[Ενστάσεις] Στην παγίδα του νόμου

Οταν ο μετέπειτα βουλευτής της Χρυσής Αυγής Ηλίας Κασιδιάρης, πολιτευτής ακόμη τότε, έριξε το περιεχόμενο ενός ποτηριού στη Ρένα Δούρου του ΣΥΡΙΖΑ και γρονθοκόπησε τη Λιάνα Κανέλλη του ΚΚΕ «σε ζωντανή μετάδοση», δεν περίμενε να τον συλλάβουν. Το έσκασε. Για το περιστατικό εκείνο ο τότε υπουργός, καθηγητής Αντώνης Μανιτάκης, είχε σημειώσει ότι «πράξεις βίας […] αντιμετωπίζονται αποκλειστικά από την Πολιτεία με αποφασιστικότητα, στο πλαίσιο της δημοκρατικής νομιμότητας».

Ο δράστης του περιστατικού, προχθές στη Βουλή, προσπάθησε να υποβαθμίσει το γεγονός, να υποβαθμίσει δηλαδή τη νομιμότητα, επιχειρώντας να πολιτικοποιήσει τη δίωξη. Είπε ότι «στήνονται δικαστήρια» για να περιοριστεί η άνοδος του κόμματός του.

Ο κ. Κασιδιάρης μαθαίνει μία από τις πιο δημοφιλείς τεχνικές της πολιτικής ρητορικής, την παρέλκυση. Αλλά, πρωτίστως, συνεχίζει να φέρεται σαν εκπρόσωπος ενός άκρου που επικαλείται μονοπωλιακά τον πατριωτισμό και εκφράζεται μέσω της δύναμης και της απειλής, κραδαίνοντας το μίσος και υποσχόμενος εκδίκηση στα τμήματα εκείνα της κοινωνίας που, έχοντας χάσει βίαια μέρος του επιπέδου ζωής τους, ψάχνουν να βρουν τον εκδικητή που θα ακολουθήσουν.

Στην πραγματικότητα δεν μοιάζει να έχει συναίσθηση των συνεπειών που απορρέουν ως εκ του ρόλου του. Ισως και να θεωρεί ότι η προηγούμενη αθώωσή του ήταν αποτέλεσμα των συμβολισμών δύναμης που εμφάνισε στο δικαστήριο. Ακούει προφανώς τους αντιπάλους του, που στον φανατισμό τού απαντούν με φανατισμό. Αδυνατεί άραγε να καταλάβει ότι αθωώθηκε λόγω αμφιβολιών, επειδή δηλαδή δεν υπήρχαν επαρκείς μαρτυρίες;

Αλλά στην περίπτωση της γρονθοκόπησης της Λιάνας Κανέλλη βρισκόταν στην τηλεόραση, τον είδαν όλοι – και έχουν την ευκαιρία να τον ξαναδούν. Ο κ. Κασιδιάρης αρνείται την κατηγορία της απόπειρας επικίνδυνης σωματικής βλάβης – αλλά όταν ρίχνεις μπουνιά σε έναν πολιτικό σου αντίπαλο (ακόμη χειρότερα: όταν εσύ, ο άντρας, δέρνεις μία γυναίκα πολιτική σου αντίπαλο) σε τι άλλο αποσκοπείς από τον τραυματισμό; Και όταν σε καλεί η Δικαιοσύνη, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι θα έχεις διαφορετική μεταχείριση από οποιονδήποτε άλλον πολίτη; Η λαϊκή ψήφος δεν είναι τρόπαιο που μπορεί να δικαιολογήσει πράξεις οι οποίες αντιβαίνουν στον νόμο. Αν δεν μπορεί να το πιστέψει, ας δει τι συνέβη, π.χ., με τον κ. Παπαγεωργόπουλο.

Ο κ. Κασιδιάρης είναι είδωλο ενός κοινού που στο πρόσωπό του βλέπει έναν εκδικητή. Ενός κοινού που μαγεύεται από τη βαναυσότητα, από τις απειλές στους ξένους, από την ενίσχυση του αισθήματος ανωτερότητας. Πολιτικά, το μοντέλο του πουλάει. Αλλά δεν κινείται εν κενώ. Ο κ. Κασιδιάρης είναι υποχρεωμένος να ζει σε μια κοινωνία δικαίου. Και αυτό μοιάζει να το υποτιμά.

Κάποια στιγμή θα καταλάβει το λάθος του.