[Προεκτάσεις] Ακρα

Προχθές ο Πρωθυπουργός μίλησε σε ένα διεθνές ακροατήριο, από νέους συντηρητικών κομμάτων που έφερε η ΟΝΝΕΔ. Τους ανέπτυξε τη θεωρία των άκρων, ζητώντας μάλιστα να τη μεταλαμπαδεύσουν στις χώρες τους. Κανένα πρόβλημα, στην πολιτική υπάρχουν πράγματι άκρα. Μόνο που από την πρωθυπουργική ομιλία προέκυπτε – ξανά – ότι «άκρα» στην Ελλάδα είναι η Χρυσή Αυγή και ο… ΣΥΡΙΖΑ!

Είναι προσωπικές απόψεις του Πρωθυπουργού ή απλώς διατυπώνονται από κάποιον συντάκτη ομιλιών γιατί αυτή είναι η κομματική γραμμή; Αδιάφορο. Πάντως δεν ήταν μια ομιλία που προσέφερε υπηρεσίες στη διεθνή εικόνα της χώρας. Πολύ εύκολα καθεαυτή η θεωρία των άκρων δημιουργεί την εντύπωση ότι οι μισοί στην Ελλάδα είναι ακραίοι, βάσει τουλάχιστον των αποτελεσμάτων των τελευταίων εκλογών.

 Δεν προσφέρει υπηρεσία ούτε στην εσωτερική πολιτική κατάσταση η εξίσωση ενός νεοναζιστικού κόμματος με ένα κόμμα της Αριστεράς. Με τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να έχει κανείς πολλές διαφωνίες και δεν χρειάζεται να είναι συντηρητικός πολιτικός. Αλλά δεν νοείται να τον ταυτίζει με τους «εγέρθητους». Ενα κόμμα όπως η ΝΔ μπορεί να προσάψει πολλά στο κόμμα της Κουμουνδούρου. Αλλά, έλεος! Από πού κι ώς που εξισώνεται ο Τσίπρας με τον Μιχαλολιάκο;

Η ελληνική πολιτική ιστορία έχει τις αφηγήσεις της για τα σημερινά πολιτικά ρεύματα και ο καθένας μπορεί να καταλογίσει σε κάθε πολιτική δύναμη οτιδήποτε κρίνει για το παρόν και το παρελθόν της. Στην πολιτική, άλλωστε, τοποθετείται ο καθένας σε όποια πλευρά του ιδεολογικού φάσματος θέλει. Αλλά η νεοφασιστική Ακροδεξιά κινείται, όπως σωστά λέει ο Βενιζέλος, εκτός του κοινοβουλευτικού τόξου, έστω και αν μπήκε στη Βουλή. Η εξίσωση της αξιωματική αντιπολίτευσης με αυτή την ομάδα μπορεί να εξυπηρετεί τρέχουσες κομματικές ανάγκες, αλλά ανοίγει ολισθηρές ατραπούς. Ακόμη και για τη ΝΔ. Π.χ., διευκολύνει τον Κεφαλογιάννη να ψηφίζει υπέρ του Κασιδιάρη.

Στη βάση των δύο από τα τρία κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση Σαμαρά υπάρχουν καθαρές απόψεις για την Αριστερά, την ιστορία και τις ιδέες της και σε μεγάλο βαθμό ανάλογη κρίση για τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά ανατριχιάζουν στην ιδέα ότι μπορεί να συγκριθεί με τους οπαδούς του ναζισμού, που προσπαθούν να πλαγιοκοπήσουν την κοινωνία με την προπαγάνδα του μίσους.

 Η κριτική στην Αριστερά μπορεί να είναι σκληρή για τις θέσεις και την πρακτική της, αλλά δεν μπορεί να τη συσχετίζει ανιστόρητα με την Ακροδεξιά γιατί γίνεται συκοφαντία. Και από τον Αριστοτέλη ξέρουμε: «Δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των άνισων».