[Προβολείς] Ο Πάπας παίρνει εθελουσία

Εντάξει, δεν έχει τη γλύκα του νευρωτικού Μισέλ Πικολί στη γνωστή ταινία του Νάνι Μορέτι. Ο Πάπας Βενέδικτος όμως, με την πρωτοφανή παραίτησή του, είναι σαν να διαλέγει την ανθρώπινη από τη θεϊκή επαγγελματική του ταυτότητα. Δεν ξέρω κιόλας αν δικαιούται και εφάπαξ, αλλά εν τω μεταξύ εγώ, Κύριε, στα πόσα ένσημα, στα πόσα χρόνια και στα πόσα θαύματα με παίρνει να τα βροντήξω;

Βαριά η καλογερική, η παπική όμως είναι ακόμη βαρύτερη. Και μην κοιτάτε που στις ελληνορθόδοξες παραδόσεις δεν υπάρχει πρόβλεψη για το «αλάθητο». Στην πραγματικότητα υπάρχει και παραϋπάρχει. Αυτό είναι που κατά βάθος διεκδικούμε από εαυτούς και αλλήλους με φανατισμό σαράντα καρδιναλίων και βάλε. Οι οποίοι ψυχοβγάλτες αυτοί καρδινάλιοι, όπως διαβάζω και στον βιαστικό ευρωπαϊκό Τύπο, έχουν κιόλας κιαλάρει τον Ομπάμα τους. Δεν μπορώ να μαντέψω αν ο Γκανέζος Πίτερ Τέρξον θα είναι τελικά αυτός που την Κυριακή του Πάσχα θα βγει να ευλογήσει τα πλήθη ή μήπως του παίζουν κάνα πρόωρο παιχνίδι καταστροφής οι μπουκμέικερ της Αγίας Εδρας. Ενας μαύρος ποντίφικας θα ανανέωνε πάντως το χιλιοφθαρμένο brand name, θα έδινε ίσως νέο αέρα στη χρόνια έκκληση της Μαύρης Ηπείρου προς το Βατικανό. Πώς αλλιώς να μιλήσει κανείς για το AIDS; Ενα κουτάκι προφυλακτικά θα ήταν γι’ αυτούς τους ανθρώπους Θεία Χάρη και Πρόνοια. Μαζί με το αυξάνεσθαι και πληθύνεσθαι, μαζί με τα ληγμένα μας: φάρμακα, θρησκείες και όπλα.