[Προεκτάσεις] Ταμείο

2 λεπτά
Αν η επικαιρότητα δεν έχασε κάτι, η μόνη προσυνεδριακή δραστηριότητα στο ΠΑΣΟΚ που έγινε γνωστή είναι κάτι καρεκλιές που έπαιξαν στην Ιπποκράτους οι εσωκομματικές φράξιες. Η μόνη συζήτηση που γίνεται είναι αν το Συνέδριο είναι στημένο. Και οι μόνες ειδήσεις που βγαίνουν είναι ότι η «ομάδα Παπουτσή» υπάρχει ακόμη και ότι η Αντζελα κοσμεί και πάλι τις τάξεις της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Αλλο τίποτε άξιο λόγου δεν παρατηρήθηκε.
Τι μπορούσαν να συζητήσουν στο κόμμα που τέτοιον καιρό πέρυσι λογιζόταν ότι ψηφίζεται από το 40% του εκλογικού σώματος και σήμερα κινείται δημοσκοπικά σαν τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ; Η απάντηση είναι απλή: αυτό ακριβώς! Τουλάχιστον να καταλήξουν σε ένα επίσημο συμπέρασμα και να λένε όλοι τα ίδια. Είναι τουλάχιστον παράδοξο ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει οργανώσει ακόμη τη μόνη συζήτηση που έχει κάθε συμφέρον να κάνει.
Μετά τις ήττες της εποχής 1989-90 ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε αναθέσει σε μια επιτροπή να μελετήσει όχι μόνο τους λόγους της αποτυχίας αλλά και τα επιμέρους χαρακτηριστικά της κατά περιοχή, κοινωνική ομάδα κ.λπ. Το κείμενο συζητήθηκε στην Κεντρική Επιτροπή και υπάρχει στα κομματικά αρχεία.
Για τις εκλογές του 2012 τέτοιο ντοκουμέντο δεν θα βρει κανείς. Οκτώ μήνες μετά τη συντριβή και δεν έχουν μελετήσει ακόμη γιατί τους συνέβη. Αν εξαιρεθούν κάποιες ατάκες του τύπου «πέσαμε ηρωικά υπέρ πατρίδος» που πετάει κατά καιρούς ο Βενιζέλος και κάτι απλοϊκές θεωρίες της Φώφης, συστηματική ανάλυση του αποτελέσματος δεν υπάρχει. Συνεπώς δεν υπάρχει ούτε αυτοκριτική.
Εχει νόημα ένα Συνέδριο από το οποίο δεν θα λείπουν μόνο τα μισά από τα πρόσωπα που συναποτελούσαν μέχρι τώρα το ΠΑΣΟΚ, αλλά θα λείπουν και τα εργαλεία που θα επιτρέψουν στους υπόλοιπους να κάνουν ταμείο; Να αξιολογήσουν την πορεία τους και να αποφασίσουν για το μέλλον; Πώς να ανοίξεις την επόμενη σεζόν αν δεν κλείσεις τα βιβλία της προηγούμενης;
Τι εμπόδισε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ να επιδιώξει τον απολογισμό της πολιτικής, των προσώπων, των επιλογών, των αποφάσεων – ακόμη και της οικονομικής διαχείρισης του μαγαζιού – τα τελευταία χρόνια; Τι ακριβώς καλούνται να συζητήσουν οι σύνεδροι αν όχι το δραματικότερο από όσα έχουν συμβεί στο κόμμα τους από την ίδρυσή του;
Ενδεχομένως μια τέτοια συζήτηση θα τους έφερνε αντιμέτωπους με την αλήθεια. Αλλά αν αυτός δεν είναι σκοπός ενός συνεδρίου δεν έχει λόγο να γίνει. Γιατί, εκ των πραγμάτων, στον αέρα θα πλανάται η φράση του Εριχ Φρομ: «Αν είμαι ό,τι έχω και αν ό,τι έχω έχει χαθεί, τότε ποιος είμαι;».














