Η «κρυφή» Πράγα

Η ηχώ από τις φωνές ακουγόταν στα λιθόστρωτα της Παλιάς Πόλης της Πράγας. Για ημέρες είχα στα αυτιά μου την ίδια μουσική που ξεχυνόταν στην οδό Μπαρτολομέζσκα (Bartolomejska) αλλά, σαν φάντασμα, εξαφανιζόταν όσο πλησίαζα. Επειδή κάτι μάντευα, έβαλα το κεφάλι μου σε μια πόρτα ενός φαινομενικά εγκαταλελειμμένου κτιρίου με ξεφλουδισμένο χρώμα στους τοίχους και κλειστά παράθυρα. Εσωτερικά, είδα περίεργες τοιχογραφίες και χοντροκομμένα έπιπλα. Μπαίνοντας σε ένα μακρύ, σκοτεινό δωμάτιο, μια χορωδία νεαρών γυναικών τελειοποιούσε την άψογη, ανατριχιαστική βερσιόν του «Ρέκβιεμ» του Μότσαρτ.

Πολλές καθημερινές σκηνές στην Πράγα μοιάζουν σουρεαλιστικές – είναι χαρακτηριστικό της περίεργης αυτής πόλης. Που είναι πολύ όμορφη αλλά συγχρόνως και πολύ παράξενη, ειδικά για τους επισκέπτες, όπως εγώ. Ωστόσο, έπειτα από 12 χρόνια που ζω εδώ, κατάφερα να κάνω την πόλη δική μου, να την καταλάβω, να ανακαλύψω την κρυφή γοητεία της αλλά και την απρόσμενη ομορφιά, σχεδόν όπου και αν κοιτάξω. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι είχα εγκατασταθεί σε ένα από τα πιο πολυσύχναστα μέρη της πόλης: το ιστορικό της κέντρο. Λιγότερο από πέντε λεπτά περπάτημα από την Πλατεία Δημοκρατίας (Namesti Republiky) με τα αρ νουβό παλάτια της και δέκα λεπτά από τα γοτθικά καμπαναριά της Πλατείας της Παλιάς Πόλης, η γυναίκα μου Νίνα κι εγώ βρήκαμε ένα σπίτι σε μια περιοχή που έχει την πιο ρομαντική θέα, πολλούς τουρίστες, τα χειρότερα τουριστικά μαγαζάκια και τις πιο μη αυθεντικές παμπ.

Και όμως, γρήγορα ξεπέρασα τα αρνητικά τού να ζεις στο κέντρο. Αυτό που ανακάλυψα ανάμεσα στην ευτέλεια ήταν μικροί «θησαυροί» που οι περισσότεροι τουρίστες δεν βλέπουν ποτέ. Μια κρυμμένη Πράγα, παλιά και καινούργια, που κάθε μέρα είχε να μου αποκαλύψει κάτι: ένα κομψό άγαλμα ή μια όμορφη πρόσοψη που δεν είχα προσέξει πριν, ένα πάρκο στο οποίο έχει γίνει ανάπλαση, μια όχθη, ένα καινούργιο κουλ μπαρ ή εστιατόριο που δεν υπάρχει σε κανέναν τουριστικό οδηγό. Εμπνεύστηκα από το καφέ Βζόρκοβνα (Vzorkovna), εκεί όπου συνάντησα την αγγελική χορωδία και έτσι αποφάσισα να αφιερώσω μερικές ημέρες για να βρω τις κρυμμένες πλευρές της Πράγας, νέες κατασκευές και ό,τι άλλο μου ήταν μέχρι τώρα άγνωστο.

Κατά τη δική μου εμπειρία, προτείνω να μην παραλείψετε την τουριστική ζώνη. Αποφύγετε το Royal Way, τον ιστορικό δρόμο της πόλης, αλλά μην αγνοήσετε την ολοκαίνουργια ζυθοποιία / μπιραρία Pivovar U Tri Ruzi, που άνοιξε πριν από έναν χρόνο. Το όνομα σημαίνει «στα τρία τριαντάφυλλα», μια παμπ που δύσκολα μπορείς να δεις ανάμεσα στις γκαλερί και στα μπαρ που είναι πολλά στην περιοχή. Οι μπίρες που παράγονται εδώ, όπως η γλυκιά βιεννέζικη λάγκερ, η polotmavy ή ημίμαυρη μπίρα, θα σας ενθουσιάσουν.

Μην πάρετε και πολύ στα σοβαρά την προειδοποίηση για τάχα επικίνδυνα μέρη όπως η Πλατεία Βέντσεσλας (Wenceslas), ειδικά κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η Πράγα είναι μια πολύ ασφαλής πόλη και πολλές από τις κακόφημες συνοικίες – ανάμεσά τους και αυτή η πλατεία – έχουν πλέον αποκατασταθεί.

Παρότι ο ποταμός Βλτάβα (Vltava) βρίσκεται κεντρικά, η προκυμαία του έχει παραμεληθεί. Τελευταία, όμως, πολλά δρώμενα γίνονται κατά μήκος της όχθης του. Από τη σαββατιάτικη πρωινή αγροτική αγορά στη Νέα Πόλη μέχρι το Jazz Dock, ένα από τα καλύτερα σημεία για ζωντανή μουσική, στην άλλη πλευρά, στη γειτονιά Σμίσχοβ (Smichov).

Οταν σταμάτησα στο Τζαζ Ντοκ (Jazz Dock) για ένα κοκτέιλ μετά τη δουλειά, εντυπωσιάστηκα από την τοποθεσία όπως και από τον ανακαινισμένο παιδότοπο. Το Detsky Ostrov ή Νησί για Παιδιά βρίσκεται στον ποταμό Βλτάβα και ενώνεται με την όχθη με μια πεζογέφυρα. Εχει κούνιες, τσουλήθρες, πολλά δέντρα και παγκάκια για να κάθονται οι γονείς. Υπάρχει και ένα μικρό πάρκο για σκέιτ, για τα μεγαλύτερα παιδιά.

Ενώ οι δημόσιες συγκοινωνίες στην Πράγα λειτουργούν πολύ καλά – ακόμα και οι πονηροί ταξιτζήδες όλο και λιγοστεύουν -, ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσετε την πόλη είναι να φορέσετε ένα ζευγάρι άνετα παπούτσια και να την περπατήσετε. Κάθε πρωί, καθώς πηγαίνω με τα πόδια στη Βιβλιοθήκη, συχνά σταματώ για να τραβήξω φωτογραφίες ή να σημειώσω μια καινούργια διεύθυνση. Αφήνω τον γιο μου στο νηπιαγωγείο στη γειτονιά Πέτρσκα (Petrska) και περπατάω στην Παλιά Πόλη, από τη βόρεια μέχρι τη νότια γωνία της.  Στον εικοσάλεπτο περίπατό μου προσθέτω μόνο λίγα λεπτά για να εξερευνήσω τις πολλές εναλλακτικές διαδρομές μου. Περπατώ στη Να Πρικόπε (Na Prikope), τη βασική οδό για ψώνια, που ενώνει την Πλατεία Βέντσεσλας με την Πλατεία Δημοκρατίας. Καινούργια μαγαζιά όπως η μπουτίκ Lavmi, όπου θα βρείτε ιδιαίτερες ταπετσαρίες και είδη σπιτιού. Οδοί όπως οι Προβαζνίτσκα (Provaznicka) και Βι Κότσιχ (V Kotcich) θυμίζουν την πόλη όπως ήταν πριν από τη Βελούδινη Επανάσταση.

Συχνά ακολουθώ μία από τις πολλές mysi diry (ποντικότρυπες), τους διαδρόμους που διασχίζουν την Παλιά Πόλη, δρόμους όπως η Τσελέτνα (Celetna) και η Στουπάρτσκα (Stupartska). Σε πολλούς από αυτούς τους διαδρόμους, όπως στο τέρμα της οδού Μιχάλσκα (Michalska), υπάρχουν στη μέση του δρόμου πόρτες. Μη φοβηθείτε να τις ανοίξετε, αν είναι ξεκλείδωτες, και να συνεχίσετε τη διαδρομή σας. Πολλοί τέτοιοι διάδρομοι έχουν μοναδικές εικόνες και πρόσφατα ανακάλυψα ένα μονοπάτι για ποδήλατο στη γειτονιά Ζίζκοφ. Ο γείτονάς μου είπε ότι αν δεν το ξέρεις δεν πρόκειται και να το βρεις.

Πήρα τηλέφωνο τον φίλο μου τον Ματέι, που έχει γεννηθεί στην Πράγα, αλλά ζει στο Τορόντο. Ούτε εκείνος ήξερε για τις καινούργιες κατασκευές και πόσα πολλά είχαν αλλάξει μέσα σε λίγα χρόνια. Συναντηθήκαμε και ξεκινήσαμε με φαγητό στο Red Hot Chilli, που άνοιξε πέρυσι τον Μάιο. Βρίσκεται στην οδό Κριζίκοβα και είναι ένα από τα καλύτερα εστιατόρια που ειδικεύονται στη βιετναμέζικη κουζίνα. Μετά περπατήσαμε στο πάρκο μπροστά από το Δημοτικό Σχολείο στην Πλατεία Λίτσκοβο (Lyckovo Namesti) και θαυμάσαμε τις τοιχογραφίες που θύμιζαν πολύ τον ζωγράφο Αλφονς Μούχα και χρονολογούνται από τις αρχές του 20ού αιώνα. Σε κάποια κοντινά κτίρια είδαμε τη γραμμή από τις πλημμύρες του 2002, ενώ άλλα είχαν βαφτεί σε παστέλ ροζ και κίτρινα χρώματα.

Τραβήξαμε μερικές φωτογραφίες και σταματήσαμε στην καινούργια καφετέρια Muj Salek Kavy για μια κούπα πολυτελή καφέ – κάτι που νόμιζα ότι ποτέ δεν θα έβρισκα στην Πράγα. Χαρμάνι καφέ από τον Παναμά, που συνοδευόταν από ένα γενναιόδωρο κομμάτι κέικ καρότο. Προχωρήσαμε στην οδό Κριζίκοβα σε ένα wine bar που λέγεται Veltlin, όπου μέσα σε ένα σκούρο, αλλά οικείο μικρό σαλόνι βρήκαμε σειρές από μπουκάλια με ιδιαίτερο θέμα: όλα είχαν προέλευση από περιοχές της πρώην Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, ειδικά οι τοπικές παραδοσιακές ποικιλίες. Μπορεί η Πλατεία Λίτσκοβο να είναι για μένα η πιο όμορφη, όμως πολύ αμφιβάλλω αν υπάρχει σε κάποια καρτ ποστάλ, που συνήθως έχουν τη Γέφυρα του Καρόλου και το Κάστρο της Πράγας.      n