[Προβολείς] Ερινύες κι αράχνες, γλυκιά μου

Οσον αφορά την τύχη του Τσοχατζόπουλου, λίγο διαφέρει αν βγει από τη φυλακή 122 χρόνων ή 135. Να, γι’ αυτό δεν έγινα δικαστίνα. Γιατί θα απέδιδα δικαιοσύνη μόνον με χαστουκισμούς.

Οι παραδειγματικές καμπάνες που πέφτουν εσχάτως αμφιβάλλω ζωηρά αν θα επιτύχουν τον στόχο τους, βουτηγμένες καθώς είναι στο κοινό περί δικαίου αίσθημα. Παρακολουθώ το αίτημα για δικαιοσύνη, έτσι όπως αυτό λιτανεύεται σε δρόμους, πλατείες, γιάφκες, ναζιστικά Kindergarten και αναρωτιέμαι: είμαστε ακόμη στο «οδόντα αντί οδόντος» ή μήπως πρέπει να καταθέσω ολόκληρη την οδοντοστοιχία μου, μέσα οι γέφυρες και οι κουφάλες;

Ανησυχώ κιόλας μην ήταν μούσι όσα μας πασάρουν τόσα χρόνια. Η Μάχη του Μαραθώνα, φέρ’ ειπείν, να μην έβαλε φρένο στο πρωτόγονο και στο εθιμικό. Οι Πέρσες να πέρασαν τελικά και στο πέρασμά τους να πήραν σβάρνα ό,τι ώς τώρα λογαριάζεται σαν αρχαιοελληνικό αποτύπωμα πάνω στον ευρωπαϊκό ορθολογισμό. Σκέφτομαι κι αυτόν τον έρμο τον Ορέστη. Στις πόσες αναβολές της δίκης του θα πει ήμαρτον, θα αφήσει τις Ερινύες να του ροκανίζουν το νευρικό σύστημα, εμποδίζοντας τον Απόλλωνα και την Αθηνά να τραβήξουν τη διαχωριστική γραμμή: από δω το αρχαϊκό περί δικαιοσύνης αίσθημα κι από κει το οργανωμένο δίκαιο της δημοκρατικά οργανωμένης πολιτείας. Θα συνεχίσω να διαλέγω το δεύτερο κι ας με βολεύει αφάνταστα το πρώτο.