[Διαστάσεις] Αναγνώσεις της κρίσης

Οποιος άνοιγε χθες το πρωί την ιστοσελίδα της Ελ Παΐς έπεφτε πάνω σε μια ανάλυση για την ελληνική κρίση. Την υπογράφει μια Ιολάντα Φρενίγιο από την «Ενωση Πολιτών για το Χρέος – Δεν χρωστάμε, δεν πληρώνουμε». Και περιγράφει την Ελλάδα ως μια χώρα όπου η πολιτική και οικονομική εξουσία προσπαθεί να καθυποτάξει τον πληθυσμό σπέρνοντας την απελπισία, ενώ κάποιοι πολίτες στα πανεπιστήμια, τα εργοστάσια, τα νοσοκομεία και τα σχολεία αντιστέκονται και επανεφευρίσκουν το μέλλον της χώρας. Ολόκληρη η Χαλκιδική – γράφει – μάχεται καθημερινά για να μην κατασκευαστεί το ορυχείο χρυσού της Eldorado Gold. Σύσσωμη η Θεσσαλονίκη αγωνίζεται κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού. Πέτρες και μολότοφ εναντίον δακρυγόνων, αυτή είναι η σημερινή Ελλάδα. Το κείμενο συνοδεύεται, μεταξύ άλλων, από μια φωτογραφία κάδων που έχουν ξεχειλίσει από τα σκουπίδια και μια φωτογραφία από μια συγκέντρωση μπροστά στη Βουλή με πανό που γράφουν «Οχι στο ευρώ» και «Οχι την παγκόσμια διακυβέρνηση» (άγνωστο γιατί λείπει εδώ το σίγμα).

Είναι κι αυτή μια ανάγνωση της κρίσης, ιδιαίτερα δημοφιλής μεταξύ των ελλήνων «Αγανακτισμένων», αλλά και μεταξύ πολλών ξένων δημοσιογράφων και ακτιβιστών που μας συμπαραστέκονται και μας συμπονούν. Ενας υπερήφανος και αδούλωτος λαός εναντίον διεφθαρμένων και αδίστακτων εξουσιών, εγχώριων και ξένων. Από αυτή τη μάχη του Δαβίδ με τον Γολιάθ είναι γνωστό ποιος θα νικήσει, κι όχι μόνο θα νικήσει και θα λυτρωθεί, αλλά στη συνέχεια θα λυτρώσει κι όλους τους υπόλοιπους. Καλό ξημέρωμα.

Υπάρχει όμως και μια άλλη ανάγνωση, που χωρίς να κρύβει τις ευθύνες της κορυφής αποφεύγει αυτή τη μανιχαϊστική, απλουστευτική και εντέλει στρουθοκαμηλική προσέγγιση. Στο πρόβλημα της φοροδιαφυγής, εκτός από τις Αρχές που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να το πατάξουν, υπάρχουν και οι φοροφυγάδες – στους οποίους δεν περιλαμβάνονται βέβαια μόνο τα ονόματα της λίστας Λαγκάρντ. Στο ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα της Ακροδεξιάς, εκτός από την κρίση που το τροφοδοτεί και την αδιαφορία ή απουσία του κράτους που το διευκολύνει, υπάρχουν κι εκείνοι που την ψηφίζουν. Οι πολίτες που απευθύνονται στους χρυσαυγίτες για να τους λύσουν τα προβλήματα της καθημερινότητας. Οι γονείς που πηγαίνουν τα εξάχρονα παιδιά τους στους «κύκλους πνευματικής αφύπνισης» για να μάθουν «πραγματική» ιστορία, όπως αποκαλύπτουν τα υποδειγματικά ρεπορτάζ του Γιάννη Παπαδόπουλου σ’ αυτή την εφημερίδα. Οι δάσκαλοι που ανέχονται τους τραμπουκισμούς στα σχολεία. Κανείς δεν είναι αθώος. Κανείς δεν μπορεί (πια) να επικαλεστεί ότι δεν ήξερε και να ρίχνει την ευθύνη στους άλλους. Κανείς δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα.

Ρώτησαν πρόσφατα σε μια ραδιοφωνική εκπομπή τον Αντώνη Καφετζόπουλο τι μπορούμε να κάνουμε μπροστά σ’ αυτή την κρίση. «Ο,τι δουλειά ξέρει ο καθένας, όσο καλύτερα μπορεί», απάντησε εκείνος. Η Χρυσή Αυγή, ας πούμε, κάνει πολύ καλά τη δική της δουλειά, διασπείρει με οργανωμένο και μεθοδικό τρόπο το μίσος, τον φανατισμό και τη μισαλλοδοξία. Θα την αφήσουμε;