[Προεκτάσεις] Ανάσταση
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Οτι η Γιάννα Αγγελοπούλου μίλησε – για την ακρίβεια, έγραψε – για το ολυμπιακό εγχείρημα του 2004 που διηύθυνε η ίδια, ενδεχομένως δεν είναι άσχετο με το γεγονός ότι στη Βουλή των Ελλήνων η Πολιτεία, διά στόματος του υπουργού Οικονομικών, αποσαφήνισε επιτέλους: η ελληνική οικονομία ωφελήθηκε από τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Ο Στουρνάρας και άλλοι ομιλητές εξήγησαν γιατί. Ενα βιβλίο που θα κυκλοφορήσει με την υπογραφή του αρχιτέκτονα Πέτρου Συναδινού, που είχε εμπλοκή και στην απόπειρα για τους Αγώνες του 1996, το τεκμηριώνει με ντοκουμέντα.
Το προχθεσινό άρθρο της προέδρου της Επιτροπής Αθήνα 2004 στη «Huffington Post» δίνει σε αυτή τη συζήτηση μια άλλη διάσταση: ακόμη δεν χάθηκαν όλα από το ολυμπιακό επίτευγμα. Πάρα την οκταετή εγκατάλειψη των υποδομών, παρότι δεν έγινε καν απόπειρα να κεφαλαιοποιηθεί διεθνώς η επιτυχία, παρά την αδιαφορία για το εθελοντικό κίνημα.
Η γυναίκα που έφερε και έστησε τη διοργάνωση, φωτίζει τα πράγματα από μια σκοπιά που υποδηλώνει ότι ακόμη και τώρα, υπάρχει ένα τμήμα του ολυμπιακού κεφαλαίου εν υπνώσει και με τα κατάλληλα ερεθίσματα μπορεί να αναστηθεί. Οποιος διαβάσει κατ’ αυτό τον τρόπο την παρέμβαση της Αγγελοπούλου, θα βρει όντως στοιχεία που είναι ακόμη «ζωντανά».
Π.χ., τα ολυμπιακά ακίνητα μπορεί να ρημάζουν, αλλά βρίσκονται πάντοτε εδώ – με ένα πρόγραμμα ανακαίνισης μπορεί να αποδώσουν το πολλαπλάσιο του κόστους τους. Οι άνθρωποι που έστησαν το «ολυμπιακό εργοτάξιο» είναι διαθέσιμοι να συνεισφέρουν στη διοίκηση την εμπειρία τους. Το Ολυμπιακό Αρχείο προσφέρεται για αξιοποίηση. Και στον σκληρό δίσκο της συλλογικής διεθνούς συνείδησης υπάρχει πάντοτε η μαγική εικόνα της 13ης Αυγούστου 2004.
Η Γιάννα βλέπει τα πράγματα από τη σκοπιά του μάνατζερ. Από τα παραδείγματα που παρατίθενται στο άρθρο προκύπτει ότι το ρίσκο ήταν μεγάλο ακόμη και με τα διεθνή μέτρα. Αλλά εκ του αποτελέσματος, άξιζε τον κόπο. Γιατί δεν ήταν ρίσκο μόνο για τους Αγώνες. Ηταν για την πόλη. Το πολεοδομικό συγκρότημα Αττικής αναβαθμίστηκε σε τέσσερα χρόνια όσο δεν είχε αναβαθμιστεί σε μισό αιώνα.
Ο συνδυασμός της ιδέας ότι οι ολυμπιακές υποδομές περιέχουν ακόμη την αξία τους, με τη διαπίστωση ότι η χώρα πήρε επάνω της με τους Αγώνες διαμορφώνει μια προτροπή που αποτελεί και το πολιτικό ζητούμενο αυτής της συζήτησης: υπάρχει ελπίδα να βρεθούν δυνάμεις που θα ξαναπιάσουν το νήμα από εκεί όπου εγκαταλείφθηκε στις 30 Αυγούστου 2004; Οπως θα έλεγε ο Νόαμ Τσόμσκι: «Αν υποθέσουμε ότι δεν υπάρχει ελπίδα, εξασφαλίζουμε ότι δεν υπάρχει ελπίδα».
Google news
