[Προεκτάσεις] Οχι!

Πόσο θα κρατήσουν οι χοροί; Μετά θα γίνει φανερό ότι το «όχι» της κυπριακής Βουλής στο ατυχές σχέδιο χρηματοδότησης της κυπριακής οικονομίας μπορεί και να μην είναι ένα ακόμη έπος. Ιδίως αν ληφθούν υπόψη κάποια στοιχεία.

Π.χ., πρώτη φορά στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, νεοεκλεγείς αρχηγός κράτους συμφωνεί κάτι στο κοινό τραπέζι – καλό ή κακό, καλώς ή κακώς – και στη συνέχεια ανακαλύπτει ότι δεν υπάρχει ούτε ένας στο Κοινοβούλιό του να το στηρίξει. Επιπλέον, μέλος της ευρωζώνης ταυτόχρονα με την αλληλεγγύη που ζητάει από τους εταίρους του, έχει ανοικτή γραμμή και με μια δύναμη της οποίας τα συμφέροντα δεν συμπίπτουν, αν δεν συγκρούονται κιόλας με της ευρωζώνης.

Πίσω από τις θριαμβολογίες το πρόβλημα της κυπριακής οικονομίας χάσκει ανοικτό και απειλεί να καταπιεί, πριν από όλα, την Κύπρο. Ιδίως αν συνεχιστεί η καλλιέργεια αντιευρωπαϊκού κλίματος στο εσωτερικό για να σκεπαστούν οι χειρισμοί της ηγεσίας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η απόφαση του Eurogroup ήταν χονδροειδής και αψυχολόγητη – ακόμη και για το ίδιο το ευρώ. Ομως δεν ήταν εντελώς χωρίς βάση. Αλλωστε, πού ήταν το «μέτωπο του Νότου» και ο αρχηγός Ολάντ – ή ο ημέτερος Σαμαράς – για να την αποτρέψουν; Η Κύπρος έχει υψηλό χρέος και υπερτροφικό τραπεζικό σύστημα, στο οποίο υπάρχουν καταθέσεις πολλαπλάσιες του ΑΕΠ της – χώρια τα υπόλοιπα που της προσάπτουν.

Είναι εύλογο να σκέπτονται οι Ευρωπαίοι ότι σε κάθε προσπάθεια διάσωσης πρέπει να μετάσχουν και οι καταθέτες αυτού του συστήματος, μεγάλο μέρος των οποίων έχουν δύο ιδιομορφίες: πρώτον, δεν είναι Κύπριοι ούτε καν Ευρωπαίοι και, δεύτερον, απολαμβάνουν υψηλά επιτόκια.

Οτι δεν υπήρξε μέριμνα να διαχωριστούν οι κύπριοι καταθέτες, ιδίως οι μικρότεροι και οι απλοί εργαζόμενοι, αποτελεί παράλειψη του Αναστασιάδη, όχι του Eurogroup, και αυτή η στάση είναι ακατανόητη.

Σε κάθε περίπτωση, η Κυπριακή Δημοκρατία είναι κυρίαρχο κράτος και οι αποφάσεις του Κοινοβουλίου της γίνονται σεβαστές και κρίνονται από τους πολίτες της πρωτίστως.

Υπάρχει όμως μία παράμετρος που αφορά την Ελλάδα, αλλά κάποιοι πολυπράγμονες κυβερνητικοί εταίροι την υποτιμούν και διαπράττουν ακόμη ένα στρατηγικό λάθος, σπεύδοντας να «μπουν στο κλίμα» εκ των υστέρων. Δεν συνειδητοποιούν ότι μετά το κυπριακό «όχι» οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις που επιλέγουν την πόλωση με την Ευρώπη, αν όχι και την πλήρη ρήξη, περνούν στην επίθεση και κερδίζουν πόντους. Κάπως έτσι, όμως, η χώρα αργοκυλάει στο σλόγκαν του βέλγου σουρεαλιστή Λουί Σκιτενέρ: «Να αυτοκτονήσεις; Μα, αυτό δεν κάνεις μια ζωή;».