Προσωπικά δεν έχω πρόβλημα με τους καραγκιόζηδες στην πολιτική. Οταν είναι στοιχειωδώς χαριτωμένοι συμβαίνει και να το διασκεδάζω.
Το πρόβλημα το έχουν, δυστυχώς, οι καραγκιόζηδες. Και το πρόβλημά τους είναι η ημερομηνία λήξης. Οι περισσότεροι καταναλώνονται μόνο το βράδυ της εκλογής που τους ανέδειξε.
Πάρτε για παράδειγμα τον Μπέπε Γκρίλο.
Μου αρέσουν πολύ μερικά καλαμπούρια που έχει πει και γενικώς ο τύπος έχει πλάκα – για να είμαι ειλικρινής, βεβαίως, και ο Ζουγανέλης μου αρέσει αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι θα τον ψήφιζα στις εκλογές…
Ο Γκρίλο πάντως, με την τρέλα του και το καραγκιοζιλίκι του (κυρίως όμως με το καραγκιοζιλίκι των άλλων!..), μάζεψε 25% στις κάλπες.
Και μετά; Μετά, τίποτα. Βλέπω πως ζορίζεται εδώ και μία εβδομάδα να πει τι έχει στοιχειωδώς στο μυαλό του – αν έχει κάτι στο μυαλό του…
Αλλα λέει τη μία, άλλα λέει την άλλη. Μετά διαψεύδει όσα δήλωσε χθες, προτού διαψεύσει όσα διέψευσε σήμερα κ.ο.κ.
Λογικό. Το καλαμπούρι σε πάει έως την καταμέτρηση των αποτελεσμάτων. Από εκεί και πέρα χρειάζεται κι άλλο ρεπερτόριο.
Γιατί το λέω αυτό; Επειδή στις εποχές που ζούμε οι καραγκιόζηδες πουλάνε. Εκτονώνουν. Ενθουσιάζουν. Αρέσουν. Αλλά μετά ψαχνόμαστε ποιος θα κάνει τη δουλειά.
Πάρτε για παράδειγμα την Ελλάδα. Πέρυσι, στις 6 Μαΐου και στις 17 Ιουνίου ψήφισε καραγκιόζηδες με την ψυχή της. Ισως λιγότερο χαριτωμένους από τον Μπέπε Γκρίλο, αλλά πάντως καραγκιόζηδες με περικεφαλαία.
Και μετά; Μετά τίποτα. Φωνάξαμε πάλι τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη να βάλουν πλάτη, διότι διαφορετικά τρέχαμε με χίλια να πέσουμε στα βράχια.
Με άλλα λόγια, οι καραγκιόζηδες πουλάνε αλλά δεν βοηθάνε. Κι ύστερα χρειάζεται να φωνάξουμε κάποιους κανονικούς πολιτικούς να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.
Ενδεχομένως να με ρωτήσετε. Και τι είναι αυτό που σε κάνει να πιστεύεις ότι ένας Μπέπε Γκρίλο (ή κάποιος δικός μας αντίστοιχος καραγκιόζης…) δεν κάνει για πρωθυπουργός; Γιατί να μην τον δοκιμάσουμε και αυτόν;
Καμία αντίρρηση. Αλλά πείτε μου, με το χέρι στην καρδιά: τον έχετε τον Μπέπε Γκρίλο για πρωθυπουργό; Τον κόβετε για άνθρωπο που μπορεί να διευθύνει μια χώρα; Θα του αναθέτατε χωρίς δισταγμό το μέλλον των παιδιών σας;
Και μη βιαστείτε να απαντήσετε. Ούτως ή άλλως, σίγουρες προδιαγραφές για πρωθυπουργό δεν έχουν ακόμη επινοηθεί. Ούτε κυκλοφορούν οι καλοί πρωθυπουργοί με τη σφραγίδα στο κούτελο.
Σας θυμίζω, ας πούμε, ότι μόλις τις προάλλες υπήρχαν άνθρωποι στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ που φώναζαν στον Παπανδρέου «να τος, να τος ο πρωθυπουργός!».