Μάριο Μόντι: Θύμα… της επιτυχίας του

Το βλοσυρό ύφος του Μάριο Μόντι όταν έριχνε την ψήφο του στην κάλπη ήταν το σημάδι που προδίκαζε την εκλογική αποτυχία του. Ο τεχνοκράτης Πρωθυπουργός επιχείρησε να εμβαπτιστεί στην κολυμπήθρα της λαϊκής νομιμοποίησης με το πολιτικό κεφάλαιο που είχε συγκεντρώσει από τους 13 μήνες στο τιμόνι της Ιταλίας. Φιλοδοξούσε να γίνει ο φορέας ενός μεταρρυθμιστικού κύματος που θα σάρωνε τη χώρα του, ένας εκλογικά νομιμοποιημένος ηγέτης που θα σήκωνε το βάρος της εξόδου από την κρίση.

Οπως αποδείχθηκε όμως, ξόδεψε μέσα σε δύο μήνες το πολύτιμο κεφάλαιο 13 μηνών. Σε αυτούς τους 13 μήνες ο Προφεσόρε κατάφερε να αποκαταστήσει την αξιοπιστία της Ιταλίας και να την επαναφέρει στο κέντρο του ευρωπαϊκού χάρτη είτε ως σφήνα στον γαλλογερμανικό άξονα είτε ως δύναμη πυρός του μετώπου που ζητούσε λιγότερη λιτότητα και περισσότερη ανάπτυξη. Μπορεί να του πιστωθεί το γεγονός ότι κατάφερε να βγάλει την Ιταλία από το στόχαστρο των κερδοσκόπων κι επέδειξε αντανακλαστικά ηγέτη που ξέρει να κρατάει ισορροπίες αλλά και αν χρειαστεί να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι όπως συνέβη στη Σύνοδο Κορυφής του περασμένου Ιουνίου όταν αποσπούσε από την γερμανίδα Καγκελάριο μια συμφωνία συγκράτησης των σπρεντ την ώρα που η Ιταλία απέκλειε τη Γερμανία στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα.

Εξι μήνες αργότερα, ο Μάριο Μόντι εξέπληξε πολλούς με την απόφασή του να διεκδικήσει την ψήφο των Ιταλών στις εκλογές. Δεν άκουσε ούτε τον Πρόεδρο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο που του ζήτησε να προτιμήσει τον ρόλο της χρυσής εφεδρείας.

ΔΕΝ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕ. Ο Προφεσόρε αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του αλλά η προεκλογική του εκστρατεία εξελίχθηκε σε επικοινωνιακό όλεθρο. Οι μεταρρυθμίσεις δεν συγκίνησαν ως σύνθημα και ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι δεν είχε παρά να υποδείξει στο πρόσωπό του κάποιον που φορολογούσε αγρίως τους Ιταλούς καθ’ υπόδειξη της Ανγκελα Μέρκελ. Η υποστήριξη μερικών κολοσσών του επιχειρηματικού κόσμου αλλά και του Βατικανού αποδείχθηκε ανεπαρκής. Οι νέες εκλογές θα ήταν πιθανότατα για τον Μάριο Μόντι μια νέα σκληρή δοκιμασία.