[Προεκτάσεις] Ποδηλάτης

Υπάρχουν πολλοί που δικαιούνται να προβάλλουν αντιρρήσεις απέναντι στην τρόικα. Ορθώς ή λανθασμένα, αυτή είναι η θέση τους. Σε αυτούς όμως δεν συγκαταλέγονται τα κόμματα που συγκυβερνούν. Συνεπώς, όταν οι δύο από τους τρεις – ο Φώτης Κουβέλης και ο Βαγγέλης Βενιζέλος – ζητούν από την κυβέρνηση να μην υποκύψει στις αξιώσεις της τρόικας, έχουμε αυτό που ονομάζεται: χοντρό δούλεμα! Αυτά που μπορεί να υποθέσει κάποιος όταν ακούει αυτές τις προτροπές δεν έχουν βάση. Γιατί τα πράγματα είναι πολύ απλά.

Πρώτον. Δεν υπάρχουν «αξιώσεις της τρόικας». Υπάρχουν οι συμφωνίες που συνάπτουν από το 2010 και εντεύθεν οι ελληνικές κυβερνήσεις με τους δανειστές – αναγκαστικές ή όχι, καλές ή κακές, ωφέλιμες ή βλαπτικές. Συνεπώς, υπάρχει ανειλημμένη υποχρέωση της Ελλάδας να υλοποιήσει όσα συμφώνησε για να πάρει δάνεια και να παραμείνει στην ευρωζώνη. Οτι κάθε φορά εκείνοι που τα συμφωνούν τα κρύβουν ή τα εμφανίζουν σταδιακά και στη συνέχεια τα προβάλλουν ως αιφνίδιες απαιτήσεις της τρόικας, είναι τυπική παλαιοκομματική πρακτική.

Δεύτερον. Πώς γίνεται να ζητούν κάτι από την κυβέρνηση όσοι είναι η κυβέρνηση; Αν δεν είναι, κακώς ανακατεύονται στις τρέχουσες κυβερνητικές δραστηριότητες και υποκαθιστούν ακόμη και το Υπουργικό Συμβούλιο. Σε τελευταία ανάλυση, αν οι πολιτικοί αρχηγοί θέλουν να προτείνουν κάτι στην κυβέρνηση, ας το πουν στον Πρωθυπουργό. Δημοσίως, από ποιον το ζητούν;

Τρίτον. Σε τι ακριβώς «να μην υποκύψει» η κυβέρνηση; Στα επουσιώδη; Θα πρόκειται για στάχτη στα μάτια. Ετσι κι αλλιώς, τα ουσιώδη δεν αλλάζουν – το λέει διαρκώς ο Ρεν. Εκτός αν θέλουμε να ξαναδούμε τα φαινόμενα του Σεπτεμβρίου 2011, όταν η τρόικα αποχώρησε και μετά την παρακαλούσαμε να επιστρέψει – ασχέτως αν ο τότε υπουργός Οικονομικών λέει ότι αυτός την έδιωξε!

Συνεπώς, οι ηρωικές εκκλήσεις απλώς καλλιεργούν την εντύπωση ότι εναπόκειται στο κλιμάκιο επιθεωρητών της τρόικας να πάρουν το Μνημόνιο και τα μέτρα του διαφορετικό χαρακτήρα. Και λοιπόν; Οι στόχοι, άρα και το τελικό κόστος εξυπηρέτησής τους από τους πολίτες, θα αλλάξουν; Αν μπορούν να αλλάξουν, γιατί έχει άδικο ο Τσίπρας που το πάει παραπέρα λέγοντας να μην υλοποιηθούν καθόλου;

Οι ηρωικές εκκλήσεις περί αντίστασης από κυβερνητικής πλευράς είναι είτε θέατρο είτε αυτοϋπονόμευση της πολιτικής που οι ίδιοι αρχηγοί προσυπέγραψαν. Τώρα είναι αργά να την αναιρέσουν – τα μέτρα της συνιστούν δεσμεύσεις. Πλέον η χώρα είναι όπως ο ποδηλάτης: αν σταματήσει θα πέσει. Εκτός, αν όπως έλεγε ο καναδός διανοητής Μάρσαλ Μακ Λούαν: «Δεν είναι αναγκαστικό να συμφωνώ με όσα λέω».