[Προεκτάσεις] Αρένα

Από τη μια οι γελοιότητες σαν αυτές που εκτόξευσε ο Στρατούλης: «Είναι πολύ σοβαρές οι πολιτικές ευθύνες του Σαμαρά και της ΝΔ γιατί καθυστέρησαν πέντε ώρες να αναστείλουν την πολιτική ιδιότητα του Παπαγεωργόπουλου». Λάθος κάνει: στην πραγματικότητα καθυστέρησαν πέντε ώρες και δέκα λεπτά! Μπορεί όμως να μην πήγαιναν καλά τα ρολόγια τους.

Από την άλλη είναι οι περισπούδαστες δηλώσεις διαφόρων αστέρων του δημόσιου βίου, κατά τις οποίες «η καταδίκη Παπαγεωργόπουλου είναι μόνο η αρχή», «ικανοποιήθηκε η κοινή γνώμη», «να πάνε φυλακή όλοι» και άλλα παρόμοια και λαϊκίστικα.

Την ώρα που ο πρώην δήμαρχος έμπαινε κοστουμαρισμένος στην κλούβα που θα τον μετέφερε στη φυλακή ισοβίως – έχοντας να ελπίζει μόνο σε διαφορετική ποινική αξιολόγηση της υπόθεσής του στον δεύτερο βαθμό – από πολλές πλευρές η απόφαση του δικαστηρίου έμπαινε στην κρεατομηχανή της πολιτικής εκμετάλλευσης.

Δεδομένου ότι θα ακολουθήσουν αρκετές δίκες αυτού του τύπου, έτσι δημιουργείται ατμόσφαιρα που υπονομεύει την έννοια απονομής δικαιοσύνης. Διότι η δικαστική απόφαση που έστειλε στη φυλακή τον Παπαγεωργόπουλο αυτόν το χαρακτήρα έχει και δεν μπορεί να έχει κανέναν άλλο. Το ίδιο ισχύει και για όσες θα ακολουθήσουν.

Αυτό σημαίνει ότι οι υποθέσεις κρίνονται αποκλειστικά και μόνον στα δικαστήρια, από τον φυσικό δικαστή των κατηγορουμένων, με βάση τα στοιχεία που υπάρχουν στη δικογραφία και με ποινικά κριτήρια. Από αυτή την άποψη, άλλοι θα πάνε στη φυλακή, άλλοι θα κριθούν αθώοι και για άλλους θα υπάρξουν αμφιβολίες.

Θα είναι πολύ επικίνδυνο να βγουν οι δίκες από τις δικαστικές αίθουσες και να αξιολογούνται οι αποφάσεις στο πολιτικό πεδίο με στόχο να ερεθίσουν τα αισθήματα της κοινωνίας. Και θα είναι εφιαλτικό να επιδοκιμάζονται οι καταδίκες αλλά να καταδικάζονται οι απαλλαγές, ανάλογα με τις διαθέσεις και τα πολικά φρονήματα.

Το πολιτικό σύστημα από τη μια πρέπει να σεβαστεί την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και από την άλλη να στηρίξει τις αποφάσεις της στην κοινωνία – είτε καταδικάζουν είτε απαλλάσσουν κάποιον, πολιτικό ή πολίτη. Διαφορετικά στρώνει μόνο του τον δρόμο για την ακύρωσή του από τους ακραίους, που καιροφυλακτούν να εφαρμόσουν τον κανόνα της συλλογικής ευθύνης με αφορμή ηθικές και ποινικές υποθέσεις που αφορούν συγκεκριμένα πρόσωπα και συγκεκριμένες πράξεις.

Τα δικαστήρια δεν είναι αρένες με λιοντάρια και μελλοθανάτους για να ικανοποιηθεί το πλήθος. Οσοι κάθονται στο εδώλιο πρέπει να κρίνονται με βάση τα δεδομένα που αφορούν την υπόθεση για την οποία δικάζονται και μόνο. Γιατί, όπως έλεγε ο Ντισραέλι, «δικαιοσύνη είναι η αλήθεια στην πράξη».