[Προεκτάσεις] Ομιλίες

Η προχθεσινή ομιλία του Πρωθυπουργού σε κοινό επιχειρηματιών ήταν η πολλοστή από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του. Κανείς από τους προκατόχους του δεν έχει συναντήσει σε τόσο μικρό διάστημα τόσο πολλούς επιχειρηματίες, δεν έχει μιλήσει τόσο πολύ για επενδύσεις και δεν έχει παραστεί σε τόσο πολλές συναφείς εκδηλώσεις.

Καταρχήν δείχνει σωστό και αναγκαίο. Αν όμως το προσέξει κάποιος καλύτερα, μένει με την εντύπωση ότι δεν πρόκειται παρά για ένα πρόγραμμα δημοσίων σχέσεων του ιδίου. Σε κάθε περίπτωση πάντως, αυτές οι δραστηριότητες του επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας δεν έχουν αποδώσει – τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις προσδοκίες που έχουν καλλιεργηθεί.

Αυτό δεν συμβαίνει γιατί ο Σαμαράς δεν κάνει καλές ομιλίες. Μια χαρά τα λέει ο άνθρωπος. Αλλά γιατί η οικονομία και κυρίως οι επενδυτικές δραστηριότητες δεν κινούνται με ομιλίες. Υπάρχει ασφαλώς ανάγκη για τη δημιουργία θετικού κλίματος, για σχέσεις εμπιστοσύνης, για ψυχολογικό περιβάλλον που παρακινεί. Αλλά αυτά από μόνα τους δεν οδηγούν πουθενά.

Κανείς επιχειρηματίας δεν θα επενδύσει γιατί τον δέχθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου ο Πρωθυπουργός, γιατί τον κάλεσε σε ένα ταξίδι ή γιατί άκουσε μια ομιλία του. Για να το κάνει απαιτούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Αν υπάρχουν, οι επενδύσεις έρχονται και χωρίς ομιλίες. Αν δεν υπάρχουν, μέρα-νύχτα να μιλάει ο Σαμαράς δεν θα επενδυθεί ούτε ευρώ.

Για αυτές τις προϋποθέσεις δεν προϋποτίθεται η ανακάλυψη του τροχού. Είναι απλές και γνωστές. Χρειάζεται, π.χ., σταθερό και ευκρινές φορολογικό σύστημα, διοίκηση που να αποδίδει, διαφάνεια, υποδομές, εσωτερικό κλίμα με κανόνες και μόνιμες συνθήκες. Ποιο από όλα αυτά υφίσταται;

Το φορολογικό σύστημα πάει όλο και πίσω. Στη διοίκηση, ακόμη για μια άδεια χρειάζονται μήνες. Από διαφάνεια, το γρηγορόσημο απλώς κάνει εκπτώσεις. Οι υποδομές και όταν υπάρχουν δεν λειτουργούν. Και στο εσωτερικό κανείς δεν πιστεύει ότι αυτό που ισχύει σήμερα θα ισχύει και σε μερικούς μήνες, ώστε να διαθέσει τα λεφτά του.

Συνεπώς οι συνεργάτες του Πρωθυπουργού δεν είναι ανάγκη να τον οδηγούν από ακροατήριο σε ακροατήριο. Στο τέλος θα γίνει μονότονος και θα τον βαρεθούν και όσοι τον ακούν, καθώς σε αρκετές περιπτώσεις είναι οι ίδιοι. Τα πράγματα θα αλλάξουν αν υπάρξουν τα βασικά προαπαιτούμενα και αν δημιουργηθεί η πεποίθηση ότι στην Ελλάδα πνέει άλλος αέρας – όχι κοπανιστός. Και, εδώ που τα λέμε, ένας Πρωθυπουργός δεν χρειάζεται να μιλάει συνεχώς. Για την ακρίβεια, μπορεί να μιλήσει καλύτερα με τον τρόπο που έλεγε ο Ερρίκος Η’: «Τα λόγια μου είναι οι πράξεις των υπουργών μου».