[Εναλλακτικά] Η ημέρα της μαρμότας

ΑΛΛΕΣ χώρες. Αλλοι χειρισμοί. Χαμός γίνεται τις τελευταίες ημέρες στη Γαλλία. Υστερα από μήνες κυοφορίας η Λευκή Βίβλος για την άμυνα είναι έτοιμη. Προβλέπει περαιτέρω μείωση των αμυντικών δαπανών από το 1,53% του ΑΕΠ όπου βρίσκονται ήδη. Και αυτό γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος να κατέβει το έλλειμμα κάτω από το 3% του ΑΕΠ όπως απαιτεί η ευρωζώνη και να γλιτώσει το Παρίσι από τον εφιάλτη του χρέους.

Το ψαλίδι στις δαπάνες προϋποθέτει απώλεια 50.000 θέσεων στο υπουργείο Αμυνας και στις γαλλικές Ενοπλες Δυνάμεις έως το 2015. Ηδη έχουν καταργηθεί άλλες 50.000 θέσεις από το 2008 στο πλαίσιο προηγούμενου προγράμματος. που κατέβασε τις αμυντικές δαπάνες από το 2% του ΑΕΠ όπου τις τοποθετεί το ΝΑΤΟ για χώρα-μέλος του που θέλει να είναι αξιόμαχη.

Ολα αυτά δεν έγιναν εύκολα. Αλλά έγιναν. Σημειωτέον ότι η Γαλλία παράγει η ίδια τον πολεμικό εξοπλισμό της και η μείωση των αμυντικών προϋπολογισμών συνεπάγεται και απώλεια 100.000 θέσεων εργασίας στη γαλλική οπλική βιομηχανία. Αλλά τι να γίνει;

Συγκρίνετέ τα όλα αυτά με το νταβαντούρι που γίνεται δύο ή τρία χρόνια τώρα για ανάγκη περικοπών στο Δημόσιο. Διαδοχικές κυβερνήσεις παραπαίουν μεταξύ εφεδρείας και διαφόρων σχεδίων, την ώρα που ουδείς τολμά να βγάλει έξω ούτε καν τις μερικές χιλιάδες επίορκων υπαλλήλων. Το εγχώριο πολιτικό σύστημα παίζει καθυστέρηση και θέλει να κερδίσει χρόνο, υπολογίζοντας ότι ο ρυθμός των συνταξιοδοτήσεων θα λύσει σιγά σιγά το πρόβλημα έως το 2015. Ουδείς λέει ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα μικρότερο επιτελικό Δημόσιο που να κοστίζει λιγότερο – πόσω μάλλον να το σχεδιάσει. Εστω και αν αυτό σημαίνει ότι θα χαθούν θέσεις.

Ολα αυτά, ενώ είμαστε σε πρόγραμμα που έχουμε συμφωνήσει με τους ξένους δανειστές μας – χωρίς τους οποίους δεν υπάρχουμε. Αυτοί δεν πιέζουν, αλλά χάνουν την υπομονή τους. Η Ελλάδα δεν κάνει τίποτε σε ένα διεθνές περιβάλλον, όπου όλοι κάνουν κάτι για να βάλουν τάξη στα του οίκου τους. Πόσο θα κρατήσει αυτό; Οχι αναγκαστικά παρά πολύ. Διότι και η Κύπρος δεν έκανε τίποτε για τις τράπεζές της επί μήνες και τελικά ένα πρωί τις πλήρωσαν οι καταθέτες τους. Με τον ίδιο τρόπο αναρωτιέται κανείς αν θα ξυπνήσουμε μια ημέρα έχοντας απέναντί μας ένα τελεσίγραφο Βρυξελλών και Βερολίνου για το Δημόσιο. Και παρότι οι ελληνο-κυπριακές ελίτ προτιμούν να μην έχουν την ευθύνη οδυνηρών αποφάσεων, έχει παρατηρηθεί ότι ζόρικες αποφάσεις που επιβάλλονται απέξω συναντούν ακόμη μεγαλύτερη αντίδραση της κοινωνίας και φθείρουν αφάνταστα τους τοπικούς παίκτες που τις υλοποιούν.

Το συμπέρασμα είναι ότι η ημέρα της μαρμότας για τις αλλαγές στο Δημόσιο δεν θα κρατήσει για πάντα – και σίγουρα όχι για πολύ ακόμα.