[Κιόσκι] Μια σιωπηρή επανάσταση

Πριν από περίπου τριάντα χρόνια ένας κάποιος Μάρτσιο Ταντζέρι έβαλε μια κάπως ασυνήθιστη αγγελία: «Ζητούνται ερασιτέχνες ηθοποιοί για ταινίες πορνό». Το κίνητρό του δεν ήταν εμπορικό, ήταν η απελπισία. Η βιντεοκάμερα είχε αρχίσει να αντικαθιστά το κινηματογραφικό φιλμ στο επαγγελματικό πορνό και το αποτέλεσμα δεν του άρεσε καθόλου, του φαινόταν «προσποιητό», «πλαστικό». Από την αγγελία δεν περίμενε και πολλά. Λίγες μέρες μετά τη δημοσίευσή της όμως, άρχισε να λαμβάνει εκατοντάδες γράμματα. Ετσι, άρχισε να ταξιδεύει στην Ιταλία και να κινηματογραφεί ζευγάρια που έκαναν έρωτα. Σχεδόν κανένας δεν ζητούσε χρήματα. Τα ζευγάρια ικανοποιούσαν το βίτσιο τους, εκείνος το δικό του και έμεναν όλοι ευχαριστημένοι.

ΣΗΜΕΡΑ, ο Μάρτσιο Ταντζέρι είναι και πάλι απελπισμένος. Τίποτε δεν είναι όπως παλιά, παραπονείται στην Repubblica, το Διαδίκτυο έχει γεμίσει από αγγελίες, για ποιότητα ούτε λόγος, άφησε την τελευταία της πνοή στον κυβερνοχώρο. Ο πατέρας του «πορνό της νοικοκυράς» αποφάσισε να αποσυρθεί με την πίκρα του παραδοσιακού χειροτέχνη που βλέπει να συντρίβεται το μεράκι του κάτω από το βάρος της φασόν παραγωγής. Θα μπορούσε να τον φανταστεί κανείς σε ένα μπαρ, με τη θλίψη να χαρακώνει το πρόσωπό του, τους ώμους του βαρείς και τη διάθεση να μιλήσει στον πρώτο άγνωστο για το «πόσο πιο όμορφα ήταν παλιά».

ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, όμως, δεν έχουν αλλάξει και πολλά από τότε που αυτός ο λουδίτης του πορνό γυρνούσε την Ιταλία. Η ερασιτεχνική εκδοχή της ροζ βιομηχανίας εξακολουθεί να ανθεί. Ενας Αδάμ και μια Μαίρη είναι η εμπροσθοφυλακή ενός ελευθεριακού στρατού μερικών χιλιάδων ανδρών και γυναικών που κάνουν σεξ μπροστά σε μια κάμερα, με μάσκα ή χωρίς, για λίγα χρήματα, με πληρωμένα τα οδοιπορικά ή εντελώς δωρεάν. Ενα νεαρό ζευγάρι από το Μιλάνο θέλει να παίξει σε μια ταινία αλλά με καλυμμένα πρόσωπα και χωρίς να αλλάξει παρτενέρ. Κάποια άλλη κοπέλα δηλώνει ότι δεν έχει εμπειρία αλλά θα ήθελε να δοκιμάσει την τύχη της. Η δημοσκόπηση στη φοιτητική ιστοσελίδα studenti.it δίνει μια πληρέστερη εικόνα της ερωτικής επιθυμίας και της αντίληψης για τη ροζ βιοτεχνία. Μόνο το 25% βλέπει έκπτωση αξιών στο ερασιτεχνικό πορνό, το 59% λέει ότι είναι μια δουλειά σαν όλες τις άλλες, υπάρχει κι ένα 5% που έχει απαντήσει σε αγγελίες.

ΤΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ όλα αυτά; Πριν αφήσει κανείς τον εαυτό του να σκανδαλιστεί, την ηθική του να φυλακίσει τη σκέψη του και τη σεμνοτυφία του να καταδικάσει τον «κατήφορο», ας χαιρετίσει την ελευθερία του σώματος, αυτήν τη σιωπηρή σεξουαλική επανάσταση σε μια μάλλον συντηρητική εποχή. Και ας ευχηθεί σε αυτήν την καθολική Ιταλία να σκύψει μια μέρα ο Πάπας και να φιλήσει το πόδι ενός νέου κοριτσιού γεμάτου χυμούς. Λίγο πριν ή λίγο μετά τον έρωτα.