[Αγιογραφίες] Κλάκες

ΤΟ 2010, στην πρώτη εμφάνιση του Αντώνη Σαμαρά ως αρχηγού της ΝΔ στη ΔΕΘ, επισημάνθηκε ένα παράξενο φαινόμενο καραμανλικού «ριβάιβαλ». Ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός άκουγε χυμένος σε μια καρέκλα της πρώτης σειράς τον διάδοχό του να μιλάει. Δεν πολυφαινόταν να συμμετέχει. Αλλά στην είσοδο του Βελλιδείου μια «κλάκα» τον αποθέωσε με παλαμάκια και ιαχές λες και ήταν το 1997. Το μήνυμα ήταν σαφές – εξίσου σαφής είναι όμως και η κατάληξη τρία χρόνια μετά. Ο Σαμαράς έχει γίνει Πρωθυπουργός. Ο Καραμανλής έχει επιλέξει τη σιωπή.

ΦΑΣΤ φόργουορντ στο DVD με πέρασμα από τη ΝΔ στο ΠΑΣΟΚ και από το Βελλίδειο στο ΣΕΦ. Στο πρώτο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ αφότου δεν είναι πια αρχηγός, ο Γιώργος Παπανδρέου προσέρχεται με ένα ζηλευτό σκούρο κάζουαλ πέτσινο. Ο σηκωμένος γιακάς δεν εμποδίζει τον πρώην πρόεδρο του Κινήματος να ακούσει τα χειροκροτήματα μιας κλάκας που τον ακολουθεί. Τα παλαμάκια παρασύρουν κάποιους αμετανόητους πασόκους αλλά ο αυθόρμητος χαρακτήρας της υποδοχής του Παπανδρέου αμφισβητείται από όλους όσοι ήταν εκεί. Το δείχνει έμμεσα και το ενδιαφέρον της παπανδρεϊκής πλευράς να παίξουν οι εικόνες αυτές στην τηλεόραση, μαζί με τις υποψίες τους ότι έβαλαν εμπάργκο οι βενιζελικοί μέχρι τουλάχιστον τη δευτερολογία του νυν προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

ΤΟ κάζουαλ χάπενινγκ με τα παλαμάκια είναι το κερασάκι στην ξινισμένη τούρτα του νεο-παπανδρεϊσμού που έγινε προσπάθεια να ξανασερβιριστεί στο Συνέδριο. Η καρχιμακιάδα δεν απέδωσε σε επίπεδο συσχετισμών Κεντρικής Επιτροπής. Παρά τις φωνές και τους προπηλακισμούς και τα περί νοθείας στην ανάδειξη συνέδρων, οι παπανδρεϊκοί μετράνε κάτι πάνω από 10% σε μέλη της Κεντρικής Επιτροπής. Ψιλολόγια δηλαδή. Αυτό που είδαμε στο ΣΕΦ ήταν η σκληρή μάχη διαφορετικών μπλοκ των βενιζελικών για τον έλεγχο του κόμματος. Εχουμε χάσμα γενεών – αφού ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι τριαντάρης – αλλά και αμφισβήτηση του σκληρού πυρήνα των βενιζελικών που έχει ιστορική αναφορά στη Θεσσαλονίκη. Σε αυτό το περιβάλλον, είδαμε και κάποιες προσπάθειες ατομικής επαναφοράς, με κορυφαίο το ψηλό σκορ του Δημήτρη Ρέππα. Είναι προφανές ότι το ΠΑΣΟΚ γυρίζει σελίδα.

ΤΙ χρειαζόταν το «στήσιμο» της χειροκροτούμενης έλευσης του Παπανδρέου; Αγνωστον. Οπως είναι άγνωστον τι χρειαζόταν ο καβγάς με τον Ρουμελιώτη για το ΔΝΤ το καλοκαίρι ή ο συνεχιζόμενος σοσιαλιστικός τουρισμός με τη Διεθνή ή το σιρκουί των διαλέξεων σε πανεπιστήμια, κυρίως αμερικανικά, που, κατά σύμπτωση, στελέχη τους είχαν κληθεί ως σύμβουλοι της κυβέρνησης Παπανδρέου το 2009-2011. Είναι προφανές ότι ο πρώην πρωθυπουργός αναζητά ρόλο ή, τέλος πάντων, κάποια πίστα προσγείωσης. Οπως είναι προφανές και ότι η επαγγελματική ενασχόληση με την πολιτική αφήνει κενό αν βρεθείς στην απέξω. Οσο για τη βόλτα στο Συνέδριο, αυτή σκηνοθετήθηκε για να αποδείξει ότι το κόμμα παραμένει παπανδρεϊκό. Μόνο που το 2013 δεν είναι 2007.

ΘΑ μπορούσε να είχε κάτσει σπίτι του; Ή τέλος πάντων να είχε μείνει στο εξωτερικό; Ο Σημίτης έκατσε – αλλά και του Σημίτη η μετά την ηγεσία φάση δεν μετράει πολλούς επιτυχημένους χειρισμούς. Ο Παπανδρέου, πάντως, είναι σαφές ότι δεν έχει μπορέσει να ξαναβρεί τον βηματισμό που έχασε από την ιστορία του δημοψηφίσματος, τον Νοέμβριο του 2011, και μετά. Το παρήγορο είναι ότι τον ξαναβρίσκει σιγά σιγά το ΠΑΣΟΚ.