθουσα υπό την προστασία της χωροφυλακής. Το βράδυ δυσκολεύτηκαν να βρουν εστιατόριο για να φάνε. Και για πολύ καιρό μετά, σχεδόν κάθε φορά που η ηθοποιός έμπαινε σε κάποιο δημόσιο χώρο υπήρχε κόσμος που σηκωνόταν και έφευγε σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Το σκάνδαλο κράτησε χρόνια, οι συζητήσεις ήταν ατέρμονες, η διαμάχη έμοιαζε ατελείωτη.

ΤΟΝ ΜΑΪΟ ΤΟΥ 1973, όταν το «Μεγάλο φαγοπότι» έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών, η Αντρέα Φερεόλ ήταν μόλις 25 χρόνων. Η ιστορία των τεσσάρων αστών φίλων που αποφασίζουν να βουτηχτούν σε ένα βακχικό όργιο σεξ και φαγητού μέχρι να σκάσουν δεν την είχε σκανδαλίσει. Ηταν ο πρώτος της ρόλος, υποδυόταν μια δασκάλα καλοπροαίρετη μέχρι αφέλειας, που προσέφερε την ψυχή της και το σώμα της στους τέσσερις φίλους για να τους βοηθήσει να φτάσουν στο βιολογικό τους τέλος σαν φύλακας άγγελος του θανάτου. Δεν την είχαν σοκάρει ούτε τα ουρλιαχτά του σκηνοθέτη Μάρκο Φερέρι στα γυρίσματα ούτε η στύση του Μαρτσέλο Μαστρογιάνι σε μια σκηνή σεξ – έκανε ότι δεν κατάλαβε τίποτε για να μην τον φέρει σε δύσκολη θέση, λέει στη Repubblica. Αντιλαμβανόταν ότι ο Φερέρι ήθελε να μαστιγώσει την καταναλωτική κουλτούρα της μπουρζουαζίας που άδειαζε τον άνθρωπο από το πραγματικό του περιεχόμενο, να καταγγείλει αυτή την κοινωνία που θεοποιούσε την ύλη και οδηγούσε στην αποξένωση και στην αλλοτρίωση. Η ηθοποιός δεν τρόμαξε ούτε από τις αντιδράσεις του κοινού. Δεν αισθάνθηκε ποτέ άβολα για τον ρόλο που υποδύθηκε, δεν ένιωσε ποτέ άσχημα από εκείνον τον κόσμο που έφευγε από τα εστιατόρια όταν την έβλεπε. Η εποχή ήταν ακόμη συντηρητική, το γυμνό και το σεξ έδιναν ακόμη τη δύσκολη μάχη τους με τη σεμνοτυφία. Η χειραφέτηση βρισκόταν στις επάλξεις, αλλά οι αντιστάσεις ήταν ακόμη ισχυρές.

ΑΝ ΚΑΙ σε κανένα παρελθόν δεν αξίζει να εξωραΐζεται, ο συντηρητισμός εκείνης της εποχής δεν υποδυόταν κάτι άλλο από αυτό που ήταν. Δεν κρυβόταν πίσω από πονηρά γελάκια, σεξιστικά σχόλια, υποκριτική άνεση. Είτε διεκδικούσε τη θέση του στην τέχνη, είτε αναζητούσε τη σχέση του με τη φύση, είτε γινόταν όχημα πολιτικής δήλωσης, το γυμνό σώμα αντιμετωπιζόταν από τους συντηρητικούς σαν αυτό που φαινόταν στα μάτια τους: ένα σκάνδαλο που έπρεπε να εξαφανιστεί από την κοινή θέα καλυμμένο με ένα κομμάτι ύφασμα. Κανείς δεν ειρωνευόταν τις ατέλειές του, κανείς δεν φαντασιωνόταν τον εκδικητικό επιβήτορα, κανείς δεν σκύλευε την έκθεσή του. Είτε ήταν το σώμα μιας νεαρής ηθοποιού, είτε το σώμα μιας μέλλουσας καγκελαρίου.